memories and everyday thoughts

mirrors

2012-01-20T22:06:00.002+08:00

I: "Hey."
R: "What is it?"
I: "Wait."
R: "Why?"
I: "No special reason. Just.. wait. And think things over."
R: "Go away."
I: "Hm? Can't you see? I thought you were pretty open-eyed about things."
R: "Well, yes. But, I don't know - everything just feels surreal now. As if I'm living somebody else's life. Like I'm in some kind of a dream. So, I want to do something."
I: "What's the matter, anyway?"
R: "Nothing's wrong, really, seriously. It's just that nowadays I always feel the desire to just.. disappear. To be a ghost, completely anonymous."
I: "That's funny news. I know this isn't the first time you felt something like that."
R: "That's not all. I realized something. Er, some things.."
I: "Let me hear it, then."
R: "What's the matter with you? I was asking you to go away, numbskull."
I: "I'm not going anywhere. Simply put, I can't. You know the reason why."
R: "..I guess you're right. But it does not at the very least make me glad."
I: "So, what about it?"
R: "Well, to sum it up for you.. people change. And change is constant."
I: "You mean.."
R: "A time comes when you feel the need to change. To do something.. different."
I: "Explain."
R: "Okay, take it like this: you can't say something's ugly unless you see something of its equal, but - it's beautiful. You can't say something's bad if you haven't seen the good. You can't compare things when what you could only see is one part of the whole."
I: "You're saying.."
R: "The extremes. Sometimes, you change things to.. know more. To see things from another perspective."
I: "Are you sure you're not just being irrational or being sentimental or hyperventilating and shit like that?"
R: "No. I'm well aware of what's happening, thank you very much."
I: "And this isn't just something to take your mind off things?"
R: "Not at the very least. I'm doing this for myself and not for any other reason."
I: "What do you think could be the outcome of this?"
R: "Erm. Pain. I told you I'm well aware, didn't I?"
I: "Thought so. And you're okay with that?"
R: "I guess. We'd learn, anyway."
I: "You and your 'we'."
R: "Now look who's talking. We're the same, aren't we? That's why you said you can't go anywhere away."
I: "Do what you want. It's not like I could do something about it."
R: "Well, you're right, I guess."

the wizard of oohs and aahs and faa-la-las [abridged version]

2011-10-31T15:00:00.002+08:00

random photo find

i wrote a whole post about our jason mraz concert experience. pero saka ko na ulit ipapublish. i want this to be our little secret, at least for a while. :)

dahil mahilig kang magbenta ng bond paper.

2011-10-26T09:00:00.003+08:00

specific sa isang tao ulit ang post.

ang tagal-tagal ko na dapat ginawa 'tong birthday gift na 'to. pero kasi simula nung days before birthday mo, hanggang kahapon, wala na kaming internet/matinong internet, kaya hindi ko siya masulat-sulat ng maayos. ang tagal na din kasing naka-tengga ng pictures na gagamitin ko sa post na 'to sa desktop ko kaya sige gagawin ko na.

ngayon malalaman mo kung anong itsura mo not from the mirror but from someone else's eyes. mine.

isa ka sa mga pinaka-unang naging kaibigan ko sa B. dahil siguro pamula pa third year college, kagrupo na kita sa lahat ng laboratory groupings natin. at naalala ko pa, sobrang kulit mo noon. at sobra ding bully. inaaway mo ako palagi at ako ang pinagagawa mo ng conclusions ng reports natin (wala pa kasi si canoy nun). pero isa ka sa kakaunting tumatawag sakin by my first name simula pa dati. naaalala ko pa, sinabi mo sakin nun na ayaw mong tinatawag ang tao by his/her last name. ako din naman ganun. kaya nga sa isang dagat ng tao na tumatawag sa akin ng "bicol" at "bics", euphoria na ang marinig na may tumatawag sa akin ng "ivan". wag mo 'to pansinin, one of the simple joys in life ko lang 'to.

simula pa din noon, naramdaman ko na na deep ang pagkatao mo. na act lang ang pagiging maldita mo. sa totoo lang isa ka sa mga pinakamababait sa classroom, at isa ka din sa mga pinaka-approachable. wala ka kasing arte sa katawan, walang bias, maganda ang breeding, at may solid morals. steady rin ang mga pananaw mo sa buhay kaya nakaka-inspire minsan makinig sa sermons mo. i know you'd find this hard to believe pero isa ka sa mga pillars ng section natin, na tinatawag mong pamilya natin. hindi ka nadadala ng kung ano ang sinasabi ng mga tao sa paligid mo at hindi ka napepressure gawin ang mali kasi alam mo sa sarili mo kung anong gusto mong mangyari.

you're undoubtedly one of the more mature individuals of my friends, of our classmates, at kakaunti lang kayo. siguro kasi alam mo ang both sides of the coin regarding a lot of things: kung paano magsikap at maging maswerte, kung paano maging broken inside at maging sobrang saya, kung paano bumagsak at lumipad, things like that. sa tingin ko nga para kang katulad ko: mukha kang walang pakialam sa mundo at walang mindbreaking at gut-wrenching experiences, pero on a closer touch, madami ka na din nalaman, natutunan at naranasan. kaya siguro strong ka.

hindi ko din makakalimutan ang open-up natin sa isang maduming bench sa calaruega. ikaw lang talaga ang tao sa buong mundo (maliban sa mga taong involved sa storya ko) na nakakaalam ng buong tale na sinabi ko sayo, yung walang director's cut, lahat ng details sinama ko. and i'm quite happy na ikaw ang sinabihan ko, kasi alam mo ang pakiramdam ng katulad ng naramdaman ko nuon. at wag ka mag-alala, yung sinabi mo sa akin doon, itatago ko ng sobrang ingat. i then carried a part of your being with me. and i'm happy for that.

salamat sa lahat ng pagtulong sa akin. salamat din sa walang sawang pakikinig. o nagsasawa ka na ba? hahaha! ikaw naman kasi din ang may kasalanan, marunong ka kasi mag-appreciate ng efforts na ginagawa ng tao at marunong ka makinig. pero sana ituloy mo lang yang kasalanan mong yan. pag ikaw naman ang nangailangan ng makikinig, sabihan mo lang ako. tsaka sorry na din kapag kinukurot kita. para ka kasing stuffed toy. ang lambot. hahaha. videohan mo nalang sarili mong nagbebenta ng bond paper para naman matawa ako.

belated happy birthday, jah. mahal kong kaibigan, eto lang ang nakayanan kong birthday gift sa'yo. pasensya ka na. at sana isend mo sa akin yung retreat letter ko galing sa'yo na hindi ko naman nabasa. di ko naman kasalanan at ginusto na nawala yun e.

talks: closer.

2011-07-27T17:22:00.006+08:00

^: "it's been a while."
@: "yeah, it has been.."
^: "so, tell me some more."
@: "well, something's been on my mind for a long time now."
^: "to tell you the truth, there's something in mine as well."
@: "come closer."
^: "i will. it'll be warmer.."

@: "hey.."
^: "mmm?"
@: "how can you tell whether something's right or wrong?"
^: "meaning..?"
@: "..when you can say that what you feel is right, does that mean everything's right?"
^: "i guess that's not always the case.."
@: "when you feel afraid, melancholic, and anxious of something that's right, does that make it wrong?"
^: "people see 'right' and 'wrong' differently from each other.."
@: "i've been thinking about what's right and what's not lately since forever; and in the process, i think i forgot their definitions already."
^: "you know, i feel it's better if you just pursue happiness regardless.."

^: "..though, i know it's hard. some things will not go your way.."
@: "mmm."
^: "but don't you think it'd be better if you chase what you cherish without holding back?"
@: "..that takes some bravery."
^: "..and just accept everything that will come with it."
@: "that's not a certain way of being happy."
^: "it isn't. we're all vulnerable and scared and frantic, but we still have to try. after all, we all long for happiness.."

@: "it's not easy."
^: "yes. but it will be worth it."

@: "so, what's on your mind?
^: "mm..?"
@: "..you said there's also something on yours."
^: "well, i've been worried."
@: "of what?"
^: "..of the possibility of people growing apart."
@: "but, that's part of life."
^: "it's still scary, all the same."

^: "does it bother you too?"
@: "a bit. but when everything falls into place, it really wouldn't matter."

^: "..so, i don't have to worry, then."
@: "you think so?"
^: "yes. can you tell why?"
@: "no. why?"
^: "because you're close."
@: "is this enough?"
^: "actually, it is. but if you could move a bit closer.."
@: "that's easy."
^: "come here."

a b c d e f g h i j k l

2011-05-07T09:12:00.007+08:00

i don't often talk about love - the romantic kind. looking back at my entries pretty much supports that. i write about everyday experiences, friendship, life, growth, even the qualities i'd like in a woman; but rarely specifically about love. i don't know why, might be because i find it juvenile and pretentious, talking about it. also, most of the things that are written or said for love often goes down to outbursts of bitterness or preachy teachings (and sometimes, i-know-it-all ramblings).

we all have our beliefs and views on love and let's leave it to that. so don't worry, i won't lesson you or force onto you what i believe is the truth about it. only you'd know what it would feel like.

then, what will it be like, for me?

perhaps it's when i feel like she's the female incarnate of my parents' personality - because i'm quite sure that i can live for the rest of my life taking care of my parents and never get weary. that feeling. or possibly it's when we can spend hours, days, being completely quiet and hushed and be comfortable with that peace, never being pressured to break the silence just because. or maybe it's when every sunday, she'd battle out my uban (white hair, trust me, i have a lot of those) while i polish her nails (and she'd let me get away messing up her nail-art). or talk endlessly, about endless fun and the goodness of life, until we end up stupidly grinning and tired and satisfied. or probably it's when we don't even feel the need to prove ourselves one valentine's day and instead call up the entire family to spend it with us. it'd be fun, with wine and laughter and stuff. then, we'll dance like crazy by the seashore when no one's looking and crack ourselves silly.

to the tune of some bossa nova wave

of course we wouldn't always be up in the air, but our share of pain will be exactly - our share of pain. no hans solo. but i'd like to believe that when everything's in place and we both feel home, safe - an embrace is enough. some things are better than words and physical intimacy; like sitting back side by side and sleeping soundly together. dear me, simple man.

i wrote a lot, and i should stop now, entirely, because i need to take off the suit of adolescence and romanticism altogether. though really, i still cannot describe what love actually is. well, we'll know it when it comes, right?

or, when it is here. when, it, is, here.

all is fair in love and war

2011-03-18T23:05:00.005+08:00

madaming mamemention na pangalan na baka hindi niyo kakilala. karamihan sa kanila ay mga kaklase ko. :)

imbis na nag-aaral na ako para sa quiz kong do-or-die bukas, eto. nagsusulat ako sa blog ko.

ngayong araw na 'to, naschedule kaming pumunta sa angeles, pampanga. meron kasing event, CISCO Student Congress, na (na-charms) kaming attend-an. ang twist, e ako ang magdadrive (pinag-drive) mula UST hanggang pampanga - more or less 56 kilometers one-way ang dinrive ko - 100+ kilometers balikan. pero okay lang naman, kasi kasama ko ang mga kaklase ko sa 4B (college block section ko).

kahapon palang, kinausap na kami ni jah na 6am ang call time. 5:15 nasa fairview parin ako. at dahil "tanghali na daw kami" sabi ng nanay ko, iniwan na namin si wenci. lumipad ako papuntang school, with diversion to SSS, at nakadating kami ni logo ng saktong 6. as expected, maaga pa kami, kaya 'nangisda' muna kami nina chua.

hinintay naming dumating lahat ng isasakay ko: sina wenci, logo at chua sa likod, si lariz sa harap, at si phillip, jem, jah, at raullette sa gitna. okay naman sila kasama (at kesa naman daw doon ako sa "sausage car", aka puro-lalake-ang-sakay na kotse). naging masaya yung morning trip: amoy-mcdo ang sasakyan ko, hindi nakapagcharge si jem, nakapagcharge si jah, at wala namang natulog sa byahe. kain, kuwentuhan, halakhakan, asaran. :)

1 hour earlier than predicted, lumabas kami ng NLEX at nakadating sa angeles.

pakatapos magpaikot-ikot sa rotunda - angeles version, at habang pinapatugtog ang kanta ni avril lavigne, napansin naming biglang may gumuguhit ng malupit sa ilong namin. holy shit, may umutot. hahaha! ambaho. syempre walang umamin. habang nagtatakip din kami ng ilong at nagtatawanan ng malakas, pinagtitripan kami ng "sausage car" by means of papers - kung ano-anong sinusulat nila at fina-flash nila 'yun sa labas ng bintana na parang squatter. hehe. squatter.

8:30 am. matapos ang madaming delubyo, tawanan, at utot, nakadating din kami sa setting: holy angel academy (yata) yung pangalan nung lugar. maaliwalas, malinis, at mas mukhang university-setting kesa sa UST. syempre, 'turf' ni wong yun e. hehe. pero, seryoso, maganda yung lugar. after a while, dumating na din ang batch na nag-overnight kina harley last night.

nagregister na agad kami dahil gusto naming makaraos ng libreng almusal. masarap naman yung tinapay. kaso nga lang, pinaasa kami kasi puro large ang freebie na tshirt na nakuha naming lahat. isipin mo naman, si wiggy, tapos large.

tapos, conference proper na. (dahil boring, please press the fast forward button, ang tagal kasi ni RJ Ong. thank you.)

12:30 pm. lunch. pila agad kasi sabik. ang pagkain: mukhang tira-tirang karne, mukhang tira-tirang kanin, mukhang tira-tirang gulay, at mukhang tira-tirang brownie. hehe. joke lang. pero hindi nakadating sa tiyan ko yung pagkain, bitin kasi. dumaan kami sa napakagandang chapel ng holy angel at nagpicture-an (as always, ang hobby ng aking mahal na section).

conference uli. (fast forward, up to mr. and ms. CNA.)

nung natapos yung magaling na speaker na ginawa kaming uto-uto kakapronounce ng mga "long O" at "short O", nagkaroon ng icebreaker part na mr. and ms. CNA (CISCO Networking Academy). syempre, expected man o hindi, may napiling candidates galing sa section namin (and mind, there were 900+ participating students from 10+ different colleges and universities). 6 male candidates, 5 female candidates. at tig-isa ang candidate namin sa bawat gender, si chua at si daryl. partida nang hindi talaga sila nag-CISCO, Q&A na medyo technical ang tanong, pero nagchampion parin si daryl, yung female candidate namin. as usual, hayok nanaman sa babae sina wenci kaya bumaba pa sila para makita yung isang female candidate na malakas.

more or less 5 pm: closing remarks, tapos goodbye and thank you na! pero bago kami makaalis ng holy angel, nagkaroon muna ng bagong japanese admirer si daryl at dumami nanaman ang gay fans ni chua. picture-an kahit umuulan na, tapos dumiretso na kami kina wong, kung saan papakainin daw kami ng nanay niya.

commercial break: bago kina wong, di sinasadyang napa-ikot uli ako sa nasabing rotunda earlier, kasi na-color blind nanaman ako at mali ang nasundan kong kotse. squatter mode uli ang "sausage car" at naglabas-papel kaagad sila.

kina wong: pagdating, wala nang hiya-hiya, binanatan agad nila (namin) ang pagkain. buti nalang walang atay yung pancit. mas bumenta sa mga kaklase ko yung chicharon, sobrang sarap daw. napa-coke uli ako. inentertain din kami ng bata na kapatid yata ni wong (derick ang tawag namin temporarily sa kanya, kasi lahat sila sa bahay e ang apilido ay "wong"). pinaiyak muna ni lariz yung bata, pero bati na naman daw sila bago kami umalis. :)

6-7 pm yata: medyo malungkot nga, kasi maaga kaming napa-alis, kung walang exam bukas, nagtagal sana kami.

pero ang lahat ng kalungkutan ay nabawi nung trip pauwi: GHOST STORIES. shet. sinimulan kasi lahat 'to ni jah, nagta-"tabi-tabi po" siya. tapos naalala uli yung kwento ni irene tapos ayun na! hanggaaaaaang makadating ng maynila, puro katatakutan yung kwentuhan. hindi naman ako nagrereklamo, kasi masaya naman talaga. tumutugtog ang switchfoot sa background, dumadaldal yung mga babae, natatakot yung mga lalake, tinatakot ako ng mga pasahero ko. good times. :)

past 8 pm: NLEX exit na, tapos nauna nang bumaba si chua. dumiretso na kami tapos, ayun, quezon ave na. konting drive, UST na. matatapos na, medyo saddening na ewan.

..hindi parin sila nagpapigil! hahaha. pinaikot-ikot nila ako ng UST kahit na wala akong sticker at kapos kami sa pangmulta kung sakali. tinakbuhan namin ang isang guard, tumitili sila habang lumiliko ako sa gilid ng main building, tapos pinressure nila akong kumanan papuntang archi. pinagpark pa ako pero pagkatapos kong pumwesto ng parallel parking, umalis kaagad kami. sa wakas, nagkita-kita din kami ng mga kasama namin at nagka-distribute-an na ng mga iuuwi. sakay ko na ngayon sina wenci (uli), logo (uli), emon, daryl, at renan. naiuwi ko naman silang lahat ng maayos at nakauwi din ako ng maayos. yun nga lang, hindi na kami nakakita ng bukas sa xerox-an ni logo kaya dilemma ko ang quiz ko bukas. okay lang! bawing-bawi ng araw na 'to. :)

sinusulat dapat ang mga ganitong bagay para hindi ko 'to makalimutan kahit kailan. ang ganda at ang saya kasi. :)

pictures will be added whenever they're available. :D

five years

2011-01-30T21:52:00.002+08:00

(warning: semi-drama ahead)

january 30, 2011. 136 entries, 27 of which are drafts.

new year nanaman. limang taon na. limang taon na ang nakalipas mula nung sinimulan ko ang blog na 'to.

i took some time to reread my posts (again) from way-back when. hahaha. natawa ako sa kung gaano kababaw at ka-corny ang mga sinusulat ko dati nung highschool. puro pa jeje-style ang spelling (pero buti hindi ako nag-a-alternate caps) at walang masyadong message. madalas kwento tungkol sa everyday experience.

although it was mostly immature writings, i admit i'm a little more happy reading them. akala ko noong mga panahong 'yon sobrang hirap na ng mga pinagdadaanan ko at wala nang mas mimiserable pa kesa sakin. kung maka-"haaay" ako at makapagmura at makapagbuntung-hininga, akala mo talagang wala na akong pag-asa. but looking at it now, i'm more innocent and unblemished in those days. chicken feed lang mga nangyari dati, kumpara ngayon. kahit ganun, laging may kahalong jokes. kahit na malungkot minsan, nagagawa ko paring tumawa at makipagbiruan.

i miss my (very lively) childish playfulness and innocence.

to tell you all the truth, maraming beses ko nang inisip (binalak, dinesperate attempt) na itigil na ang pag-blog dito. i remember planning to close this website on its five-year mark. and i'm still considering it now - ewan ko ba. i feel i can't keep up. with feelings, with writing, with time, with change. pati humor ko outdated na. hahaha! tsk, tsk. birds of the same feather.. make a good feather duster. outdated diba? :)

but somehow, blogging gives me something to look back to and read - perhaps that's why i can't set it aside. at kaya ganito ang post ko dahil wala akong maisip na topic at kailangan kong i-'celebrate' ang pag-a-anniv ng site na 'to. hehe.

though, the 'stop blogging already' option is still here.

happy birthday, my memories. :)

PS. wala pa akong makita (maisip) na bagong background image (at baka tinatamad din ako magpalit) kaya christmas-theme parin ang site. papalitan ko sya asap. promise.

the time of eve

2010-12-18T17:05:00.004+08:00

disclaimer: not a true-to-my-life post

***

the air is chilly and it's a bit foggy. you picked your best clothes. spent so many minutes in the shower. sprayed on the perfume you bought for a thousand.

walking down the usual place - except that it feels kind of exhilarating now, right? it's the holidays, when miracles and magic happen, and everything seems extraordinary. a greeting of "happy christmas!" here, a smile and a friendly nod over there. you try to look confident and attractive. after all, you never know what will happen next.

strangers approaching strangers, doing their best to charm the wits out of each other. as long as you're not beside someone from the opposite sex, it means you're free. a bit of small talk. so, how are you tonight? grin, giggle, well, i'm quite fine. how do you do? things turn fast - oh, wow, are we in the getting-each-other's-contact-information now? processing thoughts rapidly - i should look good, damn it, maybe this is it! a jolly word or two, and then, goodbyes, goodbyes.

you expected more. but something's missing. you stand still in the middle of blinking lights and hanging lanterns.

what people do to find miracles and magic this season. and feel something warm and fuzzy.

so, well then, what did you expect, fireworks? as if.

***

magpapasko na. dahil dyan, babati na ako. merry christmas!! at ang lamig ng pangligo sa umaga! hahaha! :)

day view.

2010-11-13T22:27:00.003+08:00

specific sa isang tao ang post na ito. baka ma-bore ka kung hindi mo siya kilala. :)

at dahil debut mo, eto na ang message ko para sa'yo.

siguro hindi swerte lang na nagkakilala tayo. kailangan ko pa nga yatang magpasalamat sa'yo e. malamang kung hindi ka pa nagparamdam na buhay ka noong gabi ng october 20, 2008, e hindi ko kahit kailan malalaman na nag-e-exist ka pala. alam mo naman ako, introvert na ngayon, hindi na masyadong nag-aabalang kumilala ng ibang tao. nahihirapan na nga akong gawin yung dare mo e! hahaha.

sa dinami-dami na ng napag-usapan natin, hanggang ngayon hindi ko parin alam kung pa'nong usap parin tayo ng usap. hindi ba tayo nauubusan ng topic? kahit na pareho tayong mundane ang araw-araw na existence, merong ibang comfort akong nakukuha kapag dumadating ka't nangangamusta. i found something similar to solace in you. something similar, because maybe this one's even better.

pabayaan mo nga ako! birthday mo naman kaya pagbigyan mo na akong maging sentimental at korni! alam ko namang aasarin mo din ako sa sinusulat kong 'to kapag nagkaroon ka na ng chance! pero di bale. kahit hindi halata, i consider you one of the closest people to me. there's no uneasiness whenever i spill something to you, i can tell you almost everything (hahaha! AKALA MO A.); and even though it's not something i usually do now, i let you in - meaning, i share parts of myself to you. this message is worth it, after all. :)

okay! puro nalang ako! ikaw naman! salamat dahil palagi kang nagpaparamdam kahit lagi akong late magreact. salamat dahil kahit magmamadaling-araw na e hindi ka napapagod makipagkwentuhan. salamat dahil kahit buong araw akong naka-poker face sa outside world, pinalalabas mo na pwede parin pala akong maging joker at masayahin sa harap mo. salamat dahil nagulat ka nung kinalabit kita last christmas. salamat dahil lagi mong pinapaalala sakin na mas matanda ako sa'yo, at salamat dahil nakilala kita.

i know, i know, habambuhay kong pagsisisihan na sinulat ko 'to dahil kahit kailan e hindi mo 'ko titigilan - na minsan e naging corny din ako to this (embarrassing) depth. pero dahil matanda ka na din, okay lang naman.

happy eighteenth! wag ka sanang magsawa sa kaka-entertain sakin. oo tama, entertainment ka! BWAHAHAHAHA. :)

para sa napakabait kong imouto.

super-advanced happy holidays

2010-11-01T00:10:00.002+08:00

november 1 palang. oo, alam kong dapat halloween ang dapat sine-celebrate ko. pero ewan ko. wala akong panahong manakot ng kapwa, o bumati ng "happy halloween!" sa iba, o manuod ng horror/gore/disgusting/wala-ka-namang-mapapala-kung-tatakutin-mo-sarili-mo na mga palabas. kaso sobrang aga pa rin naman para bumati ng happy holidays, diba? weird ko talaga. hehe.

***

kakatapos ko lang manuod ng Aria. isa siyang series na ginawa para maka-appreciate ang audience ng small things: na ang maliliit na bagay sa paligid natin na madalas hindi natin napapansin e meron namang nadadalang kasiyahan. at sa tingin ko naapektuhan ako ng kaunti nito - to think that life could be so much better if we value every little thing more; and always be happy, really happy, for everything around us. to look at the world with appreciation. (embarrassing lines are prohibited! hahaha!)

***

siguro sanay na kayo na ang mga pilipino e maagang nagse-celebrate ng pasko (mas "pasko" pa nga ang december 24 kesa sa 25 diba?). wala namang mali doon para sakin, bukod sa tine-take-advantage ng market ang masa sa christmas paraphernalia.

malamang dahil sa pasko ang isa sa mga pinakamasasayang holiday ng isang taon. kapag panahong -ber months na, lumalamig lahat (pati ulo ng nanay ko). eto yung oras na pwede kang kumanta sa daan, magbigay ng regalo "just because", magkabit ng christmas decorations, at kung anu-ano pa. eto ang panahon na masaya, truthfully masaya, ang mga tao. kaya ang hula ko, kaya nating mga pilipino ina-advance ang pasko ay dahil sa ambiance na dala nito. heartwarming.

maliban sa mga heartbroken, mga may sakit, at mga namatayan, wala namang rason para malungkot. sabi nga ng kantang Deck the Halls, "'tis the season to be jolly! falalalala, lala-lala!"

ayan, makinig muna kayo kay James Taylor para sumaya kayo. haha! pasensya na, inadvance ko din ang pasko sa blog ko e. MUSIC IS BACK OYEAH. pero pang-ngayong season lang. haha!

ano ba yan, parang ang saya ko masyado. bakit ba. magpapasko na e. baka mag-hongkong kami! :)

idealist ako. haha.

2010-09-13T19:31:00.002+08:00

napadaan uli ako sa blogs nina eloiski at cierine (yung multiply nya) at napansin kong meron silang common post: tungkol sa traits na gusto nila sa mga "guys". actually, hindi lang naman silang dalawa ang merong ganung klase ng post, madami na din akong nadaanang blogs na merong entry tungkol sa ideal man/woman nila. naisip ko nalang, bakit hindi rin ako gumawa ng ganung post?

tapos na ako sa ganung part ng buhay ko, ang mag-idealize ng isang babaeng pwede sakin. dati kasi, todo-todo ang mga pangarap ko (kesyo dapat matangos ang ilong and other mundane stuff), pero kahit hindi ko na talaga ugali ang magset ng standards, it doesn't mean that i don't find certain things appealing. kaya, let's start! (kahit wala namang may pakialam sa post na 'to. hahaha.)

TRAITS OF MY IDEAL WOMAN:

1. she knows how to cook. grabe, eto talagang "skill" na 'to ang hindi pa natatanggal sa list ko kahit kelan. alam niyo bang totoo ang kasabihang "the best way to a man's heart is through his stomach"? sino ba naman ang hindi mag-e-enjoy kapag pinapakain ka ng masasarap ng isang babae? and the best part is, a woman who knows how to cook can teach me too. ipagluluto ko din siya pag marunong na marunong na ko.

2. she can handle good conversations. ewan ko ba. the thing is, i find intelligent ladies totally amazing. yun bang merong sariling pag-iisip. someone who can talk with me smartly, that's certainly a plus point. ikaw, gugustuhin mo bang puro nonsense and pinagsasasabi ng kausap mo? oha.

3. she has a maternal side. hindi ko naman sinasabing dapat laging nagpapaka-astang nanay ang isang babae. it's just that, she should have that "maternal instinct", yun bang nagke-care sa ibang tao, iniisip ang goodwill mo, natutuwa sa bata, things like that. pero wag naman sana yung tipong "o, magdala ka ng baon mo" or "may tuwalya ka na ba? pawisan ka na!". ano ka, nanay ko.

4. she's a bit conservative and old-fashioned. masyado nang madaming babae ang nagkakalat ng picture ng mukha nila sa facebook. madami na din ang mahihilig sa mini-skirts, too much makeup, at kung anu-ano pa. the fact is, i'm too old-fashioned. i find maria-clara skirts (yung below the knee) attractive. actually, it's better for me if women don't put makeup at all.

5. she reads. ang sarap talagang makakita ng isang babaeng nagbabasa. i'm a book enthusiast myself and it's always a pleasant surprise when i see them read. it means, she understands that knowledge is a key and there's always more to books than just academic use. ibig sabihin din nun, malawak ang imagination niya and she appreciates art and literature. posible din na madami siyang pwedeng maikwento sa akin na hindi ko pa alam. ah, the joy of being with bookish people.

6. she's wise. maybe the reason why i love talking to mature people is because they have experiences and perspectives that are solid and beautifully subtle. ang sarap kasama ng isang babaeng merong magaganda at nakakatuwang views on friendship, goals, dreams, love, life. it's like we can learn from each other. sadly, sabi nga ng tatay ko, madami nang "bobong babae". he said he disliked those kinds of girls. siguro ako din. yung "i-accept-them-and-they're-okay-but-i-don't-want-to-be-around-them" na dislike.

and here she is! :)

to tell you the truth, i was just having fun posting this entry. "my ideal woman" is, just that, ideal. pansinin mo, masarap din gawing kaibigan ang isang babaeng may ganyang traits, and not with any other intentions other than friendship.

but, in connection with feelings, wala nang aydi-ideals. you shouldn't set standards and expectations in regards with that. pero wag kayo maniwala sakin. hahaha! PERSONALBELIEFPLUGGINGSUCCESSFUL

anyway, nag-enjoy ako sa pagpopost nito. sana kayo din, na-aliw sa pagbabasa nito. :)

P.S. ang lahat po ng nabasa ninyo sa itaas ay pawang mga kasinungalingan. ang gusto ko talaga ay yung sexy, mahaba ang buhok, maputi, sagana sa assets at 36-24-36. OYEAHBEYBE!!! hahaha.

a collection of short stories

2010-09-06T18:51:00.006+08:00

i've watched this poetic movie where the protagonist, a womanizer, tried to change his life and beliefs when he entered a relationship with a virgin. they were happy, poignantly happy, even though the people around them said that they'd end up the same way as every relationship he had before - meaningless, insignificant. he stayed faithful, never touching her, promising he'd sleep with her only at the right time. turns out, the woman (eventually) gave herself up to a nameless man one offhand night.

destroyed? broken?

he spat out one of the most profound lines i've heard, amidst a story he was sharing in the movie, about birds crashing ang falling. "have you ever seen a mistake in nature? have you ever seen an animal make a mistake? "

***

halos araw-araw na akong tumutusok ng hotdog at kwek-kwek. bukod sa malasa yung hotdog (kahit mukhang mumurahin lang), malinis at talagang mapapadami ka kasi masarap yung sawsawan nila. syempre pa, hindi makukumpleto ang combo kapag walang C2 (red) na tig-10 pesos na mabibili sa suking tindahan sa tabi ng tusukan. eto na ngayon ang bagay na pinaka-umuubos ng pera ko. nakaka-40 pesos ako kakakain lang ng street foods sa isang araw. pakiramdam ko nga medyo nagagalit na sakin si manong tindero kasi inuubos ko yung hotdog niya. pagkaluto pakyaw agad.

hehe. sinubukan ko lang magkwento ng isang funny anecdote. pero pasensya na. siguro ganito talaga kapag tumatanda ka. masaya naman ako araw-araw, pero pag gusto ko nang isulat kung anong nagpasaya sakin, wala akong maisulat.

***

a day from august, 2010:

kanina, malakas ang ihip ng hangin. nasilip ko sa bintana. nagkaroon ako ng sudden desire na buksan ang terrace namin, at magpahangin doon. tapos biglang umulan. kelan ba 'ko huling naligo sa ulan? narinig ko ang pagbuhos ng libo-libong patak ng tubig sa labas.

i dream of one day dancing with the rain, once again. let the waters dropping from the sky to subtly wash me. and hope that, it could take with it sadness, uncertainty, everything else, as it flows to the earth and away.

***

gusto ko magdrawing uli. yung seryosohan. kating-kati na ako. matagal na nung huli akong nakapagproduce ng drawing na masasabi kong "maganda". bumalik na naman ang table ko: pinagpalit ng nanay ko ang table namin ng kapatid kong magkamukha lang. nasa kanya ngayon yung table na putol ang paa. hindi na masama, kahit hindi ko na siya magamit, nandito parin naman ang table ko, sa tabi.

meron nang naglalarong image sa utak ko: dalawang tao, isang babae at isang lalake. yung lalake, may hawak na paper airplane at ang nasa drawing e yung point na papaliparin na niya yung eroplano. yung babae naman, nasa tabi ng isang paper boat na lumulutang-lutang sa mala-pond na background. excited na 'kong idrawing 'to. :)

***

sabi nga ni tsubasa sa his and her circumstances,

"let's try being happy."

yes, life's good. and maybe it's about time i try to chase happiness once more. move out of the box, open up yet again, let people inside to my welcoming couch. laugh more, and give my steps the spring it lost once upon a time.

yes, yes, yes, life is good, after all.

table

2010-07-19T18:57:00.004+08:00

malungkot ako ngayon. sobra. nasira ang aking personal table.

sa kanang sliding window ng table ko, dun nakalagay ang koleksyon ko ng pinaglumaang libro at iba pang personal paper-paraphernalia. nandun ang dictionary naming sobrang taba, ang space encyclopedia kong regalo sakin ng tatay ko nung grade 4, mga maliliit na librong dinala ng tita ko dito, acceptance letter at agreement form ng UST nung freshman pa 'ko, isang CD ng pokemon the movie, mga lumang notebook na walang notes at puro drawing, isang makapal na folder na puro lumang drawing, at ang two-part comics na ginawa ko nung second year highschool (nakalagay sa dalawang large-sized notebook).

sa kaliwang sliding window ng table ko nakalagay ang miniature pokemon figures na nagrerepresent ng aking childhood. nandun din ang ilang regalo sakin nung highschool; ang complete set ng harry potter series, isang set ng 7 academic books (thesaurus, quotations, etc), at ang drafting set ko. dun din nakalagay ang mug (na natanggal ang handle nung nasira ang table) at bote na puno ng sulat na binigay sakin ng girlfriend ko nung highschool.

sa kanang drawer ng table ko nandun ang lahat ng pera ko: nasa tatlong magkakaibang wallet. nandun ang medal na in-award sakin nung prep. nakatago dun ang personal dictionary na ginawa ko nung fourth year highschool. laman din nun ang pinakauna kong earphones, baterya ng memorable kong cellphone, at sandamukal na barya. eto yung lalagyan na kahit buksan mo at kumuha ka ng pera o kahit ano, wala akong pakialam.

sa kaliwang drawer ng table nakatago ang one-fourth ng pagkatao ko (yung ibang parts ng sarili ko, nasa blog, nasa drawings folder, at nasa loob ko). laman nito ang napakadaming personal na bagay. eto ang drawer na kahit anong gawin mo, hindi ko ipapakita sa'yo.

at halos silang lahat e nakatambak na ngayon sa stock room sa taas. saan ko na ilalagay lahat 'to?

sa work area (yung table mismo), wala namang masyadong importanteng nakalagay: school papers, hygiene stuff, mga madalas ginagamit na bagay. pero sa space na 'to nagawa ko lahat ng 'pinakamagagandang' drawings ko - lahat, as in lahat. pag umupo ako sa tapat nito tapos humawak ako ng lapis, para akong napupunta sa ibang mundo - ako lang at ang ideas ko. sobrang iba ang pakiramdam.

nasira ang aking beloved table kanina, nung wala ako sa bahay. naputol ang mga paa niya.

para akong nawalan ng isang importanteng kaibigan - at pakiramdam ko, binawian ako ng konti at hindi na ako makakadrawing uli ng maganda.

ayokong pumayag na sira na siya. ipapagawa kita, mahal kong kaibigan. irerescue kita, kagaya ng ginawa ko sa bestfriend nating si creative zen v-plus mp3 player.

the last book of harry potter!

2010-06-30T09:25:00.008+08:00

THIS IS GOING TO BE EPICALLY BADASS AND LEGENDARY.

i think most of you don't know it yet. but i am a solid harry potter fan through and through. i have read each of the seven books - and individually more than once. i must say the recent harry potter movies have failed to amaze me, but dear god, this baby just looks too gorgeous.

hindi ako madalas nagpopost ng video plug pero hindi ko 'to matiis.

NOVEMBER 2010, DUMATING KA NA SANA!

take my advice and watch this kickass trailer in HD, full screen. GOOSEBUMPS!

another movie to look forward to. pero mauuna si The Last Airbender. jusko, mahal ko na ang mga taong nakaisip ng IMAX!

oras na para basahin uli ang deathly hallows (at ang buong series kung sisipagin)! hehe.

talks: fickle.

2010-06-06T21:11:00.009+08:00

@: "sit beside me."
^: "is there something wrong?"
@: "just another talk."
^: "hmm. move your arms...... move this way.. and....... there."
@: "hey, why did you make us sit back-to-back?"
^: "you know, it's wonderful how simple actions can give lots of meanings.."
@: "now i understand why. thank you. let's stay this way, then."

^: "you're wondering..?"
@: "i'm not quite sure. say, i have a question."
^: "tell me anything."
@: "is moving on really that easy?"
^: "what do you mean?"
@: "i think i'm afraid, that's all."
^: "come on, i'm listening."
@: "i'm scared that if i forget, then what i had would be obliterated, as if it wasn't ever real."
^: "maybe you just etch things extremely deep within yourself."
@: "..or maybe, i'm just too much of a coward."
^: "no, you're not."

^: "you treat the past as a load - like a weight you have to carry."
@: "isn't that what they're supposed to be?"
^: "i'll tell you a secret."
@: "whisper."
^: "it's a gift!"
@: "how come?"
^: "well, since it made you comprehend life better, i guess."
@: "now that you mention it, it's not as bad as it sounds."
^: "let bygones be memories, that's what they're meant to be."

@: "i was just thinking."
^: "mm?"
@: "i'd appreciate the things around me more if i don't linger on what's happened before too much."
^: "look around you, okay?"
@: "then, i'll tell you a secret as well."
^: "exhale."
@: "this. your back is comfortable to lean on, did you know?"
^: "dork. it's always here."

the wonderful depths of one's imagination

2010-06-01T08:22:00.008+08:00

gusto ko sanang isulat 'to ng tagalog kaso di kaya. psst. as promised, here's the post. :)

***

we always are in search of things. some look for worldly richness, some seek new feelings. in my case, i've always looked for stuff that can never be found/possible in this world. you know, like what it feels to fly without support, or what will it be like if you can travel through time. then again, after all is said and done, i can't feasibly experience them. this is where imagination kicks in.

someone kind of famous said, that almost everything around us is a product of necessity. in my opinion, imagination played a more contributing part. who would've thought that a lump of metal could fly? or that certain strings, when put together in a way, could produce wonderful music? who would've thought that information could be passed through thin air?

the world of imagination: everything is possible. you can be a king. you can color the entirety with any shade you wish. you can try out different things. perhaps that's why i've always loved reading books and creating art (aka drawing). there's this inexplicable sensation that only imagining something can bring. i personally like writers and authors who have the ability to take you somewhere far away, somewhere magical, somewhere ethereal. i've been to a number of museums and i always find it enthralling to look at the works of painters, the products of their imagination. consuming their oeuvre is the same as entering some kind of separate world, or just another person's perspectives. some works have overwhelmed me greatly when i stood in front of them.

it's like dreaming, but you're awake and in control. no limitations, no boundaries. you can go as far as your head can take you.

or it could be that i'm just too imaginative.

***

PS. i'm on the verge of considering cierine's suggestion, to post singapore pictures. para kasing matutuwa din ako kakalagay ng captions sa mga litrato. hehe.

yeah, maybe. just maybe.

2010-04-23T22:57:00.004+08:00

while walking about singapore with my brother and older cousin today, my cousin opened up something: CHICKS. to tell the truth, i really don't like that word, because it sounds like a degrading label for women (parang tinatrato lang silang items). still, in a guy's world, "chicks" is a normal term. so, there we were, with my 'professional lady-hunter' cousin, strutting along the endless halls within the walls of raffles and marina square, amongst other malls.

cousin started out the topic with "ano bang type mong babae (what's your type of girl)?". then he went on and said that we should go find chinitas (chinky-eyed ones) or girls with beautiful legs. i wasn't the type of man to look a woman in her eyes, wink, and exclaim "damn, you're so hot!". but this day, i thought to myself, maybe i should experiment with my character a bit. and, mind you, it was hard to shift, but i knew how (i just don't do it).

so i went into this suave-man-on-the-lookout-for-sexy-hot-ladies mode. at first, i did not expect any girl to fall into our little 'hunt'. but they did. i kept a silly pa-cute smile on most of the time. here, in singapore, women of all types walk around; in our current mode (suave-man-on-the-lookout-for-sexy-hot-ladies), a while ago, our eyes would linger about two seconds at the face, then go straight down for their 'assets'. i never thought there would be a lot of them around, but there they were: ninety percent of the girls surrounding us while we walked were wearing off-shoulders, super-short shorts, see-throughs (yeah, we did see through one of them), outrageous boots, plunging necklines (i swear, i had seen more cleavages today than the whole past month), mini-skirts, you get the idea. revealing outfits.

before settling down on a fine-dining restaurant, i had locked eye-contact with two females (one even winked), gave a high-five to someone i don't even know, and received a "how's it going?" (together with my cousin) from a chinese-looking girl. i was actually surprised.

so, at the restaurant: there was a malay-looking girl at the table in front of me and there was a group of friends at the table beside me. the girl in front was wearing a drop-dead gorgeous night-blue dress (which revealed her wonderful legs) and one of the girls from the group of friends was showing more 'backside' than she should have. my cousin whistled the infamous "whit-wiw" (whistling sound when a hot female is around). the girl at the side kept looking back (she had her back facing us) to our table, while the malay girl kept looking at me. i don't know, is it just me or are hormones really running high on everyone today?

if i were being my true self a while ago, i would've ignored their 'signals' and continue eating as if nothing's happening. but since my cousin has started eating the girl beside our table with his eyes (and since i shifted my personality), i smiled confidently towards the malay girl. she waved. i bowed my head down with pride and so-much macho-ness, still smiling. when i looked up, she was eating me with her eyes. it shifted back and forth to me up until we stood up and left.

okay, that's all. (my companions did talk about prostitutes of all races with the taxi driver though.)

there. we were sharing stories, my cousin and i (my younger brother kept silent; he was sixteen, after all; still, he was good-looking, so girls stop and stare at him), about women and legs and stuff. maybe ladies really want to feel desired. if not, then what's the point of getting all dressed up? i mean, i don't think all the girls dress up to be "lusted upon", but if you wear too-revealing clothes, you might as well be screaming "come and get me!".

at the end of the day (read: now), even though being a too-confident man gives you the opportunity to have more women (and plenty of sultry stuff), i still would like to befriend and be together with women who don't need to lessen their clothing to appear appealing. as a matter of fact, the most attractive girl i've seen this day is a korean-looking lady wearing a blouse and a white layered skirt (i didn't even dare to use my temporary womanizing skills on her). she was talking in great english (as opposed to most people here who use english like "if rain, no refund"). i can't believe most girls today use physical assets and fresh-talk to socialize. where had all the intelligent women gone?

nevertheless, maybe it's just how the world really goes: physical aspects do make an impact. maybe the perception of every woman towards a man is that "all they think about is our body" that's why they do that. maybe it's really meant for men to chase "chicks" and for girls to appear beautiful and sexy. maybe, just maybe. we'll see.

still, i felt astonished but pleased at the same time. today proves i still got my charms! laughs.

probably one of my shortest posts ever.

2010-04-22T09:18:00.003+08:00

last night, after some random thoughts, it suddenly hit me.

i figured out what the meaning of life is.

it's nothing too deep, really. plain and simple. you could come up with the answer yourself.

music, session one - voices

2010-04-08T14:48:00.007+08:00

hindi na 'ko magpapaligoy-ligoy pa. ang post na 'to e tungkol sa mga pinakamagagaling na vocalist para sakin. sa dinami-dami ng marurunong kumanta sa mundo, sila, para (uli) sa akin, ang mga may pinakamagagandang boses. paunang salita, walang Miley Cyrus at Justin Beiber dito, kaya wag ka nang mag-expect. hahaha.

BABALA: mag-e-english ako sa ibang parts (kasi ang pangit kung tagalog ko i-e-explain). youtube links are provided in case you want to "hear it for yourself".

AMY LEE

Amy Lee. i first heard her when she sang Bring Me To Life with her band Evanescence. i have to admit, that was the first time i heard of mellow-rock. and she wasn't just some back-up voice or someone who would say "oooooh". she had this almost-beethoven-era-esque voice. i wasn't that enamored with Bring Me To Life but when i heard her My Immortal, i instantly fell to her spell. not to mention she's not the usual modern-pop singer and she's gorgeous as hell. to top it all, she sang Broken with Seether, and it was just.. electric..

DOLORES O'RIORDAN

goodness. naaalala ko pa, bata pa ako nung una kong narinig ang Ode to my Family. isa siya sa mga kanta ng 90s na kahit hindi ko alam ang title at singer, kapag narinig ko, alam ko sa sarili kong alam ko siya. si Dolores O'Riordan ang lead singer ng The Cranberries - at pasalamat ang mundo dahil siya ang naging lead vocals. ibang klase ang boses niya, narinig niyo na ba ang Zombie? ang pinaka-astig na kanta ng Cranberries. lalo na kapag nilalaro niya ang boses niya (Ode: my fatherrrr-aa..), grabe. wala nang ganung singer ngayon. on her level: Alanis Morisette (Ironic).

REGINE VELASQUEZ

hindi talaga ako fan ni Regine Velasquez - hanggang sa narinig ko ang rendition niya ng Tuwing Umuulan at Kapiling Ka. at yun na. kahit 30s na siya, sobrang ganda parin ng boses niya. nung una kong narinig yung Tuwing Umuulan niya, sinabi ko sa sarili ko na gusto ko ng asawang kakantahan ako ng ganun tuwing umuulan. saka ko lang din na-appreciate ang iba nyang kanta tulad ng Dadalhin.

WHITNEY HOUSTON

everytime i hear Whitney Houston's Saving All My Love For You, i always fall madly in love with her jazzy, strong voice. i heard from my father she was a really big hit back then, but her life got messed up. even so, whenever i hear her, i constantly say to myself she's one of the greatest female vocalists ever. i also find happiness listening to her I Will Always Love You and The Greatest Love Of All. i can't get over: but that's just an old fantasyyyyyyyyy---eahh..

..and the two best vocalists that lived on earth:

KAREN CARPENTER

i still regret i wasn't born in the 60s and 70s. i am one of the unlucky guys that did not get a chance to hear Karen Carpenter live. she was the main reason why people listen to The Carpenters' music - she and her lovely, deep, calming, soothing, unique, mature voice. Rainy Days and Mondays, I Need To Be In Love.. they were gifts to the human ear. but what made her dear to me was her You and Close To You. gosh, there are only a few songs that could match the goodness of those singles. they were brilliant. and with her voice, they were purely overwhelming.

CHRISTINA AGUILERA

sinasabi ko na sa inyo: wala akong masyadong gustong kanta ni Christina Aguilera. hindi naman talaga benta sa akin ang Genie In A Bottle at Come On Over nya. maganda ang Lady Marmalade, Nobody Wants To Be Lonely at Candyman niya. pero ang pinakamaganda niyang kanta - at ang kantang kung saan lumitaw ng todo ang napakamakapangyarihan niyang boses - ay ang The Voice Within (meron akong recommended na two super-amazing versions: STUDIO and LIVE). grabe. grabe talaga. kapag merong kumanta sakin ng katulad ng boses niya, baka ayain ko na magpakasal. hahaha. joke lang. pero sobra kasing ganda ng boses niya. galing sa puso.

siguro, next off - male vocalists at instrumentalists naman. pero eto muna.

music is bliss.

division by force, session two

2010-03-14T21:45:00.006+08:00

every once in a while you'd realize, no matter how much you wouldn't want to acknowledge it, there will always be two sides of a coin. if we would try and compare it with choices, we can say that sometimes, there would be two choices as well. at times, between those two choices, not one is the "right" choice, and neither would be the "wrong" choice, too.

we're all humans and humans do make mistakes.

there's this story i heard that men and women were once a whole being, that they were once joined together and had four legs, four arms, and two heads. the effect was that they did not tire and were always inseparable. however, the gods did not approve of it and decided to give the humans some sort of handicap. they then separated that whole man-woman being. the humans weakened, but the gods assured that when they find their other half by themselves, they would endure anything and be happy.

yeah, we're all in this mess of finding that someone whom we could go with in this journey called "life". most of the time, we cannot predict what the future might hold out for us. this day might be bright and warm, but the next thing you know, everything's blurry. i've known so many stories about people waking up one day, and telling themselves, "there's nothing left".

that feeling when you know you've done everything but still accept the fact that nothing will change? or that feeling when you know that it's just not the life you thought it was? i know how it feels. maybe even good people can't escape the fact that we're not living in an ideal world. maybe, maybe, finding the other half of yourself is not that easy heck of a job.

sometimes there are no right and wrong choices, you just have to choose. you've experienced marriage and come to accept the fact that you couldn't imagine yourself living with your spouse for all of your days. the story i told earlier also said that going with the wrong partner would make the humans weaker and cause them confusion. divorce might come in handy?

who knows, the experience might make you wiser and lead you to your lost half.

again, do not believe me! i do not have experience on this, thank you. it's just me contradicting my other view of divorce and thinking out loud.

just wondering.

division by force

2010-03-10T08:33:00.004+08:00

i guess it's a usual thing nowadays to see married couples get a divorce, like a cult following, especially for celebrities. i don't know what you need to do to finalize your divorce, but i do know that it would cost a lot of money. some people say it's different from annulment. in an annulment, my professor in social science explained that it's when people get "tricked" into marriage or it's when the marriage is not done "in good faith", like a business deal or something. either way, in any case, divorce and annulment do have one thing in common: they separate people.

from a child's point of view, divorce might be something they couldn't handle. i mean, what would your reaction be if your parents told you that they would be living separately? i know people of my age and above could "force" themselves to see the reason behind that statement, but if younger kids heard that, they might as well be hearing "your parents are dying". always think of the people around you before you decide.

to tell the truth, i really can't understand why people file for divorce. you married your spouse, why separate? a lot of people give different reasons. we're drifting apart. we don't know each other anymore. you're too involved in your work/career. you don't have time for me anymore. you use up all my money. i don't love you anymore. i didn't even love you. i love somebody else.

sigh.

i know i could never say those to someone who would wait for me after my work, to someone who would bear my children. someone who exchanged "i do" with me. someone who promised to grow old with me. to someone who would wake up with me every morning for the rest of my life. i could never say those "divorce reasons" to the person i would call my wife. why do people count and memorize the bad things that happen to them, and discard the "good times" as something usual and boring?

i don't want to be one of those people who would open their eyes at age 54, kneel down, and exclaim, "my life had been a mess". marry for the right reason (notice that i wrote "reason", and not "reasons"?), and as much as you can, never think of having a divorce. the moment you feel doubts, remember the good times you had. i think it would weigh more than the problems. anyway, that's just my perspective. you wouldn't want to remember those good times after you signed that stupid divorce contract, i tell you. you'd regret it. then again, you might not want to believe me, as i do not have experience on this.

it's just a little thought for all the young minds and old minds alike. sadly, i know life doesn't always work the way we want it to.

for better or for worse, in sickness and in health, 'till death do us part -- what happened to the world?

sobrang bilis.

2010-01-28T23:12:00.003+08:00

meron kaming variety show sa sabado. ECE week kasi sa UST. dagdag-motivation na din na (baka) magkaroon kami ng plus points sa engineering economy kapag maganda ang naipakita naming presentation sa sabado. at dahil sa 47/100 lang ako sa prelims exam namin, isa ako sa mga gustong kumarir sa gagawin namin.

kapag sineswerte ka nga, walang pasok ngayon. saint thomas' day kasi. edi diba, libreng-libre ang araw at pwede naming i-maximize 'to para makagawa ng props at makabuo ng program. ang sabi ni chua (block president namin), 8 am ang call time. pwede ka nang dumiretso sa damar (isang village along araneta avenue) o kaya e sumama sa batch na magkikita-kita sa UST. pero hindi ako nakasunod sa call time. 8 am, kakagising ko lang. pero syempre, diretso-handa agad ako sa pagpunta sa damar.

pagdating ko doon, 10 am na. pero parang isa pa ako dun sa mga maagang dumating. hahaha. :)

gumawa kami ng props. nagkulay. nagdesign ako ng damit na ang muscles e akala mo, mula baby, body builder. nagpatugtog kami ng sari-saring kanta (at naramdaman ko nanaman na nahuhuli na 'ko sa music world. ano yung "fireflies"?). gumawa ng mga maskarang bulaklak. nagkalat ng barbecue sticks. kumain ng masarap na 15-peso ice cream (at napasubo pa ako't nanlibre ng dalawang babae. wala akong palag). naglaro kami ng toy guns, toy knives, at lighters na parang baril. gumawa kami ng mga bolang balot sa packaging tape. naggupit kami. at, for the first time after a long while, nagpractice uli ako para sa isang sayaw.

hanggang 3 pm lang kasi ang nirentahan naming oras dun sa covered court ng damar. kaya lumipat kami sa bahay ng isa naming kaklase na hindi ko alam kung saan. experience talagang matatawag yung byahe namin papunta dun. tatlo kaming grown men sa loob nung cab ng tricycle, tapos dalawa sa likod ng driver (isa sa kanila e 40 ang waistline), merong naka-angkas sa likod, tapos isang naka-indian sit sa bubong. pagbaba namin sa tricycle nung batch ko, nagtatawanan lahat ng tao sa paligid. naka-hood na yung nag-indian sit sa bubong sa kahihiyan. :)

dun sa bahay ng kaklase namin, tinuloy namin ang paggawa sa mga unfinished props. nakapag-bike uli ako kahit sandali lang. pumakyaw kami ng street food. nanuod ng lalaking mukhang myembro ng dagtang lason sa youtube. ang saya nung dinner table namin, lahat ng space may kumakain. nagkahiyaan kami sa leeg ng manok. nag-asaran. nagcrack-an ng green jokes. nagtawanan. nag-enjoy.

tungkol saan 'tong kwento ko? miss ko na ang simple, exciting, nonchalant life. kanina lang yata uli ako nakakuha ng oras para tumitig uli sa paligid ko. ang sarap, kulay green.

***

anung month ngayon? january! four years na ang aking blog. at sana, madami pa 'kong masulat dito. :)

christmas two thousand and nine

2009-12-21T16:57:00.003+08:00

hindi ko alam pero parang ayaw ko sa pasko ngayong taon. wala akong ganang mag-christmas party, wala akong gana nung namili ako ng regalo (something i look forward to every year), at wala din akong ganang sumama sa gimik ng kahit sino o makipagpaligsahan ng inuman. pwede mo na ding sabihin na wala ang christmas spirit sakin. siguro mas nararamdaman ko ang pasko kapag nandito ako sa bahay (sa labas ng bahay to be exact), nakatingin sa pinaghirapan naming christmas lights at hinihipan ng malamig na hangin. sa second floor naman e tumutugtog ang "deck the halls" at "santa claus is coming to town". ayun, mas pasko yun sakin.

well, anyway. hindi naman ako pwedeng magkulong nalang dito sa bahay habang kumakain ng polvoron at nanunuod ng movies. kahit na walang gana ako sa lahat ng connected sa pasko, i still wanted to see my friends. bigyan sila ng regalo, ganun. wish them a merry christmas. kaya, pumunta parin ako sa dalawang christmas party na pinlano ngayong paskong 'to: yung party ng block ko, 3ECEB, at yung paskuhan ng UST.

pero dahil tinatamad akong ikwento ang block party namin (since puro inuman, kiddie games at pagpapatugtog ng corny lang naman ang ginawa namin dun), paskuhan nalang ang medyo i-i-elaborate ko. nakakalungkot din kasi na may dala akong sasakyan nung party ng 3B kaya napilitan akong hindi uminom ng "enjoyable quantities". ang sarap pa naman nung gilbey's, lasang iced tea.

UST grandstand, paskuhan '09 night. buti walang terorista.

plano ko talagang umalis ng maaga sa UST dahil wala naman akong gagawin dun sa paskuhan. hindi naman ako die-hard fan ng sandwich at 6 cycle mind kaya wala akong totally heavy reason para magtagal. plano ko lang talagang magpakita, mamigay ng regalo, at umeskapo papuntang U.P. at sa kanilang lantern parade, or better yet, diretso bahay na. pero nagkaroon din naman ng reasons para magstay ako.

sina jackie, mark, homer, leo, cierine, recee, avis, at danella (sana wala akong nakalimutan): college friends. kahit gustuhin ko pang umalis ng UST, hindi ko magawa dahil sa kanila. alam mo yun? yung parang hindi mo sila maiwan. naglatag pa sila ng banig sa field tapos umupo kami na parang amin yung spot na yun. part of the reason na din na matagal ko na silang hindi nakakasama lahat ng all-in-one kaya siguro, subconsciously, ayoko silang iwanan, and i wouldn't trade those simple, story-telling moments for anything else.

si ces. kakilala ko siya for a long time now. eto talaga, reason kung bakit pinilit ko ang sarili kong magpaskuhan, at alam na niya kung bakit. talagang napa-push pop ako sa kanya e. yun nga lang, talagang ayokong lumapit sa mga kasama niya, kasi nakakahiya. mukhang matagal-tagal pa bago maulit yung nangyari sa paskuhan, sabi ko naman kasi sa kanya, kuhanin na niya yung pamaypay ko. oh well. i'm really glad for that night. :)

si kimberly. highschool close friend. isa pa 'to sa mga pumilit sakin na magpunta. but really, i think i'll feel there's something missing in my christmas kung hindi ako makikipagkita sa kanya. sayang nga lang at hindi ko na nakita sina talyn, marlo, erika, at michael. pero okay lang. at least nakita ko kahit pa'no si kim. hahaha. nandun ka pa sa iBuhay nung paskuhan. addict kayo ni jonah.

si ireleen. college acquaintance. di ko naman siya maisama sa grupo ng college friends kasi hindi naman siya naki-upo sa banig sa field. pinilit din niya akong magpunta for a number of reasons. at dahil birthday niya sa 25, niregaluhan ko na din siya. pero talaga, she's a kind person, in ways you'd never know. kahit hindi halata? hahahahaha. she deserved her gift.

si aleida. o ayan, special mention ka na dito. she's a really weird person pero she's one of the deepest persons i know. sakto pang nung nagkita kami, pumutok yung fireworks. siya ngayon ang kasama ko nung nagpapaputok na. napakasaya namang panuorin ang napakagandang fireworks (lalo na yung mabagal bumaba sa lupa) malapit sa simbahan. hindi na kami nakagalaw galing sa CR for about 5 minutes (5 minutes nga ba ang fireworks?). haha. memorable moment.

kung iisipin, nag-enjoy din naman ako sa paskuhan. considering my unmotivated self, madami parin naman palang factors para maging eventful ang isang gabi. at hindi dahil sa sandwich, o sa 6 cycle mind, o sa matatanggap mong regalo, o sa mga dumating na artista, o sa fireworks kung bakit masaya ang dumaang paskuhan. dahil yun sa mga tao sa paligid. kaya masaya. redundant?

sorry nga pala kina kimberly at sa iba pang highschool friends: empty batt na ako nung 11pm kaya hindi ko na nasabi sa inyo na nandun pa 'ko sa UST nun. at salamat nga pala kay billy joel faral na nakasabay kong maglakad hanggang sa dulo ng quiapo dahil walang masakyan pagkatapos ng paskuhan. sorry din kina leo, homer at iba pa, dahil, truthfully, wala talaga akong ganang magparty, diba nga. wala talaga. as in wala.

but still, it's sad knowing that something special is missing..

babatiin ko nalang lahat ng kaya kong batiin sa pasko. okay, merry christmas. :)

hell on earth

2009-12-10T22:57:00.005+08:00

i should do my part. i will remember this.

matagal na akong indifferent sa politics. siguro masasabi na din na sanay na ako sa everyday news of corruption, missing funds, newly-appointed-kasabwat-sa-pagnanakaw officers, unexplained losses, at kung anu-ano pang factors na nagse-certify sa'tin as a third-world country. i know what our country needs, it's intelligent people, nationalism, wise leaders and the like. pero kung halos lahat ng tao sa paligid mo e nawawalan na ng pag-asa para sa pagbabago, siguro, in a way, nahihila na din ako. hence, i really do not care about politics. dati.

never in my entire life have i thought about the day when i'll be looking forward to vote. ang perception ko kasi sa voting e hassle, full of cheats, madaming monkey business. kahit siguro umayos ang sistema ng pagboto sa pilipinas, kung ganun parin ang mga namamahala, kung sino ang gustong manalo ng nasa kapangyarihan, yun ang mananalo. napakacorrupt na ng sistema ng pilipinas. kaya wala akong ganang bumoto, magrehistro, etcetera, etcetera. dati.

then, one day, that fateful day of my peaceful, uneventful life, the news about the maguindanao massacre stormed the country.

at first, as usual, wala nanaman akong pakialam. casual killings nanaman? usual na yan sa news. nothing special, nothing different. pero yan e bago ko nalaman ang updates and horrid details nung barbaric act na 'yun.

iniiwasan kong magmura (na) sa posts ko. sino ba naman kasing gustong magbasa ng puro mura diba? pero, sorry, hindi ko maiiwasan ngayon. puta. putangina talaga. napakababoy. hindi ko naisip sa buong buhay ko na meron pang mga taong makakagawa ng ganito. this is hell on earth. all this for fucking politics?

the convoy consists of mangungudadatu's family, drivers, and some journalists. tapos meron pang dalawang vehicles na hindi naman talaga kasama sa convoy. mas tumindi ang "torrent of emotions" ko nung nalaman kong merong dalawang civilian vehicles na nadamay. yung isa, pamilya na papunta sa ospital.

then the killings commenced. hinarang daw sila ng mga isandaang armadong tao. nabasa ko somewhere na talagang brutal ang muslims, but i never thought it would be this brutal. many of the victims were women, and it struck me more than the first time i heard the news. the women were all shot in their genitals, some showed signs of having been raped before dying, and two of them were pregnant. pinatay din ang lahat ng journalists, drivers, at yung laman nung dalawang kotseng napadaan lang. putangina.

it wasn't right. it wasn't even a human act. may mga asawa kayang babae ang mga gumawa nito? parang nawalan na sila ng respeto sa babae, sa tao, sa diyos, sa lahat. pati buntis hindi pinatawad? mali pa nga ang terms ko e. "killed" is too good for them. the right terms are mutilated, beheaded, sliced, speared, and thrown away. it wasn't a human act. god, kayo na po ang bahala sa kanila.

what did the government do? lame incumbent president gloria macapagal-arroyo declared fucking martial law. sablay ka nanaman, huli ka nanaman. wala nang mababawi ang martial law mo, the damage is done. hindi niya makasuhan ang ampatuans dahil kakampi nya. i think i heard somewhere na zero ang nakuhang votes ni FPJ sa maguindanao. if ever PGMA tries to file cases to the ampatuans or something, it would be the end of her. siguradong isisiwalat ng mga putanginang ampatuans ang kawalanghiya-an ni gloria.

ngayon, nagsisisi na ako at hindi ako nakapag-rehistro para sa 2010 elections. then again, this plot might be a diversion for a bigger plot. i'm actually worrying about what might happen in the 2010 elections. but, to those people who did register, please, renew our system. even just for these innocent, honest people. for those unborn children who died in the most horrible way possible. for the women who suffered through hell before dying. for those passers-by who were killed without a reason. for all of us. para na rin sa akin, dahil hindi ako nakapag-register. kayo, tayo, ang magdadala sa pilipinas sa mas magandang bukas. and now, i do care for what might happen to our country. intensely.

lesson learned.

hope for justice and pray for the victims. anyway, i'm sure god will welcome them to his kingdom. rest well, good countrymen.

free spirits

2009-11-25T22:54:00.005+08:00

kung kilala nyo ako, siguradong alam niyo na ang ilan sa characteristics ko. di katulad ng karamihan, ayokong magparty. hindi (na) ako mahilig manuod ng TV. hindi ako nagbabasketball (or any sport for that matter). hindi tulad ng karamihan, hindi ako muscular. hindi rin ako nagsisigarilyo. ang madalas na expected sa lalaki na "dapat palaging astig" at "dapat dinadaan lahat sa santong paspasan" e hindi nag-a-apply sakin. masasabi nga ng iba na hindi ako stereotypical na "man".

we can jump and fly at the same time.

ayoko sa gulo. at madalas, i'm lost in my own thoughts. habang ang mga lalaki sa paligid ko e nag-uusap tungkol sa "mga babae nila", dota, at mga starters ng NBA, ako, e nagtatravel na, to some far away place sa isip ko. i think i see the world in a different way compared to others. ako yung taong inclined sa art and aesthetics, not the usual "male's personality". mahilig akong magdrawing, magbasa, tumugtog ng piano (at gitara), at ang hilig kong music ay jazz, instrumentals, old songs, at mga old blues. minsan, maririnig mo nalang akong kumakanta ng walang reason.

meron akong kaibigang babae na hindi sumusunod sa "common" ways kung pa'no maging isang babae. hindi siya vain, simple lang siya magdala, but she's really beautiful. she does what she like. 'di katulad ng karamihan, she doesn't really care kung magpa-yabangan ang mga babae sa paligid nya ng mga boyfriends nila. at ang nakaka-aliw pa sa kanya, napapasayaw siya madalas. hindi yung exaggerated o disgusting na sayaw, it's something na para lang mailabas niya ang saya, lungkot, badtrip, o kahit ano pang emotion sa loob niya. she's so simple but so full of life.

jack dozen - life's one big adventure. (Titanic, 1997)

may isa pa akong kakilalang free thinker. i really love how her mind works. siya din yung tipong "she sees the world with different eyes". isa siya sa mga taong kilala ko na nag-pepercept "outside the box". isa rin siguro siya sa mga taong hindi iniisip kung anong tingin sa kanila ng ibang tao. and there's one thing i really find interesting in her: she loves to get lost. she likes to walk around a lot, learn something different, meet new people, and trace her way back. hindi siya takot mag-explore ng mga bagong bagay. it fascinates me.

on fiction: si leslie burke at jess aarons ng bridge to terabithia: imaginative people na ina-outcast ng environment nila dahil hindi sila katulad ng ibang "standard children". leslie likes to create fantasy stories, and jess is an artist. leslie's soul is full of light. parang there's nothing holding her back.

leslie and jess, queen and king of terabithia. (Bridge to Terabithia, 2007)

we live the way we want. we don't want to be stuck in this box society made for humankind. we're free. :)

oo na, ang term mo na para sa amin ay "weird". hehe. bahala ka. try mo minsan, masaya siya.

after story

2009-11-08T18:06:00.007+08:00

an image.

a little girl was playing with a coin in front of me while i sat listening to the mass this morning. it was a breezy day, and the sun shone brightly outside. i was listening to the sermon of the priest when, suddenly, something dropped and rolled beside me. at the same time, i heard the unmistakable sound of a coin hitting the floor, and it caught my attention. when i looked forward, i saw the little girl, beautiful and cute for her age, going down her seat, going under the seat, then she tried to reach for the dropped coin. i thought maybe i should help her. i took the coin, and nonchalantly gave it to her. she looked at me.

and then, she smiled. it was a very sweet smile, and she looked so adorable. it was heartwarming. i wanted to pat her head so much. her face had "thank you" painted on it. :)

it's at these moments when i really look forward to becoming a father.

my thoughts dance.

2009-10-31T23:15:00.003+08:00

let's try writing in tagalog-english combination. medyo nawiwili ako sa ganito. haha? :)

i suddenly felt the urge to write something. ewan ko ba, siguro kinakati na din ang kamay ko para magsulat. these past days (weeks, really), andami nanamang tumatakbo sa isip ko, as always. tapos na ang semester, i should be emptying my mind. minsan nalang dumating ang peace ng ganito. pero, ayun, ewan ko talaga. bakit ba kasi ang hilig mag-isip ng utak ko?

let's dance.

***

grades.

nakuha ko na din ang grades ko from this past semester. hindi na masama. alam ko namang mababa ang makukuha ko sa statistics, given na 'yun. yung ibang grades, tanggap ko naman. pero ang di ko matanggap e yung grade ko sa thermo. kasi naman, halos lahat ng quizzes ko, lampas passing, siguro may reserba pa 'kong mga 100 points or more. nabagsak ko yung finals (hindi na sya nagturo after giving back the prelims), pero reason enough na ba ang bagsak na finals para magka-2.75 ako? lahat naman ng quizzes at prelims ko, pasado, actually di nga lang pasado e, high marks pa.

special mention kay leo; sayang, .01 nalang, DL ka na. andami yatang nag-DL sa mga kaklase ko, nakakatuwa. pinagdasal ko din na sana lahat ng kakilala ko e regular, kaso, ganun talaga siguro ang buhay, hindi lahat ng gusto mo, masusunod. let's hope for the best.

***

facebook.

wala pang isang linggo simula nang nag-facebook ako. matagal ko nang alam yung facebook, it's everywhere. pero nito lang ako gumawa. siguro natatanong niyo kung bakit ngayon lang ako gumawa. to tell you the truth, wala naman talaga akong balak gumawa ng account dun. i can't see the point, siguro tapos na ako sa phase na 'yun, graduate na 'ko ng friendster. hindi na din naman ako naglalaro ng games masyado kaya hindi bebenta sakin ang applications na nirereto ng facebook.

reasons? first. i was planning on having only one active online home, at yun ay blogger. productive kasi dito. hindi naman talaga ako interested masyado sa miscellaneous picture-taking (multiply) o kaya e heavy social-networking (facebook). may account ako sa iba't ibang forums, oo, pero blogger lang talaga ang plano kong maging active. second, ayokong kainin ng facebook ang buhay ko. madami na akong narinig from personal experience; sabi nila, nawawala na daw ang buhay nila dahil sa facebook. the best way to prevent is to avoid, or abstain.

e bakit ako gumawa? may nakakumbinsi sakin. ganun kasimple. pero pakiramdam ko, napag-iiwanan parin ako, napaka-novice ko mag-facebook.

PS. may nagsabi sakin na "wow, isa ka nang tunay na civilized human!" pagkatapos ko gumawa ng account. ganun na pala ngayon, batayan na ng kung gano ka ka-civilized at kung tao ka ba o hindi ang isang online social site.

***

anime.

kung matagal na kayong nagbabasa dito (o kilala niyo na talaga ako personally), masasabi niyo siguro na, truthfully, mahilig ako sa anime. alam kong ang iba sa nagbabasa nito (kung meron man) e iniisip na pang-weirdos lang ang anime (at manga). hindi ko kayo masisisi. dahil sa mainstream works na sumira sa meaning nito (digimon, dragon ball, gundam, sailor moon, voltes five, etc), naging generic thinking na na lahat ng nag-a-anime ay weird. pero wala akong pakialam. kung ganun kayo mag-isip, i suggest watching (and reading) a few good titles para naman mag-iba ang views nyo tungkol dun. :)

i recently just watched an anime about friendship, joy, and the magic of families. meron ding works about growing up, comedies, timeless romance at bloody pulp fiction; historic, modern stories, you name it. kaya ngayong sembreak, i'll try to finish a series or two. great teacher onizuka, here i come. :)

***

changes.

ngayon ko lang siguro na-absorb ang accepted truth na "the only thing that is permanent is change". eto siguro ang thought na pinaka-sumasayaw sa isip ko, kulang na lang mag-tango siya. iniisip ko dati na merong mga bagay na hindi magbabago kahit anong mangyari. ngayon, ayun, nagbabago na siya, o sila.

minsan hindi mo na mamamalayan na nagbabago na pala lahat sa paligid mo. pakiramdam ko nga napag-iiwanan na 'ko sa pace. lahat naka-move on na, ikaw hindi pa. lahat nagbabago na, ikaw, ayaw mo pa. o gusto mo na, pero hindi mo magawa. pero kahit anong gawin mo, hindi mo mapipigilan ang mundo na magbago. after all, it's not only you who decides. may pakiramdam din ang paligid mo, ano.

mahirap pala talagang mag-pretend na okay ang lahat kahit na nagbabago na silang lahat. a part of us will always be attached to something that the change had changed. i'll let you on to something from experience; ngayong linggong 'to lang, a change happened to my life. sa sobrang ayoko sa change na nangyayari, i broke down, sira lahat ng defenses ko. alam mo yung itsura ng isang taong hindi alam kung sino siya o kung anong dapat nyang gawin? siguro kung tumingin ako sa salamin nung oras na nag-break down ako dahil sa change na yun, ganun ang makikita kong itsura ko.

pero change is a vital part of living, and i should live with it. hindi lang ako ang nagdedecide sa kung anong magiging takbo ng mundo.

and i preached my nonsense again. tama na nga 'to! wag kayong maniniwala sa mga pinagsasabi ko dito. hahaha. :)

***

yes! kakatapos lang mag-download ng onizuka. matutulog na nga ako para bukas, makapag-marathon na ako.

for you.

2009-10-09T22:39:00.002+08:00

it seems so far away.

i knew this was going to happen. and i should've accepted a long time ago that someday, it would go down to this. maybe what they say is true. nothing lasts forever. but, maybe, there are things that lasts for a long time.

the truth is, i never wanted this to happen, to come to this. if things could go my way, i would hold on to you until my arms are weak and i can no longer do. there are some things that you find only once in your lifetime. maybe, everything connected to you is the same thing; once you find it, there will always be a special place for it somewhere within your being. if this is really the end, then maybe, just maybe, someday, i'll come to forget you. but, really, i don't want to. i want to stay with you as long as my life can permit me to.

even though we've recovered, you seem to be a million miles away from me. it's almost like i could touch you, but there's this thin layer of glass that separates us. you have no idea how much i badly wanted to break this glass even if it costs something more than i can take. i want to see your light again, to feel you in my hands, to hug you tight and protect you from everyone. i want to hear your music again and again. you bring me inner peace.

maybe we can never go back to the way things were. then again, i wish we could. maybe, in the future, our lives will change, and i can break the glass. maybe i can take it. maybe i can sacrifice everything just to have you here with me.

you should know, even until today, you're the most important part of me. and i think i wouldn't let go of you for a long, long time. maybe i can love you from a distance and grieve for your not being with me by myself. i think i can handle it. after all, it's what i always seem to do.

this letter is for you, my creative zen v-plus mp3 player, who drowned in the floods. i hope i had not been so obvious.

platypus: ang kawawa kong mp3 player

2009-09-27T17:45:00.004+08:00

babala: isang mahabang post. sorry, malabo ang images. ngayon, masasabi ko nang tunay akong thomasian. =_=

saturday, september 26. pagkagising ko, napansin kong makulimlim ang ulap at medyo pumapatak-patak ang ulan. kaya tinext ko agad ang mga kaklase ko sa cisco kung may klase ba. walang nagreply agad, kaya dumiretso na ako ng school. saka ko lang nabasa ang message galing sa prof namin na wala na daw ang klase namin ng 8-11 (pero tuloy ang online exam ng 8-12) dahil hindi siya makakapunta. pero dahil wala namang announcement na walang pasok ng 12-5 (at dahil may exams pa ako sa differential equations ng 12), nag-stay ako sa school. walang flash player ang internet station ng library kaya para makapag-online exam, lumabas kami ng dapitan nina leo at wiggy (mga kaklase ko) para magpunta sa isang computer shop at doon mag-exam.

habang nakaupo sa shop, napapansin naming malakas na ang ulan. naisip namin na magpatigil muna ng ulan sa para naman mas maayos kaming makapaglakad. pero yun ang pagkakamali namin.

alas-dose na ng tanghali ay hindi parin tumitigil ang ulan. at, parang isang eksenang kinuha sa pelikulang Titanic, nagsimulang pumasok ang tubig sa loob ng computer shop. "hanggang sa tumigil ang ulan, saka tayo umalis," sabi namin sa isa't isa. pero alas-dos na yata nun at hindi parin tumitigil ang ulan. wala pa kaming kinakain at suelas na ng sapatos ang taas ng baha sa loob mismo ng shop.

kinailangan naming gumalaw. kung hindi, masta-stuck kami sa shop hanggang sa tumaas ang tubig ng todo at hindi kami makakakain until god knows when. kaya, gumawa kami ng isang makawasak-kaluluwang desisyon.

oras na para lusungin ang baha.

dapitan - hanggang bewang ang baha. nung una, akala ko hanggang hita lang. hindi pala. nalasap ko ang pinaghalo-halong tubig-baha at kung anu-ano pa, na kung ide-describe ko pa e baka hindi nyo na 'ko lapitan. samahan mo pa ng malakas na ulan, malakas na hangin at "strong current" ng tubig-baha, talagang hindi ko naisip na posible pala ang ganun. alam ko naman na binabaha ang UST, pero hindi ko alam na pwede palang umabot sa point na hanggang bewang (at tumataas pa) ang mararating niya. matagal kami bago nakahanap ng kakainan.

sarado ang halos lahat ng lugar - kainan, computer shops, xerox centers, you name it. kung makikita niyo lang ang kalunos-lunos na estado ng maynila, siguradong ma-a-appreciate mo kung nasa bahay ka at hindi binabaha. basang-basa na ako mula dibdib pababa. ang payong kong tumagal ng two years sakin ay nagkakaputol-putol na sa lakas ng hangin. gusto niyo ng idea kung ga'nong pagkatao ang isinuko namin sa paglusong sa baha? eto: sa sobrang dumi ng tubig, hindi mo na ma-a-aninaw ang nilalakaran mo.

nakita naming tatlo nina wiggy at leo ang una naming "salvation" - yellow cab lacson branch. naka-angat ito sa lupa kaya hindi pa siya pinapasok ng tubig. kahit mahal ang pagkain, pinaghati-hatian namin ang presyo. nadama kong tao uli ako habang nginunguya ko ang "new york's finest".

chineck ko ang bag ko: basa na ang pera ko, ang id ko, ang watch ko na nilagay ko sa bag, ang notebook ko, mga piraso ng xerox na lectures at reply slip, at ang mp3 player ko. sinubukan ko siyang i-revive pero bigo ako. tinago ko muna dahil naisip kong baka basa ang loob kaya pag tuyo na, saka ko nalang bubuhayin uli.

nagdesisyon kami kung anung gagawin pagkatapos. si wiggy, na doon nakatira sa malapit sa UST, ay pupunta daw sa apartment nya. si leo, na may bahay daw sa tindalo, ay umalis na din. ako naman, ay nagdesisyon na pumunta ng UST. nandoon kasi ang mga barkada ko nung highschool, at naisip kong aalagaan naman kami ng school. kung masta-stuck rin lang ako, dun na lang. siguro naman may makakain ako dun pag nagkataon, ang sabi ko sa sarili ko.

ang problema nga lang, mag-isa na 'kong nagpunta sa loob ng UST. isa ako sa mga kokonting tao na naglakas-loob na suungin ang mala-anyong tubig ko nang eskwelahan. napadaan ako sa carpark kung saan nandun ang mga kainan. nakita ko ang estado ng mga establishments. maaawa ka talaga dun sa mcdonald's. nakaupo ang mga cashier sa table, nakataas ang paa; ang iba, kinuha ang supot na pinaglalagyan ng mga pagkain (yung malalaki), at ginawang kapote. nung mga panahong 'to, laspag na ang payong ko. putol-putol na ang iba sa mga "tangkay" niya at talagang ulo ko nalang ang na-ko-cover niya. naglakad ako papuntang UST hospital, na kung saan, on the way, hanggang dibdib ko na ang baha. isipin mo nalang: 5'8'' ang height ko.

pagkadating ko sa ospital, nakita ko din ang mga kaibigan ko: sina kimberly, erika, at marlo; mga na-stranded din sa UST. pero, maswerte sila dahil hindi sila amoy-tubig-baha (oo, may amoy ang tubig-baha) at kahit na-stuck sila doon, tuyo naman sila. ang una kong ginawa e nag-cr at hinugasan ang katawan ko. nabalitaan kong hindi din nakauwi ang tatay ko dahil umapaw ang tubig sa tulay sa may regalado.

naawa ako sa mga sarili namin habang nakaupo kami sa second floor ng medicine building. pinadalhan kami ng mga pagkain, na tanda ko pa lahat: chocolate bread, ensaymada, jollibee spaghetti (na sinuwerte kaming makakuha, sa dami ng tao sa med), at siomai na may kanin. sabi na nga ba, aalagaan kami ng UST. kasama namin duon ang isandaan pa sigurong med students at ilang faculty. makikita mo ang lagay ng first floor. nagkalat ang basura, tubig sa lahat ng dako, halo-halong pintura at kung ano-ano pa. makikita mo din ang mga kotse na halos lumubog na dahil sa tubig. inisip ko nga kung saan nila nakuha yung mga "relief goods" na pinakakain samin. pakiramdam ko talaga, para akong isa dun sa mga nasabugan, na-landslide, o nasunugan na napapanuod ko lang dati sa tv. i never imagined we would sink so low as to distribute a piece of bread among the four of us for dinner just because of a flood.

nakasama din naming apat ang dalawa pang kaibigan nina erika at kimberly sa commerce. pasalamat naman ako sa kanila dahil nakapagtext ako gamit ang sun. walang signal ang globe hanggang umaga; the cream to top my experience. tinext ko ang household namin at sinabing hindi ako makakauwi. nakatulog kami ng bandang alas-dose ng hatinggabi; paputol-putol pa ang tulog namin dahil nakaupo kami. grabe, hindi ko talaga na-imagine na ang una kong overnight sa school namin e magiging dahil sa baha.

buong araw, inisip ko kung ayos lang ba siya. ang taong importante para sakin.

***

sunday, september 27. alas-sais ng umaga. nagising kami. sabi ng mga faculty members ng med, wala na daw silang supplies na maipapakain samin. isa lang ang ibig sabihin nun: kelangan na naming umalis.

pumunta kami sa lacson exit ng ospital para tignan kung hanggang saan na lang ba ang tubig. kahapon, hanggang dibdib (from firsthand experience); ngayon, hanggang hita nalang. kaya na naming lusungin, kaso saan naman kami pupunta? tumawag ang pamilya ko at sinabing hindi pa daw pwedeng daanan ang espanya at commonwealth. napagdesisyonan naming kumain muna ng almusal sa canteen ng ospital at maghintay na bumaba pa ang baha. naramdaman kong buhay uli ako noong nginangata ko ang nilagang baboy at cup noodles bulalo.

pagkatapos noon, chineck uli namin ang taas ng tubig at nagtanong sa mga malapit na tricycle kung pwede nang dumaan sa espanya. balak naming tumawid papunta sa ligtas na apartment ni kimberly. pwede na naman daw. dahil doon, tumuloy na kami. hindi na kami nabasa, which was a good thing. yun nga lang, yun na ang pinakamahal na tricycle na nasakyan ko. 200 pesos, kumikitang kabuhayan.

pagdating sa apartment nila, naligo ako. as in ligo, yung full body. kesa naman magkasakit ako dahil sa paglusong ko sa baha na abot-dibdib diba. ang dugyot ko na din nun. pasalamat naman ako kay kimberly na nagpahiram sakin ng damit. sina marlo at erika, naglinis din. nagbaraha kami ng konti - hinulaan ko kung mawawalan na ng baha sa hapon gamit ang solitaire. nabuo ko yung solitaire. hahaha. natulog muna kami; brownout din kasi doon atsaka hindi din kami nakatulog ng maayos last night (o last dawn).

paggising namin, payapa na ang lahat. may kuryente na, nakapag-charge na 'ko ng cellphone, at nalaman na din namin ang balita sa outside world. nalaman naming passable na ang commonwealth at espanya. nalaman din namin na lampas-tao ang baha sa ibang lugar. maswerte pa pala kami. kumain muna kami bago umuwi, sa wakas.

eto.

salamat kina wiggy at leo, na dumamay sa'kin sa paglusong sa baha at hindi ako iniwan para mag-isang mag-adventure sa tubig.

salamat kina marlo, kimberly, at erika; sa pagsama sa akin sa ospital at sa buong time na nastuck ako sa maynila. mas madaming salamat kay kimberly dahil sa pagpayag na i-overuse ko ang bahay nila para maligo, magbihis, matulog, kumain, at magcharge ng cellphone.

salamat sa mga faculty ng medicine, na talagang umasikaso sa'ming mga estudyante mula pagtuntong namin ng building nila hanggang sa pag-alis namin. medyo nahihiya ako sa kanila dahil hindi naman ako med.

salamat sa staff ng yellow cab lacson; na kahit basang-basa kami at nangangamoy tubig-baha pa e pinapasok kami at pinakain nila.

salamat din sa pamilya ko na nag-alala sakin. hahaha. todo-balita sila e. birthday pala ni von (kapatid ko) ngayon. hindi ako nakapag-celebrate kasama nila. umalis pa ang tatay ko at hindi ko siya naihatid sa airport.

at salamat kay lord, dahil kahit nilusong ko ang delikadong baha e safe pa naman ako. pero mas pinasasalamatan ko na kahit papaano e safe naman yung taong buong araw kong inisip kung ayos lang ba o hindi.

moral lesson of the story: kapag umuulan, dapat wala na agad pasok.

a door, fried chicken and some pieces of paper

2009-09-25T22:29:00.005+08:00

wow, so you're here. this letter is for you. yes, i mean you. i should get this out of my system.

you know, i've always wanted to be a teacher ever since i realized how promising and fulfilling the job can become. i've always thought that teachers need to nurture their students so that they can prepare themselves for the challenges of tomorrow. i'm really excited about the idea that you can leave some of yourself with your students; to know that they did a good job in the future because you guided them how to. i've always thought that being a teacher meant understanding your students and thinking of them first before yourself.

first off, a paper of that caliber takes around two semester's worth of effort to finish, in a normal setting. think about it; we can't really produce some good out of a half-assed schedule of two or three weeks. and to think that that is not the only thing we work for; we're having wave upon wave of quizzes, assignments that come almost everyday, reporting and other researches that also needs time and effort. in a seriously serious scenario of the setting that we should have while finishing this piece, all the other subjects would willingly give way so that we could come up with something wonderful. but, sad to break it to you, but they don't, at this time. to top it all, we're having the nicest of schedules, thank you. we did not wish for classes to dismiss at around seven or eight in the evening. add that to your almost-senseless request of finishing up this job for the time you alloted us, we're in merryland. i should tell you, we sleep late, we wake up early, and we do all the things we need to do. well, what can we do, time's not enough.

point number two. you only think of yourself. you're lucky, you know. you can shout all you want, nag all you want, complain all you want, and still get away with it. well, life's a bit harder for us: we take all your shouts, nags, and complains, but what else can we do but stay silent and nod our heads in agreement. you're lucky you can say your head is aching so you can't entertain us, or say that we need to do this just so you can be more comfortable in doing your job. what do we do? nod our heads, nod, and nod some more. i can only imagine if we can do the same; for example, say, our heads were aching and we can't submit on time. will you nod as well?

this part here hits hard. you don't even give a crap on what your students are going through. maybe you should know this too: my father's job is in great peril. he had some trouble with managing the company he works for, and now he needs my help in fixing the stupid mess. so, my then-already insufficient schedule was cut even more. i thought i was doing the right thing, helping my father with his troubles as he had done for me all these years. because of that, i was always late for research meetings and i always slept late with the workload. but what do i get in return for my idea of the "best thing to do"? if i remember it right, it was, "i can't wait for your work, irresponsible people".

i won't go down on your level and complain to people because i don't feel comfortable; i'm saying all these because you're unreasonable, not because i'm uncomfortable with your ways. do what you want. people walk away for different reasons. as for me, i did it out of respect. you said it so, right? if you have other things on your mind, just go out of this room.

others managed to make it in time? you have no idea how much they've sacrificed as well. we just did not have as much time on our hands as they did. student's capabilities vary, you should know that; after all, you're a teacher.

i really wanted to be a teacher, even up until now. and if i do become one, i wish i'd never be the same as the teacher you have become.

just my thoughts. did you give a damn?

***

DISCLAIMER.

the site you are now visiting is a BLOG, and you should know what a blog is. it is an ONLINE DIARY of some sorts. what i write here is my thoughts, and if someone accidentally finds it and complains that it's demeaning, well, get a life. so the freedom of speech is bad now, is it?

and, really, you shouldn't be affected if you're not guilty. right?

the evolution of love and conversations

2009-09-03T10:46:00.009+08:00

naisip ko lang. siguro mapapa-"oo" kayo at some parts. siguro lang naman. :)

disclaimer. ito ay base sa observations ko. merong iba na nag-apply sakin, merong iba na hindi. at kung hindi ka open-minded, better not read. :)

okay, simulan na. :)

***

simula.

nung bata ka, wala ka pang ideya tungkol sa buhay at pagmamahal. syempre, ang una mong perception sa love ay "familial". at yun e kung galing ka pa sa masayang pamilya.

toddler years. magsisimula kang makisalamuha sa ibang tao. makikilala mo ang una mong mga kaibigan, at malamang-lamang ang una mong "crush". sige na, harapin na natin, siguro naman lahat tayo nagka-"crush" nung bata pa tayo. nakakatawa isipin na napaka-pure ng mga rason kung bakit tayo nagkakaroon ng ganun. yun yung tipong "ang bango nya" o kaya e "binigyan niya ako ng cookies". lahat ng usapan e halos tungkol sa mga napapanuod mo sa tv; o kaya ang recess ng kaklase mo. :)

pagkagraduate mo ng preschool, magsisimula nang mag-evolve ang topics of love and talks. siguro sa mga panahong yon, magsisimula nang magbago ang tingin mo sa "crush". kumbaga, parang magdedevelop. pero katulad parin ng dati, ayaw mong kumalat sa klase (o sa mga kaibigan mo) kung sino yung "secret someone" na yun. ah, the pleasures of a kid.

ang usapan e mapupunta na sa panlilibre tuwing recess, schoolworks at sa secret crushes ng lahat ng nasa klase. mapapansing napag-uusapan din ang tungkol sa teachers niyo. sa lalake, majority of topics ay cartoons, anime at laro. siguro sa babae, e grades at crushes. pero, sa natatandaan ko, walang babaeng maingay at balasubas nung mga panahong yun. sa tingin ko, lahat ng babae nun e mahinhin at mahiyain. aba, malay ko ba ang topics ng mga babae at that age. hindi naman ako pala-kaibigan sa babae at that time.

pag napunta ka sa grades four to six, ang "pre-transition", magkakaroon na ng konting sense ang mga usapan. napansin kong mas nagiging open ang mga tao tungkol sa iba't ibang bagay. pero, eto yung mga panahon na gusto na ng isang bata na maging teenager. kaya, ipipilit nila palaging pag-usapan e kung sino ang gusto nino, kung "hanggang saan" na ba ang narating nila, at kung anu-ano pang maseselang bagay na kapag inisip mo ngayon, e magtataka ka kung bakit ganun ang iniisip niyo nung grade six kayo. dito din, sa pagkakaalam ko, nagsisimula ang pagiging interesado ng sang-kalalakihan sa "female anatomy". okay, let's keep the conversations clean. siguro at the moment. elementary palang 'to, ano. :)

ang mga usapan e mapupunta sa kung saang highschool kayo pupunta, at dito masisimulang maramdaman na "masaya din palang umuwi ng hapon". pero, kapareho ng mga nakaraang taon, mararamdamang nakakahiya parin kapag nalaman ng mga kaklase mo kung sino ang crush mo. at ang mga nakakaalam, hindi mapipigilang asarin ka. pero, "pre-transition" nga, may laman paring isip-bata ang mga topics of conversation.

pagdating ng highschool, majority ng mga bata (na adolescents na ngayon) ang ma-ku-culture-shock. dito mararanasang bumagsak ng 'di tulad ng pagbagsak mo nung elementary. dito, nagsisigawan ang mga tao at balita sa lahat kapag tumae ka. dito, magiging usual ang suntukan, away, selos, at hubuan ng pants. at dito ka rin makakakilala ng lifelong friends. :)

sa dami ng mararanasan mo kapag highschool ka, kulang ang buong blog ko para isulat lahat. pero, ang punto ko naman e "conversations" at "love", kaya let's stick with it. :)

mula sa pasimple at implied conversations nung elementary, magiging bulgaran ang topics of love. dito nagkakahiwa-hiwalay ang beliefs ng tao about these things. depende kasi sa mararansan mo sa highschool ang magiging perception mo tungkol sa mga ganung bagay. merong mangangako na hindi na sila magmamahal uli, merong makaka-realize na pwede palang i-take advantage ang looks nila, merong mga "saka nalang ang love", merong mga nag-"take it to the next level", at meron din namang mga "i'll wait for you", pero ang wait, 1 month lang. transitory talaga.

at magkaka-iba-iba ang mga reasons of loving ng lahat. nung bata ka, dahil sa amoy at cookies. nung elementary years, dahil siguro sa "simple deeds" at dahil seatmates kayo. sa highschool, magiging "dahil maganda/guwapo siya", "para magka-boy/girlfriend man lang" at "mahal ko talaga siya" ang reasons. karamihan sa ganung edad e nag-e-eksperimento lang. pero, eto yata ang panahon na nababaliw ang majority sa concept of caring for someone. siguro normal yun para sa lahat.

pero, hindi ko naman sinasabi na ang naramdaman mo nung highschool ka is something that's faked. ako na ang magsasabi sa'yo, nung moment na naisip mong nararamdaman mo yun, nararamdaman mo talaga yun.

sa mga lalake: ang madalas maririnig e ganito: "tara, laro", "paramihan ng kakainin", "bakit ikaw wala pang girlfriend, ako meron na?", "ang sexy nun!", at kung anu-ano pang tungkol sa "female physical aspects". hahaha. ayoko nang mag-elaborate kasi i might reveal the secrets of the male race. :)

sa mga babae: ang madalas kong naririnig e tungkol sa love, kung gano kaarte ang isa pang babae, love, kung saan mag-a-outing, love, kung gustong manuod ng sine, love, kung pwede ba silang ilibre, at love. teka, bakit puro gastos at love ang usapan nila? (PS. nakakatakot mag-away ang mga babae.) =_=

ayun. college ka na.

depende sa buhay-highschool mo ang mindset mo kapag college ka na. from cookies and seatmates, mapupunta sa deeper reasons ang meaning ng love sa'yo. katulad nalang ng reasons like "ang sexy talaga niya sobra". hahaha. joke lang. pero, seriously, it's about time you find something meaningful. hindi ka na bata para magpadala sa illusions of crushes and sudden bursts of feelings.

topics of conversations: for ladies: studies, quest for beauty, dresses, bagong haircut, and guys, siguro. for men: sex. let's face it. nakakatawang isipin na sa lahat ng dako sa paligid, kapag may kolehiyong lalake, ayun ang topic. ultimo simpleng wholesome jokes at mga unrelated topic e na-i-re-relate. mas madalas kasi, makakausap mo lang sila ng seryoso kapag babae ka. but still, they will respect the women around them. as much as possible, they never talk about those things in front of women. pag sila-sila lang. hahaha! tanggapin niyo na, malaki na kayo. :)

pero hindi naman ibig sabihin na puro ganun na lang ang pwedeng maging topic kapag lalake ang kausap. kahit ano e pwedeng maging topic, mula sa pinakakorning subjects hanggang sa saturday morning cartoon shows. they're more perceptive and deeper than you think, and i'm speaking in behalf of all of us. :)

alam kong hindi ko lugar ang magkwento ng thoughts ko on what topics people in their twenties and thirties talk about, pero i have some ideas, kasi may regular akong mga kausap na 20+. majority of the talk revolves around their work. siguro pag mas pinatanda mo pa, about their families and kids. no more nonsense. and their perceptions about love is more of something that's to be kept. kaya mas comfortable akong kausap sila. :)

forties? fifties? sixties? wala nang masyadong love sa usapan nila. puro "apo", "allowance" at "nasan ang pustiso ko". hahaha. :)

at ayan ang naisip ko. ang haba no? siguro i-i-improve ko kapag may time.

the evolution of love and conversations.

talks: between here and there.

2009-08-28T22:29:00.002+08:00

@: "this is a beautiful tree."
^: "yes. it is."
@: "we should sit. it would be a waste not sitting down."
^: "it's such a gentle breeze, the one blowing today. so, how are you?"
@: "not much to say. i don't talk a lot lately."
^: "something's up?"
@: "your glasses."
^: "what about it?"
@: "it's clear. i like it."

@: "what is life's meaning? i mean, we're given this life just once.."
^: "..and?"
@: "i don't know.. it just feels kind of odd, you never get to do everything you plan to do."
^: "what matters most is you live it the way you want to.."
@: "that's pretty philosophical. but still.."
^: "..and, it's better to run towards something, not away from something."
@: "i wanted something more."
^: "you have to wait."

^: "look, the leaves are falling."
@: "maybe that's the way their life's supposed to be lived."
^: "you mean, they need to fall.."
@: "no, they need to give way. to sacrifice."

^: "it's warm."
@: "take off your glasses for a bit.."
^: "okay.. now what?"
@: "there."
^: "well, that was warmer. smiles."
@: "yes. it was."

note. "smiles" was said. maybe it was done as well. :)

ordinary days, session two: encounter

2009-08-09T12:00:00.009+08:00

good things come in simple packages. :)

thursday night. until early friday morning (mga 1-2 am). gising ako. may quiz kasi sa circuits at thermodynamics kinabukasan (friday). syempre, ayoko namang magsummer kaya nag-aral ako. ang dami kasing mememorize-in, tapos prelims pa next week.

anung kuneksyon nun sa ipopost ko ngayon? hahaha. ayun. ibig sabihin, puyat (nanaman) ako. hindi ko naramdaman yung antok nung class hours, kaso nung uwian na, naramdaman ko na. pipikit-pikit na 'ko. na-postpone ang quiz namin sa thermo. kaya eager na 'kong umuwi, baka kasi lumupasay ako sa sahig sa antok.

friday. as usual, tirik nanaman ang espanya. tipong parang karo ng patay ang nasa harap ng traffic. kaya diretso ako sa terminal ng fx sa may lerma kung saan sigurado ka namang makakasakay kahit minsan mahaba ang pila. at, as usual uli, wala nanaman akong kasabay, kasi konti lang ang nightshift na kakilala kong umuuwi sakay ng sm fairview. swerte namang maiksi lang ang pila kaya nakasakay agad ako. wala na 'kong pakialam sa nangyayari sa paligid kasi bangag na 'ko sa antok.

ayoko talagang natutulog sa fx. lumalampas kasi ako sa dapat kong babaan. hassle na sumakay pa ulit pabalik. ilang beses na nangyari sakin yun kaya iniiwasan ko talagang matulog. kaso minsan, alam mo yung pakiramdam na talagang maheheaven ka kapag natulog ka, kahit ayaw mo? ganun. yun ang state ko nung friday evening.

sa fx, nasa gitna ako. sa pinakakaliwa, katabi ng bintana, sa likod ng driver. ang huli ko nalang naalala bago ako magkamalay uli e traffic sa tapat ng UST.

pagmulat ko, nakatagilid ang view ko, nagtwist ng 90 degrees to the right yung windshield. nakabend ang ulo ko pakanan. mga 5 seconds bago nagsink-in na nakatulog pala ako. pero, worse, nakasandal ang ulo ko sa balikat ng katabi ko.

eto ang isa pang reason kung bakit ayokong nakakatulog sa fx. napapasandal ka sa hindi mo kakilala. ilang beses na 'kong nasasandalan ng di ko kilala, at ayokong matulad sa kanila. nakakahiya kasi. parang, pano kung maglaway ka diba? o kaya nabibigatan sila sa ulo mo? o uncomfortable lang talaga? nakakahiya.

instantly, inangat ko ang ulo ko (hindi ako naglaway), tapos tumingin ako sa nasandalan ko. alam kong babae siya nung pagsakay namin pero nun ko lang narealize na maganda pala siya, tapos parang mas matanda siya sakin ng konti, pero siguro college parin. mas lalo tuloy akong nahiya. napaka-uncool. sana 'di nalang ako nakatulog. alam ko na ang pakiramdam ng mga napapasandal sakin tapos biglang magigising at masa-shock.

edi, ayun diba. napatingin ako sa kanya. tapos naisip kong magsorry. kawawa naman siya, tiniis niya siguro yung ulo ko na bumabangga-bangga sa kanya. natunaw nalang sana ako nun. hahaha.

"sorry, ate (ba't ba 'ko napapa-ate kahit mukha namang ka-edad ko lang o mas bata pa sakin? siguro respect)." syempre mahina lang yung boses ko, nahihiya na talaga ako e.

pero di 'ko inexpect yung sagot niya.

"okay lang. parang pagod ka kasi e." awkward (but in a nice way) yung ngiti nya habang sinasabi niya yun ng mahina.

nagulat talaga ako. tapos napangiti in a sheepish way. hindi ko alam kung pa'no magrerespond. pero, i realized, she was kind. very kind. pwede naman niyang i-shake off yung ulo ko. or move away para 'di umabot. o kaya gisingin ako tapos magroll ng eyes niya. pero hindi niya ginawa 'yun. she lend me her shoulders for rest, and even let me sleep peacefully. isipin mong mula espanya hanggang sa may ever gotesco tulog ako.. meron pa palang ganung mga tao, kind enough to understand people even if they don't know them. bonus pang maganda siya, siguro precious yung balikat niya, at alam ko naman na lahat ng maganda e alam na maganda sila kaya ang tingin nila sa sarili nila e napakataas ng value nila. siya hindi. :)

nagthank-you ako. nag-smile nalang siya. good things come in simple packages. :)

syempre pinilit ko nang hindi makatulog uli. but she never moved her shoulders away.

sa sandiganbayan siya bumaba. pagbaba niya, parang mas lumuwag, pero hindi na 'ko natulog uli. sana kapag siya naman ang pagod at nakatulog sa fx, may masasandalan siya. :)

PS. prelims na. at ang reaction ko:

"OMG! taxation, statistics at english pa!"

dreams plus reality equals?

testimonials.

2009-07-31T23:00:00.002+08:00

nine messages to nine different unnamed people. kayo nalang mag-decipher kung sino. malay mo, isa ka sa siyam. oo na, pinirata ko 'to sa isang survey. minodify ko lang.

1. natatawa talaga ako sa'yo. hahaha. hindi ko akalain na ganyan ka pala kalikot, kakulit at kalakas kumain. pero okay lang naman 'yun. i think there's a hidden part of you na kailangan ko pang madiscover. something deep, something magical. madami namang time. hahaha. :)

2. kahit kelan talaga, you have a way of having me open up to you. hindi ko pa nga alam kung bakit sa lahat ng taong pwede kong sabihan nun, ikaw pa ang napagbuhusan ko. haha.. pero now that you know the story, maiintindihan mo na ang meaning behind my self. ibang klase talaga kapag naglalakad ang diary mo. salamat ha..

3. alam mo, magparamdam ka naman! puro ka kasi pagtatago, tapos napaka-mysterious pa ng mga words mo. gusto ko din naman makaalam ng balita tungkol kay "canadian". sorry naman at hindi tayo magkita-kita ng madalas. busy kasi tayong lahat.. pero minsan, mag-aya ka naman ng inuman para masaya. :)

4. nagulat talaga ako dun sa mga ino-open mo sa'kin.. akala ko pa naman na lahat okay sa side of life mo. kaya pala dinamayan mo 'ko hanggang dawn. pero, alam mo, sa tingin ko, meron pa namang hope para sa'yo.. magiging mahirap nga lang. kapag wala na talagang magagawa, kahit ayaw nila, hihilahin kita papunta sa ibang lugar. syempre sayang naman kung hindi mo yun magagawa diba. tutulungan kita. :)

5. there's this person in your life na hindi mo alam kung bakit napaka-comfortable kapag kausap mo siya. syempre alam mo naman na ikaw yun, we both agreed on that description for us. pero, alam mo, i really appreciate what you do just to make me feel you're on my back. siguro hindi aksidente yung gabi na nagpaka-feeling close ka. and i'm happy na nung gabing yun e ginawa mo yun. hahaha! pero, thank you talaga. i mean it. :)

6. i'm lost for words to say.. alam mo naman na lahat ng tungkol sakin e. i just want you to know that i'll be always happy that you came to my life.. hindi ko alam kung pa'no ko ba ipaparating sa'yo yun ng mas malinaw. wag kang mag-alala, i'll watch over you..

7. isa ka pa e. natatawa ako sa'yo. paminsan-minsan ka na nga lang magpanotice sakin na nag-e-exist ka, puro bading-like pa ang banat mo. hahaha. pero ayos naman yun, ni minsan hindi ka nabigong patawanin ako tuwing magbabakla-mode ka. dahan-dahan nga lang sana sa banat. baka matuluyan ka, aahasin kita sa girlfriend mo!! >:)

8. i really like my conversations with you. kahit na malaki ang difference natin, i appreciate that you treat me as an equal adult. kahit ini-imply mo lang 'yun at hindi mo sinasabi sakin directly. hahaha. i do not want to admit it pero you've been a wonderful reciever of my release of thoughts, kasi sa edad mo, alam kong mature ka na unlike the age group which i belong, karamihan ng makakausap ko e nonsense at immature. i'm glad i met you. :)

9. malapit ka nang mag-disinwebe! hahaha. ikaw talaga, ang siguradong isang araw gagawan ko ng personal post. natutuwa naman ako kapag sinasabi mong miss mo na kaming mga "bantay" mo. hahaha! it means there's still someone who appreciates my presence even though it's a blur. bayaan mo, malapit na ang annual reunion natin, makakakita ka na uli ng kabayo. and, yes, i miss you as well. :)

maganda sana kung magagawan ko kayo isa-isa ng tig-i-isang post, pero saka na yun, malapit na kase ang prelims. kaya, eto muna. ayun. sisibat na 'ko. maaga pa ang pasok ko bukas. sana kung ikaw ang tinutukoy ko, malaman mo na ikaw talaga yun. :' )

ang make-up, nilalagay sa mukha kapag may gusto kang itago.

ordinary days

2009-07-15T22:26:00.004+08:00

napansin kong blog nga pala 'to. and a blog should have updates on the writer's daily life. alam kong medyo bored, stressed, tigang, tuyot, depressed, at napapabuntung-hininga kayo sa mga last posts ko. puro conversations, flashbacks, at kung anu-ano pang kabalbalan. kaya eto pa ang isang pangdagdag sa ka-tigangan niyo: bago kong post! :)

hindi ako madalas magsulat tungkol sa "everyday life" ko. kasi naman, araw-araw, para namang walang nangyayaring exciting. di tulad nung highschool na malaking balita na pag tumatae ang ka-schoolmate mo, parang pare-pareho lang ang takbo ng araw mo pag college. lalo na ngayon na nightshift student na 'ko ng electronics and communications engineering, wala na 'kong panahon para makipag-socialize, manuod ng transformers 2, at mag-tamad-tamaran. sana lang mapanuod ko ang harry potter six sa sinehan.

naisip ko lang na magsulat tungkol sa konting events na nangyari sakin this past few days. 'yung mga tipong ine-exaggerate para ma-entertain naman kayo (kung may nagbabasa pa nito. hahaha). pero syempre, i'll stick with the real stories. :)

***

nakasakay ako ng jeep na aircon kanina. hindi ko naman first time. nakasakay na 'ko dun dati, mga siguro once or twice. kung di ka pa nakakakita ng A/C jeep, para syang hybrid of bus, fx, and jeepney. jeepney on the outside, bus on the inside, functions like an fx.

ang nakakatawa dun e sa likuran, may nakabalandra na malaking kahon. kaya nahihirapang dumaan ang mga taong uupo sa last row. yung isang malaking ale, sinubukan tumalon sa box. napa-tulak sya sakin (ang bigat), nasa second to the last row kasi ako. may isang pasahero na sumakay pero nung nakita yung box, bumaba. baka akala nya, dinamita yung kahon. tapos, yung katabi ko, mukhang terorista. naka-itim. pero di naman siya terorista. nung bumaba siya, kanya pala yung kahon. :)

***

nung isang araw, maaga akong umalis ng bahay para magreview ng circuits sa school. 'di na ko sanay umalis ng maaga ngayon, kaya nakaka-shock na nung nag-aantay na 'ko ng fx sa regalado, lahat puno na. kaya napilitan akong mag-bus. ayoko pa naman sa bus kasi nakakahilo ang amoy ng aircon tapos halo-halo pa ang amoy ng tao. syempre, kabado ako sa makakatabi ko. ayoko namang mag-amoy isda bago pumasok, diba? :)

ang naging katabi ko e isang babaeng kolehiyala. okay na sakin yun. edi ngayong safe na 'ko, nakining nalang ako kina chico at delamar sa morning rush (beware: magmumukha kang autistic pag nakinig ka sa kanila. tatawa ka kasi mag-isa). habang tumatawa ako sa bandang quezon city circle e nangyari 'yung madalas nang nangyari sakin.

nakatulog si ate. tapos nung una, gumegewang-gewang 'yung ulo nya. parang namimili saming mga katabi nya (nasa gitna siya, tatlo kami sa upuan). pero, sa balikat ko bumagsak yung ulo nya. okay lang naman sakin yun. may mga mas malala pa na nangyari sakin kesa dun dati: lalaki ang sumandal, lalaking NAKA-SPIKE ang buhok ang sumandal, BAKLA ang sumandal, etc, etc, etc.

ang awkward moment lang e nung nagising siya. 'di ko alam kung maaawa ba 'ko o matatawa nalang; para kasing nagulat siya sa "eskandalo" (facial expression nya) na nangyari, tapos parang di nya alam kung magsosorry ba siya sakin o mag-te-thank you. edi pasimpleng "i don't mind" look nalang ang nirespond ko sa kanya. :)

***

two consecutive days akong kumain sa jollibee asturias. galing kasi akong library kaya yun na ang pinakamalapit (at convinient) na kainan bago magklase. madalas pang rush ang kain kaya kelangan sa malapit talaga. ayoko lang sa presyo ng pagkain dun kasi nakakapagpadugo ng ilong tsaka nakaka-iyak.

two consecutive days ko din nakita si "fresh" dun. si fresh ay isang biologically male cashier/serbidor/a sa counter ng jollibee. last sem, na-awardan si fresh ng "mr. congeniality". pero ngayon, nakita ko sa taas ng faces ng crew, e "mr./ms. congeniality". ang labo. hahaha. :)

kanina, nakapila ako sa counter ni fresh. sya yung nagserve sakin. nagkamali pa siya ng bigay sakin ng order nung una, binigyan nya 'ko ng shanghai (baka mahilig siya sa shanghai). tapos may nakita akong karumal-dumal na eksena with another male crew na pwedeng ikalat sa internet at mag-cause ng unexpected vomitting, epilepsy at disgust. pero let's keep my blog clean, just use your imagination. :)

***

nagkaroon kami ng guidance counseling. dumating si ate guidance counselor sa kasagsagan ng pagmememorize ng formulas, stories, at kalokohan ng electronics. edi parang matutulili ka diba, sa climax of reviewing mo bigla kang pauulanan ng questions about your career, your interpersonal relations and concerns as a student? pero sige, nagpa-"guide" parin kami.

nirank one ko as pinaka-concern ng students ang "lack of sleep". ang babaw. nalaman ko din (base sa sagot ko sa interpersonal test) na nagiging semi-introverted na ako these days. kung kakausapin mo 'ko, minsan nalang ako mag-o-open up sa'yo. puro nonsense at academical lang ang maririnig mo sakin ngayon. nalaman ko din na lifestyle type ang career ko at ideal husbands and wives daw ang nakakakuha ng ganung results. sana lang maging good husband ako in the near future. the only reason to keep living, except for god, of course.

PS. siguro nagtataka kayo on how i did on my quiz in electronics. edi ayun. iyak-tawa-tumbling-vertical-split.

***

marami pang events na nangyari sakin this past days, tulad ng nakauwi ako ng 12 midnight sa bahay at ang pagsisimula ng CISCO classes. pero 11:18 pm na at antok na 'ko. kaya saka nalang uli ang events. :)

kahit pala usual ang everyday life ko, may maikukwento parin. :)

pero.

read. between. the. lines.

ciolo-type ending: maraming salamat.

conversations.

2009-06-26T19:41:00.003+08:00

this is why i like conversations.

DISCLAIMER: wag mag-assume ng kung anu-ano.
DISCLAIMER PART 2: sorry for the text-messaging type of words inconvenience. i am NOT pro-"txt speling".

---

~: minsan parang naiisip ko, ang sagwa ng pagkakaimbento ng text messaging.
*: "masagwa". haha. hm. nasesense kong naguumapaw sa wisdom ang dahilan mo ah.
~: e ewan ko ba. para kasing sa text, madaming nagsisimula, madaming natatapos, misunderstandings, tapos para bang yung mga dating full of meanings, piso nalang ang katapat
~: mas mabuti pa siguro sakin kung nabuhay nalang ako nung telepono at snail mail lang ang meron sa mundo. haha.
*: tama. hehe. sabi ng nanay ko, kaya daw napakaimpatient ng generation natin. masyado na kasi tayong dumedepende sa technology na isang click o pindot lang - andyan na agad.
*: labo ko. haha.

---

$: kung ikaw ba babae tas tapos na tau, tas ako ang ex, ok lang ba saung lapitan kita?
$: ewangkoba. parang may mali e.
!: babae nmn ako ah. haha.
!: kung ako po un. shempre. okay lang yun.
!: ndi naman porket, break na eh ibg sabihan magkakalimutan na db.
$: ms matutuwa ka ba kung lalapitan kita o hnde?
$: nice resbak. babae dn naman ako a.
!: depende po un sa kung panu kau nag break? tas kung anu ung naffeel nya for you.
!: eh aus nmn po ata ung pagbbreak niyo db? so i guess, okay lang yun.
!: kahit papano nmn, parte pren kayo sa mundo ng isa't isa eh.
$: kamustahan nga. tas sabi ko sa kanya, malaki na ang tyan ko.
!: hahahaha.
!: amp.
$: sorry naman. alam kong malamya ako.
!: haha. "hi ex. ang laki na ng tyan ko"
!: nu ba yan. haha.

---

?:
-: OMG (priceless reaction)
?: haha.. napa-WTF ako nung nakita ko yan
-: haha

---

%: i know u may appear happy on the surface.. but on the inside..
=: ok lets put on our freaky happy faces
%: amplastic...
%: gus2 ko mgsmile ka from the heart
%: WAG FREAKY
=: saka na.. pag may reason na para magsmile ako "from the heart"
=: haha..
%: wag mo kase bilangin o sukatin ang mga bagy na makkapagsaya sau
%: huwag pigilin ang kasiyahan, piliin mo maging masaya
%: sa bawat pagkakataon
%: piliin mo maging maligaya
%: maikli lng ang oras..
%: WTF---> emo. ako
=: kahit piliin kong maging masaya
=: wala namang rason
=: empty happiness..
=: pero, bayaan mo na un
%: the fact that you are alive is a reason to smile
%: it's a gift from god
%: and.. isipin mo may mga tao kang pinapasaya, sasaya ka nun. :)

---

more to come. pag ginanahan ako. hahaha. :)

crazy. beautiful.

2009-06-19T10:29:00.005+08:00

specific sa isang tao ang post na 'to. :' )

nagsimula 'to lahat nung grade 6. si teacher ruth pa ang adviser namin nun. syempre nung mga panahong 'yon e isip-bata pa 'ko, walang muang at sobrang inosente. nagsimula talaga 'to lahat sa seating arrangement na inayos ng adviser namin. nakatabi ko sila. lalo na siya. :)

hindi ko akalaing swerte pala ang arrangement na 'yon. totoo nga talagang everything happens for a reason. siguro talagang tinadhana na na makatabi ko siya, tapos maging malapit sya sakin.

hindi ko alam kung panong ang future-valedictorian na gaya nya at ang anonymous na gaya ko e nagkaroon ng chance na maging friends. pero ayun. hindi ko akalaing ganon sya kakulit. tapos tawa pa ng tawa. hahaha. :) isa sya sa mga kaklase kong babae na kayang sumakay sa green jokes nina john-john, karlo at enrico. kaya nyang sumakay mula sa pang-aasar kay jullian hanggang sa mga eskalachuchi spray jokes kay jessica casison. sinakyan nya lahat pati ang maging member ng first achievement namin sa buhay: ang csp inc. hahaha. brings back memories. :)

isa yata siya sa mga unang nakaalam kung sino ang gusto ko noon. actually, siya nga yata ang unang nakaalam. sa pagkakatanda ko, taken siya nun. oha. grade 6, taken. pero hindi nya 'ko diniscourage sa babaeng sinabi kong gusto ko. in fact, go na go siya. hahaha. madalas nya 'kong kinukulit tungkol sa kung ano na daw bang plano ko. hahaha. :) pareho sila ni jela.

tandang-tanda ko pa, noong valentine's day. hahaha. pakana ni teacher ruth na magbunutan tapos kung sino ang kapareha mo ng number na nabunot e magiging seatmate mo buong araw. hindi ko alam kung tsamba lang talaga o pakana niya pero pareho kami ng nabunot nung gusto ko. 5. tapos go na go ang seatmate kong magaling. hahaha.

syempre grumaduate kami, naging highschool. pareho ko sya, soon-to-be loyalty awardee. siguro sa lahat ng years na naging magkaibigan kami, etong year na 'to ang pinaka-malayo kame. wala na 'kong matandaan sa first year namin.

pero nung second year, balik uli sa dati. dumalas ang pag-uusap namin. ewan ko ba. minsan siguro nangyayari yun, distance muna ng todo para madaming makwento. madami-dami din kaming napag-usapan nung second year. kahit 2 years na kaming hindi magkaklase at hindi naman kami nag-ge-get together para mag-recess, lunch o kung ano pa man. :) ang hindi ko malilimutan dito e yung reco letter nya. ang alam ko, simpleng letter lang ang pinadala ko sa kanya nung reco day namin, tipong "happy recollection. -ivan." lang. pero yung kanya, super-heartfelt, na parang pag nabasa mo e mamimiss mo agad ang company nya. :)

third year. paminsan-minsan quotes, paminsan-minsan usap. sa mga panahong 'to ko ginlorify ang mirakulo ng text messaging. kasi talagang it keeps the distance minimal. mas tumanda na kami kaya mas "mature" na ang sharings. hahaha. tapos may recollection letter ulit. hindi ko alam kung dito ba yun sa year na 'to o nung fourth year pero meron siyang binigay sakin na "carved guitar" galing sa baguio (tama ba?). at hanggang ngayon nasakin parin 'yun. wala na nga lang tali. :)

naging active siya nung fourth year.. danssa, SG, SeV-AP. kahit hindi nya pansin e i watch over her. tapos dito din 'yung time na pinaka-extreme ang sharings namin kasi dito siya na-inlove ng todo. hahaha. blind item. sana tama pa ang sineserve sakin ng memories ko. :)

kung meron akong gustong gawin para sa kanya ulit, yun e ang isayaw siya nung 4th year prom at batiin siya in-person nung graduation. kung alam ko lang ang impact ng pagiging college sa connections ko sa HS friends ko, binati ko na sila lahat in-person.

at hanggang ngayon. kahit madalang na lang kaming makapag-usap (siguro once or twice a month), ramdam ko parin ang pagiging maswerte ko kasi nabigyan ako ng chance na makilala siya sa span ng talambuhay ko. feeling ko nga umasenso siya at nagdeteriorate ako, mas naging jolly siya, active at strong. ako, mas naging quiet. pero ayos lang, kahit dumadami na ang differences namin we still get to talk normally. tapos comfortable. hahaha. :)

sa dinami-dami ng topics na napag-usapan namin, mula sa nguso ni jullian hanggang sa talks of the heart at walks of life, thankful talaga ako sa existence nya. namiss ko na din ang mahaba-habang usapan. tatlo lang silang nakakausap ko ng ganito. siya, isang mas matanda sakin tapos yun daw "nakakabata kong kapatid" <--- latest addition. hahaha. sa kanya ko nalalaman na masarap maging windang minsan at may lugar pa ang book addicts sa mundo. hahaha. :)

kagabi, noon ko lang talaga narealize na namiss kong makipag-usap sa kanya habang tinatanong nya 'ko kung may problema ba 'ko. tapos napunta ang usapan sa college life, trabaho and the like. ang saraaaaaaaap. :)

sana nga maging katulad nya 'ko: hanga talaga ako sa kung pano siya magsulat; main reason kung bakit inadd ko ang multiply nya at kung bakit hanggang ngayon e umaasa parin akong maibalik ang blogspot nya.

what makes a woman sexy? conversations. :)

bayaan mo, cliche pakinggan pero palagi lang akong nandito para sa'yo. syempre. bihira na ang mga kagaya mo. kokonti nalang ang may sense sa mundo. ikaw ang nagpamulat sakin sa maraming bagay kahit hindi mo 'yun pansin. :)

cheers. sana tumagal pa ang samahan. hindi ko binanggit ang pangalan mo dito pero siguro naman kilala mo kung sino ka. ang tanda mo na men! hahaha. :)

yes. you are crazy. but within you is a quiet maturity. and because of that, you are beautiful. :)

***

isang pahinga sa magulong buhay.

talks.

2009-06-03T22:27:00.004+08:00

^ : "would you mind if i join you?"
@: "no. i wouldn't mind."

^: "hey. you look tired. are you okay?"
@: "nevermind me. where are you from, anyway?"
^: "i came from far away."
@: "well, that explains a lot. say, you look worn-out as well. care for a talk somewhere quiet?"
^: "i'd love that."

^: "what''s the matter? you seem quiet all of a sudden."
@: "nothing, really. it's just that i'm thinking how stupid i am."
^: "why's that?"
@: "never mind."
^: "you're cold, you know."
@: "yes. i know."
^: "you're the one who invited me to talk, say."
@: "yes. but, really, i thought i had a lot of things i wanted to say, but, well.."
^: "well what?"
@: "i dunno.. maybe just staying here quietly with you bugging me a bit is good enough for me."
^: "enough for you to not to tell me what's on your mind?"
@: "i guess so."
^: "come here.."

@: "you really do know me."
^: "why do you say so?"
@: "well, i just know it."
^: "numbskull."
@: "call me whatever you want, but i'm happy like this."
^: "why don't you sleep a bit?"
@: "that sounds good. and you?"
^: "i'll surprise you. sweet dreams."

@: "hey."
^: "hey."
@: "you look well. i had a good sleep."
^: "i'm glad. do you want something to drink?"
@: "just stay there. this is contentment."
^: "and those things you wanted to tell me? i know you wanted to."
@: "you seem to know me, so why tell?"
^: "oh well. you can get through. and i'll wait for you. does that ring a bell as to what you wanted to tell me?"
@: "go get some coffee."
^: "the things i do for you."

iyak-tawa.

2009-04-09T15:52:00.005+08:00

parang ang haba-haba ng nakaraang linggo. ewan ko ba. pamula nung kuhanan ng clearance (at paggiba ng eng'g space sa UST) e parang ang tagal na gumalaw ng oras. kasama pa dyan yung mainit na weather at pag-uwi ng kasambahay namin sa samar ng isang linggo.. talagang nakakatigang dito sa bahay.

sa maikling oras, merong dalawang significant na bagay na nangyari sa loob lang ng isang linggo. at 'yun ang mga magiging topics ng post na 'to.

EVENT 1: AN AIRPLANE TOOK HIM VOLUME 2

april 5, 2009. maaga kaming nagising lahat sa bahay. hindi ko alam kung matutuwa ba 'ko o malulungkot sa mangyayari. scheduled na kase ang paggising naming lahat ng maaga. ito kase yung araw na aalis ang tatay ko papuntang singapore. 2 years siya dun.

hindi ko alam kung anung gagawin ko. yun kase ang unang beses na mahihiwalay ako sa tatay ko ng sobrang tagal. sa eighteen years na itinagal ko sa mundong 'to, hindi ko pa nararanasang malayo sa tatay ko ng mas matagal pa sa isang linggo. kaya hindi ko alam ang gagawin ko.

sinu na ang mamamalengke tuwing linggo? sinu na ang susundo saken kapag ayokong magcommute? sinu na ang magbibigay saken ng funds kapag kelangan ko? sinu na ang aapilahan kapag gusto naming lumabas? sinu na ang magdadala ng random things kagaya ng shawarma, isdang buhay, at box ng pillows samin? sinu na ang maghahatid sakin kapag ayokong magcommute? sinu na ang mangungulit kapag gusto niyang lumabas kaming pamilya? sinu na ang sasagot kapag nagkaroon ng problema sa kotse? sinu na ang hihingian ko ng pasaload? sinu na ang pupuntahan kapag may seryosong problema?

alam kong magiging malaking kawalan kapag pumunta siya sa ibang bansa. hindi naman sa mas "efficient" siya sa nanay ko (ganun siguro ang tunog nung last paragraph); may tiwala din naman ako sa nanay ko, pero talagang mas attached ako sa tatay ko. siya kase ang madalas kong nakakausap ng matino sa bahay na 'to.

tatay ko ang nagdrive ng innova namin papuntang NAIA. medyo melancholic na 'ko nung umagang 'yun. two years ba naman kase. pagdating nya, tumataginting na 20 na 'ko. oo, bibisita naman kami dun, pero iba yung alam mong nasa bahay lang siya, palaging nandyan kapag kailangan mo, o kahit hindi mo kailangan. basta nandyan siya, malapit.

tinulungan namin siyang maglagay ng gamit doon sa stroller na ginagamit sa airport, 'yung pangdala ng gamit na madalas mo makita sa drama movies. kunwari pa siyang jolly e. hahaha.. nag-aya ng pichuran. pagkatapos e niyakap niya kaming lahat at pumasok dun sa airport. ninamnam ko 'yung huling eksena niya sa pilipinas. saka ko naisip na sa lalong madaling panahon e gusto ko siyang mabisita sa singapore. there's no other word for it. mahal ko ang tatay ko.

pabalik, ate ko ang nagdrive. at ang unang epekto ng pag-alis nya, ayun.

naligaw kami.

mag-ingat sana sa singapore ang butihing tatay ko. :)

yiee. nung binilhan niya 'ko ng bagong cellphone. :D

PS. volume 2 ang title nito kase ang original na title na "an airplane took him" ay galing sa blog ng isa kong kaibigan. :)

EVENT 2: LISENSYA, LISENSYA, LISENSYA.

april 7 nang nag-aya ang nanay ko na pumunta kami sa LTO. tapusin na daw namin ang "driver's license fiasco" ko. dahil sa gusto ko na ding magkalisensya uli e pumayag na 'ko. maaga kaming umalis at sumabay sa ate kong ngayon e driver na namin.

nawala ko kasi yung student permit kong kinuha ko nung december. marunong na 'kong magdrive, pero kailangan parin ng student permit kung kukuha ka ng non-pro na lisensya. kaya gumawa ako ng affidavit of loss para issue-han nila ako ng duplicate ng student permit ko. pag hindi kase duplicate, gagawa nanaman ako ng bagong permit at kailangan ko nanamang maghintay ng one month para makakuha ng non-pro (yun ang batas ng lisensya: after one month ng student permit, saka ka lang pwedeng kumuha ng non-pro).

pagdating sa LTO, binigay ko 'yung application for duplicate at yung affidavit. bigla silang bumanat na kailangan ko na daw ng TIN (taxer's identification number yata yun) para makakuha ng duplicate. sa BIR daw kinukuha 'yun. edi "wtf" ako. buti nalang kasama ko ang nanay ko; ang kapatid niya (tita ko) e nagtatrabaho sa BIR. kaya, pumunta ako sa BIR, nakita ko ang tita ko, at within 10 minutes, may TIN na 'ko. TIN na dapat e aabutin ako ng isa hanggang dalawang oras kung wala kaming kuneksyon (aka KAKILALA) sa BIR. alam kong corrupt ang ginawa ko, pero nagpapasalamat talaga ako sa tita ko. promise, di na 'ko uulit. sana. >:)

back to business. pagbalik ko sa LTO, tinanggap agad-agad ang requests ko at pinaghintay ako ng isang oras para makakuha ng duplicate ng student permit. zzz.. init, pawis, paypay, hintay, init. nung bandang eleven na, sa wakas, meron na 'kong student permit ulit! diretso na 'ko sa pag-apply ng non-pro. kinailangan ng medical certificate, drug test results at TIN para sa non-pro license. dahil may TIN na 'ko, yung dalawa nalang ang kinuha ko. sa tapat ng LTO, nakuha namin ang medical certificate at drug test ko. convinient, diba?

12 na nung natapos ang medical at drug test ko. lunch break ng LTO kaya 1:00 na kami bumalik dun. kumain muna kami sa suking kainan ng mga nagpupunta sa SSS, LTO at NSO: ang Jollibee. east avenue branch a.

pagbalik, sakto namang number ko na ang tinawag. pinresent ko lahat ng requirements at naghintay uli ng tawag. init, pawis, paypay, hintay, init. nung tinawag ako uli, pinichuran ako. tapos naghintay uli. init, pawis, paypay, hintay, init. habang naghihintay e nirereview ko ang reviewer na para sa written exam. natatawa ako sa mga tanong dun.. pangcommon sense lang.

pagkatapos ng isa pang round ng init, pawis, paypay, hintay, init, tinawag uli ako para magtest. pwede ka namang tumingin sa traffic signs kaya sisiw lang 'yung test. pero, medyo inenjoy ko naman muna ang aircon sa exam room. umuna na 'ko sa pagpasa para mauna na 'kong tawagin.

pagkatapos, hintay uli. init, pawis, paypay, hintay, init. dumating ang announcement na nakapasa ako sa written. edi yehey, diba. hintayin ko nalang daw yung tawag para mag-practical exam. pero, ang narinig kong sunod na tawag sa'kin, ganito:

"ang mga tatawagin po ay BUMALIK NALANG BUKAS NG ALAS-OTSO Y-MEDIA NG UMAGA. tan, christian; bicol, ivan; tiu, my......."

napurga ako. kami ng nanay ko. sa sobrang tagal ng serbisyo, kulang pa ang kalahating-araw para lang kumuha ng lisensya. edi, no choice ako diba? umuwi akong bigo, walang lisensya, babad sa init, pawis, paypay, hintay, init, at amoy-isda. hindi ko pa napanood ang ah! my goddess; siguradong kinabukasan, hindi ko nanaman 'yun mapapanuod. anak ng.

kinabukasan, 8:35 ng umaga, nasa LTO na 'ko. adic mode na. gusto ko nang matapos ang delubyo ko sa pesteng lisensya na 'yun. nung nagpractical ako, owner ang pinadrive sakin. matinding steering at pagkambyo ang kelangan para sa owner. pero, pasado naman. bandang eleven ng umaga (2 hours 30 minutes e no. nagpractical, nagbayad at nagclaim lang ako nun ha), natanggap ko ang kumbaga e diploma ko sa trip na 'yun: ang aking non-pro license. pwede na 'kong bumundol ng tao. >:)

syempre, may karapatan akong ipagmalaki 'to sa inyo. >:)

oha. pangalan ko ang nakasulat diyan. mwehehehehe. >:)

dito muna. nakakapagod na magtype. hahaha.. o diba. parang sobrang haba ng linggo ko. sana lang matuloy ang laguna trip namin para naman makahinga ako at makalayas sa bahay. :)

pahabol. nakikita niyo siguro na parang tabingi ang picture. optical illusion. tabingi kase yung card. :)

may naisip akong topic na ipost sa susunod. kaso, parang napakasensitive. kaya, pag-iisipan ko muna. :)

PS.

miss. na. kita. at kayo. :)

all's well that ends well.

2009-03-30T16:33:00.006+08:00

they say our decisions affect our eternity. one decision could affect you in ways you'd never think of. we live, we laugh, we decide. maybe the life you live now is not really what fate brought upon you; maybe your dreams, your thoughts, your way of thinking; maybe they're all what you've decided up on yourself.

everyday in our lives, we have to choose something over another thing. it could be the spur of the moment, or the effect of alcohol, or it's what you've always thought of. of course, it's choosing: you'd pick the decision you think is the best. but, have you ever considered the alterior; the other choice? have you ever thought that maybe choosing the other choice would have brought more than your choice? but, usually, we go to the choice we know we wanted; the choice we know we dream of.

choosing isn't really a hard task. you have to have a reason for choosing your choice; something that's worth it, something you could live of, something you can be always sure of and never regret of. why do swordsmen choose pride over life? it's because it's what they lived for; they've breathed for it, they fought for it; it seems life had less value. why do parents choose their children over their own selves? the only reason that they live for is them. why do men choose the woman they love over everything else? it's because they want a reason to live for.

why have i chosen the choices i've decided on? it's because i'm happy with it. and i know it will give me lessons and learning.

***

eto ang epekto ng happy (hot) summer sakin. hahaha. :)

nights in rodanthe.

2009-03-06T22:10:00.004+08:00

unfair naman siguro kung hindi ko gagawan ng blog post ang isa sa pinakamagandang libro na nabasa ko. :)

nung nakaraang birthday ko, niregaluhan ko ang sarili ko ng isang libro na matagal ko nang napapansin sa national. matagal na 'kong meron secret longing na mabili ang librong 'yun pero wala akong funds at wala akong reason para bumili. pero, binili ko siya last month. may pakiramdam kasi akong meron akong mamimiss na malaking bagay sa buhay ko kung hindi ko 'yun bibilhin. :)

matagal pa bago ko siya nasimulan. siguro mga three days after ko siya binili. medyo ayoko nga nung bagong cover niya e (yung bagong edition): parang nagbabasa ako ng librong pang-lovesick. mas maganda yung dating cover niya, isang scene na may buwan sa ibabaw ng madilim na dagat. :)

nung sinimulan ko siyang basahin, nung una, hindi ako maka-cope up. pagkatapos ng konti pang pagbasa, nalaman kong present pala ang nangyayari at flashback ang magiging kwento.

pero dahil ayokong i-spoil kayo (kung babasahin nyo man 'yun), e hindi ko na ikukwento pa ang mga mangyayari. :)

pero bakit ko nga ba ginawan ng post ang librong 'to? kasi eto na yata ang pinakaheart-warming na librong nabasa ko. kahit may ilang nangyari na medyo nakakalungkot (no spoilers :D), eto parin ang masasabi kong pinakagusto kong libro na nabasa ko sa buong talambuhay ko. madami na kong nabasa a, mga magaganda din na tulad ng eleven minutes, the five people you meet in heaven, at tuesdays with morrie; pero, sa tingin ko e eto ang librong pinakatinamaan ako. tungkol siya sa pagmamahal, oo, pero hindi yung klase ng pagmamahal na alam ng karamihan.

nagpapasalamat ako kay nicholas sparks sa pagbibigay sakin ng isang regalong habambuhay ko nang hindi makakalimutan. sa sobrang saya ko sa pagbabasa ng librong 'to e pinilit kong bagalan para hindi agad siya matapos. ang normal kase sakin e kaya kong tapusin ang the da vinci code o kaya isang libro ng harry potter series sa loob ng ilang oras kung hindi ako titigil. pero etong nineteen chapters na librong 'to, isang linggo ko ata bago natapos. ninamnam? :)

tandaan niyo nalang ang title. at kung may makita kayong lumang edition (yung buwan ang cover), pakibili naman. bibilhin ko sa inyo ng doble sa bili niyo. :)

nights in rodanthe.

laking pasasalamat kay paul flanner at kay adrienne willis. :' )

***

oo nga pala, may sine na nito. pero, libro palang ang nakikita ko. wala na akong balak panuorin ang movie adaption. baka masira ang image ko ng libro. hahaha. :)

wannayn

2009-03-03T19:25:00.002+08:00

oye. ang kasaklapan nga naman oo. babala. nakakadepress uli ang post ko.

***

wala talaga akong maisip na ipost ngayon. pero, kanina lang, dumating ang inspirasyon na sana e hindi nalang dumating.

nagquiz kami last week sa calculus. mahilig ako sa math. masarap kasi ang pakiramdam pag nagmamath ka, may challenge. ituturo sayo ang weapons na magagamit mo kapag naging engineer ka na. masarap din mag-differentiate, mag-integrate, mag-multiply-both-sides, at kung anu-ano pang kalokohan na ginagawa sa calculus. may thrill. para bang hindi ako nabobore tuwing may bagong problem na kailangang isolve sa math.

pero may ilan-ilan ding parte na math na ayoko. siguro yung iba e mahilig sa memorizations, ako hindi. ayoko ng umaasa sa mga formulas para makakuha ng sagot. ang okay sa akin e makuha ko ang general idea tapos yun bang ako na ang bahala sa gagawin ko kapag nandyan na ang problema. parang, kumbaga sa calculus, aalamin ko muna kung ano ang basic differentiation and integration techniques, tapos ako na ang bahala.

pero ang quiz namin nung last week, umaasa sa formulas. yun palang, ayoko na. hindi rin ako mahilig magcompute ng area, perimeter, volume, at kung anu-ano pang kalokohan ng solids (kaya hindi ako mahatak ng civil engineering). ang problema, ulit, tanong ng area at volume ang nasa quiz.

nung nagquiz ako, pagkakita ko palang ng mga tanong, alam ko nang walang patutunguhan yun. nag-aral ako, oo, pero hindi ako nag-expect ng ganung mga tanong. may rule sa klase namin na kapag hindi ka nakapagtake ng quiz for the first time, idodoble ang lowest mo. 56 ang lowest ko prior to that quiz. 50 ang passing ng bawat quiz. kung hindi ko itetake ang quiz, 56 ang score ko. pero pinili kong maging bobo at hindi maging madiskarte; pinilit ko parin ang quiz kong alam kong walang patutunguhan.

alam ko nang babagsak ako pero inisip ko naman na kung babagsak man ako, hindi magiging ganun kababa, more or less 30-40+.

kelan dumating ang inspirasyon? kanina.

calculus time. bigayan ng papel. tinawag ako. bumulaga sakin ang quiz (at score) na hindi ko ganap-akalaing kaya kong kuhanin.

19.

19. 19. 19.

pagtingin ko palang, nalaman ko nang marami akong naging maling desisyon bago magquiz. hindi ako nagnonotes. cram ang aral ko. hindi ako nakinig sa kung ano ang cusp (ba't kayo alam nyo?). hindi ako dumiskarte't hindi nalang dapat nagquiz. at madami pang ibang unsaid factors na nagcontribute sa pagteten plus nine ng grade ko.

natalo pa nya ang lowest grade ko in college history na 32 (chemistry). partida na 'yun kase talagang isinusumpa ko ang chemistry. wala na 'kong matandaan sa chem, ganun ko siya ka-ayaw. pero nakakuha pa 'ko ng mas mababa sa subject na minahal ko pa kesa sa chem?!

dahil don, naging grade-conscious ako agad. nalaman kong kung makaka-50 man ako sa last quiz at sa finals (aka, pumasa ako), 62 or 63 point-something ang makukuha kong final grade. hindi narin masama to think na 50 ang passing. pero masama parin tignan sa records kong puro line of 5, 6 at 7 ang 19. 19, 19, nineteen, dise-nwebe, ten plus nine, 19.

alam kong mababaw ang pagpopost ko tungkol sa mababang grade. pero dahil kase sa 19 na 'to e marami akong naisip. on the bright side, sabi nga nila, "hindi ka tunay na engineer hangga't hindi ka bumabagsak". siguro ngayon tunay na 'kong engineer. at sinisigurado kong babawiin ko ang nineteen ko sa last quiz at finals.

pagkatapos ng calculus, ginawa ko ang tradisyon na ginawa ko noon sa quiz ko sa chem. ginusot ko ang papel, ginawang soccer ball, at sinipa-sipa kasama sina avis. kasama doon ang drive na tataasan ko ang susunod pang exams. magnonotes na din ako, pero dahil patapos na ang sem, next sem nalang. hahaha. :)

tapos na 'kong tumira. ikaw naman.

we'll sing, we'll dance.

2009-02-02T15:52:00.005+08:00

dahil may dugo, paduduguin ko din ang ilong nyo. kahit panget, pa-english. uli. pasensya na rin kung maguguluhan kayo sa post ko o kaya e mawalang-kwentahan kayo. hahaha. :' )

kung gusto nyo na maligayahan sa pagbabasa, idownload nyo ang kantang ibibigay ko sa link at pakinggan niyo yun habang nagbabasa. :)

this piece was taken from another person's blog. someone close to me. :)

PIECE LINK (right click, save target as): LINK

***

when i was little, i've always wondered what it feels like to be a grown-up. i've always thought that it was just about the age, the numbers, that tells us we've grown, that we lived, that we've experienced things. i saw growing up as something that will naturally come, and with it, maturity. time will eventually pull us with her, and we'd be adults.

i've always thought.

now, having lived for seventeen years, my views have greatly changed. i graduated high school, had and had lost romance, made friends, learned calculus, drove cars. but have i grown? doubts and fears are still present, somewhere. it's like i've been chasing this question, asking it to answer me.

we'd have to chase some things in our lives.

i've enjoyed my life, and i'm sure of it. but, sometimes, i wonder if i'm just living in some sort of a dream.

when i was younger, i tried so hard to understand everything. i read books, i watched all the things i could watch, i asked, i asked again, and i asked more. i felt all the knowledge was needed for me to be called a "growing child". but, truthfully, i really had no idea what a grown-up is. i always thought numbers were the only proof of growing, right?

in the past, i've always been a happy-go-lucky guy. i don't really make plans, i don't really think about tomorrow. almost all my time spent here was unplanned.

on my second or third year in highschool, my father (and cousins) taught me how to drink liquor. before, i never wondered what joy drinking brings to adults. i've already tasted some before, out of curiousity, and my reaction's the same as all the kids: it tastes awful. bitter, without the friendliness of juice or cola. i asked my drinking mentors, what does drinking really give? at first, they didn't mind me. all they did was to refill my glass. when i had another swallow down, it was my father who said this to me: "when you've grown more, you'll understand."

and now, we drink. and grow up.

and then, by some events i would not forget in my entirety, i realized that i was still a child. it wasn't the event with my father and my cousins. from that point on i realized that i only cared for a few, that i wasn't even careful enough to consider other people's thoughts or feelings. i'm more than five feet, but still, a kid. it's depressing, having the things you've been believing for so long be lost; my belief of "growing is numbers". and then, i began to understand my father, my cousins, and even my sister, with their alcohols.

i knew what i had to do. i had to grow up and leave immaturity behind. all my nonsense, all my false beliefs. i began to think more about the future and learn from the past. i looked back into all of my wrongdoings and i promised myself i would be more careful from then on.

we'll sing, we'll dance. we'd cry.

and then, the light. i've always thought that growing up meant aging, having romance, driving cars. i've always thought that maturity is learning more, being knowledgeable, giving advices to others. but that's over. i now know that maturity and growing up isn't all these, it's just that you need to learn how to care for others, put them before yourself, thinking not about your future alone but with them. aging is learning how to sacrifice, to fall, to cry. living your years is admitting your failures and facing reality. oh, and yeah, understanding what is the use of beer and why my father told that statement to me.

and, yes. i would keep on growing. especially with what's happening with my life right now. :' )

****
pakidisregard ang beliefs ko at wag nyo 'kong paniwalaan. hahaha. :)

the pleasures of exams. tsaka anniv. :)

2009-01-21T21:15:00.003+08:00

hahaha. bago ang lahat ng kwento, ini-a-announce ko lang na three years na ang aking blog. :) napansin ko din na medyo nag-e-evolve naman ang paraan ng pagbablog ko. pahaba nang pahaba each post. hahaha.. pero, sana madami pa 'kong masulat at sana hindi rin magloko ang blogger katulad ng pagloloko ng aking ym. alam kong boring at medyo walang thrill basahin 'to pero ayos lang. tuloy parin. :)

oye. :)

***

gigising ako ng 5 ng umaga. araw-araw, palaging medyo pikit na ang mata ko tsaka palaging parang walang energy. kahit minalas-malas akong nawalan ng student permit (pangdrive), ako ang pinagmamaneho ng tatay ko pamula bahay hanggang sa *kung saan niya gusto*. isa 'yan sa mga excitements na nakukuha ko ngayong exams. kahit anong oras, pwede akong dumating sa skwelahan. tanghali kase ang lahat ng tests ko. :)

pero pinipili kong dumating palagi ng 7 ng umaga. dahilan kasing merong naghihintay. :)

binibigyan ako ng extrang pera ng aking minamahal na funder [tatay :)] para ipangkain sa umaga. minsan lang din naman ako humingi ng dagdag. sa tingin din naman niya e gaganahan akong magtest tuwing nagha-hot choco ako sa umaga. :)

pagdating sa skwelahan, unang-una kong gagawin e hanapin ang mukhang panggigigilan ko. :) pahinga ng konti, tapos magdadala kami ng konting pera para mag-almusal sa mcdonalds ng ust. hindi siguro nila alam na araw-araw akong nag-a-almusal. kaya lang ako nagmamcdo e dahil sa kanila. :)

ansarap ng simoy ng hot chocolate at ng hamdesal with egg. maamoy mo pa ang katabing hashbrown (kahit mahina ang amoy niya) at egg mcmuffin ni "H" (isa pang kaklase). masarap din ang hangin sa umaga, malamig. :)

dala ang konting weapons tulad ng libro, papel, bolpen, lapis, mp3 player, at iba pa, didiretso kami sa library para mag-"aral". nakakatawa din 'yun, kase bawal ang backpack sa library, tinatago ko 'yung akin sa bag ni "H".

aakyat kami sa 6th floor ng library. masarap manggulo sa elevator, pindot-pindot lang. pagdating sa 6th floor, uupo kami para pumusturang mag-aaral. sila oo, pero ako, hindi nag-aaral. nag-e-mp3, nagdodrawing, at natutulog lang ako. :)

pag dumating na ang ibang kaklase namin, kakain na kami sa pinakamalapit na kainan. madalas kfc 'yun. minalas nga lang na hindi namin naaabutan ang "super gravy", yun bang pwedeng ibuhos sa plato mo. pagkatapos non, diretso na sa exams.

*eto lang ang hindi pleasurable sa exams. ironic title. dapat "exam days". :)*

pagkatapos ng exams, kung pasado: dota. kung hinde: dota parin. pero okay lang, kahit naman walang dota, masaya parin naman akong pumasok araw-araw. hanggang ngayon. hindi lang naman dota o kape ang nakakapagpasaya sakin e. :)

ansarap mag-exams. este, mag-exam days. :)

***

pahabol. january 21, 2009.

super-duper mega hyper ultra-sukdulan mapapamura-ka-kase-sobrang-late-na na happy new year sa inyong lahat. :)

untitled

2008-12-21T20:08:00.003+08:00

"what is today, but yesterday's tomorrow."

nakakatakot ang future no? hindi mo alam kung anong mangyayari, hindi ka sigurado. malay mo ba na kung anong iniisip, binabalak o pinaplano mo e matutuloy o matutupad sa hinaharap. ewan ko ba, pero madalas iniisip ko ang mga mangyayari bago ako gumawa ng kahit ano. siguro sa kakanuod ng anime (advantage ang hinuhulaan ang next move ng kalaban) o sa pag-o-observe ng paligid (nakikita ko ang kinahihinatnan ng mga galaw ng tao) ko nakuha ang ganung habit. hindi naman siya masama, dahil nagagamit ko naman 'yun. minsan advantage talaga ang "thinking" o "seeing ahead". pero ngayon, nakakagulo.

sabi nila, ang nakakatakot daw sa future ay hindi mo alam ang mangyayari. na lahat uncertain, hindi sigurado; na lahat ay pwedeng hindi maayon sa iniisip mo.

pero, pero ulit.

nangyari na ba sa inyo na mas nakakatakot ang future dahil alam mo ang pwedeng mangyari sa'yo/sa inyo? ewan ko lang a. para sa akin, mas nakakatakot ang ganitong sitwasyon kesa dun sa hindi mo alam.

...

dadating ang isang beses sa buhay mo na mararamdaman mo ang parehong tama at mali. ayun siya, isang kaluluwa na pakiramdam mo e inisplit sa'yo ng diyos, na para bang connected kayo ng isang invisible something. alam mong masaya ka sa kanya at alam niya rin na masaya siya sa'yo. walang imikan, walang pagpapapansin. kahit na magkaharap lang kayo e parang nag-uusap na din. alam mo 'yung hindi sumusunod sa stereotype ng "love"? parang ganun. hindi kelangan ng sinasabi nilang essentials na date, o malaking gastos, o maya't mayang sex. hindi rin kelangan ng masyadong physical contact o kaya e aylabyuhan ng walang tigil. basta ganun.

e pero pano yun?

pwede, sabihin na nating pwede, kayong maging magkasama. sa ngayon. sa ngayon, sa ngayon, sa ngayon.

then, here comes future.

oo. magkasama nga kayo. sa ngayon. pero, sa kalaunan, alam mong malaki ang chance na magkahiwalay kayo (o yun talaga ang kadulu-duluhan niyo), not out of any selfish reasons pero dahil sa isang/mga external force na mas malakas pa sa kamehamewave ni gokou o thundershock ni pikachu. pwede niyo naman siyang lampasan pero, pag nagkaganun, isa sa inyo ang kelangang magsacrifice ng paniniwala, sarili, at lahat ng kunektado dito.

naniniwala ako na kung hindi mo makita ang sarili mo na kasama mo habambuhay, o kahit long-term man lang, ang pinili mo ngayon, iwanan mo na lang. ano pang sense, diba? laro, na pwedeng mag-"ayawan na" kapag ayaw na? oo na, alam kong dapat nabuhay ako nung panahong sikat pa si fpj o si nora aunor. pero, ganun naman talaga e. ayoko lang na nilalaro na ang mga ganyang bagay. kung kasing-edad mo ko o mas matanda ka pa, masyado na tayong matanda para sa mga ~~lintik~~ na fling at M.U. na yan (taken from a friend, na pinaniniwalaan ko naman).

sino bang may gustong nakikitang naghihirap sa pagsasakripisyo ang taong mahalaga sa kanya? wala naman siguro.. kung meron, siguradong hindi mahalaga yung nagsasakripisyo para sa kanya. kaya siguro mahirap.

nakakatakot ang future, hindi dahil sa hindi mo alam ang mangyayari kundi dahil alam mo na ang mangyayari, at wala kang magawa dito. kung pwede nga lang na idisregard 'yung external force na 'yun e. pero, parte 'yun ng lahat ng tao. mahirap. at, kung dedebatihin mo ang sinasabi ko, sasabihin mo na kesyo "lahat posible para sa pagmamahal!" o kaya "ang lamya mo naman, hindi mo ba kayang ipaglaban yan?", mag-isip ka muna. baka hindi mo naiintindihan ang sinasabi ko sa buong post na 'to. hahaha..

..kung pwede lang tumawa.

ops. wag maniniwala sa pinagsasasabi ko. as usual.

***

PS.

sinimulan ko ang post na 'to bago ang christmas. e 28 na ngaun.

kaya..

belated merry christmas. cheers. :)

sampaloc wine.

2008-12-15T18:16:00.000+08:00

o sige. para fresh pa siya sa utak ko. :)

***

december 14, 2008.

kahapon 'yun. malamang-lamang matatanong nyo kung ano nanamang meron sa araw na 'to. ayun.. dahil ngayon naman talaga ang "debut year" ng mga kaedad ko (ranges 1989-1991), meron nanamang debut kagabi. pero, kakaiba 'to, dahil eto lang ang debut na inattend-an ko na hindi ko kakilala nung highschool ang nagcelebrate. ngayong college ko lang siya nakilala. si recee. :)

december 13 talaga ang birthday niya, pero dahil may pasok ang karamihan ng sabado (13), 14 nalang siya nagcelebrate (kahapon). matagal na niya kaming kinukulit (read: hinaharass) para pumunta sa debut niyang pinlano niya ng sobrang aga. :D edi ayun. 6:00 pm sa bayview park hotel sa may UN.

katanghalian ng linggo e namimili ako ng mga regalo pampasko. torture na pala ngayon ang pagreregalo. kung kelan madami na 'kong pera pangregalo, saka naman naging mahirap ang pag-iisip ng ireregalo. dati kasi, madali lang mag-isip, yung tipong "uy! staftoy! pwede na 'to!". pero ngayon, na halos silang lahat e nagdebut na, nagmukha nang pambata ang staftoy. dalaga na sila. dapat mag-evolve na ang regalo. sa awa ng diyos, nakaraos naman ako. bumili kami ng tatay ko (kami ang namamalengke sa bahay. baliktad no?) ng shawarma pangmerienda tapos umuwi na kami, naghanda para sa birthday. 4 pm nun. :)

nung handa na lahat, hinatid nanaman ako ng butihin kong tatay sa lokasyon. dahil ayokong nagiging pa-importante, 6 palang nandun na kami sa site. sakto on time. kaso, ayun, sila pala LAHAT ang naging pa-importante. 6 pm ang nakasulat sa invitation, 7 nagsimula. hahaha.. torture number 2 of the day ang umupo mag-isa sa isang lugar na puro kamag-anak niya ang nasa paligid. x_x

7pm, dumating na ang mga kaklase ko (laking pasalamat kay jackie na nauna sa kanila at nagsalba sakin sa torture). nagsimula na rin sa wakas ang debut. ang mga kaklase kong nandun (lahat kami ay engineering students): si alec, mark, jackie, homer, ronald, avis, dionglay, eunice, ciolo, sancho at michael. sa unang part ng debut (yung nostalgic), pinakita ang pictures ni recee at ang "kahihiyan namin" nina bembem, sheila, at homer (secret recorded video na kami ang bida). :)

"we welcome you.. the debutante, recee cruz, with escorts.."

pagpasok ni recee, mukha DAW (daw ha) siyang constipated. hahaha.. pero ayun. naka-ayos siya ng todo na hindi usual sight para sa amin. dalaga na nga siya. :)

as usual, ginawa nanaman ang mga ritual sa isang debut: 18 gifts, 18 roses, 18 candles. syempre, buffet dinner din. dahil hindi naman masyadong ma-aksyon ang "debut proper", eto nalang ang ilang details:

-isa ako sa 18 roses. nakakalungkot kase hindi sinasayaw ang debutante. aabutan lang ng rose.
-nakadalawang balik kami sa kainan. alam na. >:)
-si ronald ay sumama ang tiyan. alam na din.. :)
-ako ay nagtangkang "pumatay ng tao". dapat sana ay "babaha ng dugo" kagabi sa debut ni recee. hahaha.. :)
-ninakaw ng waiter ang plato ko kahit hindi pa 'ko tapos kumain.
-may gumiling na waiters.

sa dulo, syempre kumanta kaming lahat ng "happy birthday". nasira ang soundtrack ng happy birthday kaya ina-capella naming lahat 'yun.

pagkatapos ng lahat, 10pm na siguro nun. dinismiss na ang party at kung sino nalang ang gustong matira dun ang matitira. "the night is young," sabi nga ng host. nag-stay kaming magkakaklase sa party at nag-picturan. kawawa si ronald dahil masama talaga ang tiyan niya. hahaha.. si homer naman ay hindi nakasama masyado sa pictures kasi siya ang kumukuha. XD

nung picturan pa, "party people" ang tema ng background music. dalawang grupo nalang ang naiwan doon na nagpipicturan: ang highschool friends ni recee (na puro babae, kasi galing siya sa all-girls na skwela), at kaming college friends (na halos puro lalake, kasi engineering). hindi ko alam kung napagtripan lang ni kuya DJ o may nagrequest, pero nagsimula siyang magpatugtog ng slow songs. siyempre, alam na ang pinaparating nun: isayaw naming college friends ang highschool friends. XD

walang pinanganak na makapal sa amin. okay lang naman sa akin ang isayaw sila, pero may dangal naman ako. hindi ako basta-basta nalang lalapit sa kanila na akala mo gwapo tapos babanat ng, "miss, giling tayo". pero, wala kaming palag sa celebrant (celebrant kasi siya). sobrang tagal nilang magpilitan (hinihintay ko lang) pero nung may nagsimula na, okay na. kumuha na rin ako ng isang babae (ang pangit pakinggan). :D

"ate, sayang dress mo. sayaw tayo."

habang sinasayaw ko ang mga kaibigan ni recee, nag-uusap kami. nalaman kong all-girls nga talaga sila at hindi sila nagkaron ng prom (malamang-lamang all-girls). naisip ko tuloy na dapat pala habang maaga pa, sinayaw na namin sila para naman ma-experience nila kahit pano ang sinasayaw with the prom-feel. :)

nang mapagod ang lahat, tumigil na kami. inaya na kami ni recee sa kwarto (ang pangit nanaman pakinggan) na pag-i-istay-an ng mga may balak mag-overnight dun. syempre, dahil strict ang parents ko, hindi nanaman ako pwede (-_-). pero, habang 11pm palang, pumunta na agad kami sa kwarto, para makadami ng kwento, inom at,.. err, pagkikila-kilala (with highschool friends). :)

umuwi na noon sina ciolo, sancho at michael. ang natira nalang sa kwarto ni recee ay ang highschool friends (ine-emphasize ko na PURO BABAE) at kami-kaming hindi pa umuuwi. :)

"ilang cards ang natanggap mo kahapon?"
"thirteen.."
"eto, pang-fourteen. :)"

dahil wala kaming magawa, nag-isip nalang kami ng lalaruin. at eto. truth or consequence. ang pinakaperfect na laro sa mga hindi magkakakilala. medyo masaya na medyo nakakatigang ang laro na yun. tigang nung una (nagkakahiyaan pa) pero naging nakakatuwa din naman. eto ang details:

-si mavi (highschool friend) ay nag-spell gamit ang "pelvic area". :)
-si homer ay humalik sa kamay ng bawat lalake (*brokeback part 2.*).
-si bembem (highschool friend) at eunice ay nag-tumbling sa kama.
-si nica (highschool friend) at isa pang HS friend ay kumain ng handang pagkain (malamyang consequence).
-si ronald ay nag-"hip talk". (for demo, hanapin sa youtube ang "hard gay".)
-si recee ay dapat na kumanta (pero hindi nanaman). hahaha.. :)
-si sheila (highschool friend) ay uminom ng sanmiglight (malamyang consequence part 2).
-si nica, ako, at alec ay tumabi sa mga hindi namin kakilala. consequence namin yun, si nica tatabi sa aming college friends at kami ni alec ay tatabi sa mga highschool friends.
-si dionglay ay hinalikan si alec (anung part? secret. >:)).
-at ang ibang natira: mga "pamparaos" consequence lang (yung tipong, "sige na kahit ano na para next na"). :D

dahil kelangan na kaming umuwi ni mark (kami lang sa magkakaklase ang hindi mag-o-overnight), nagpaalam na kami ng bandang 1. kasabay naming umalis sila mavi, nica at isa pa (sorry.. hndi ko matandaan ang pangalan niya). nagpaalam kami kina tito at tita recee at nagpasalamat. si recee, hinatid kami hanggang sa elevator. bago kami pumasok sa loob, niyakap kami ni recee. ang 'taba' niya. :)

masaya naman over-all ang 18th birthday ni recee. :)

teka, hindi pa tapos. :D

pagbaba namin, naghanap kami ng taxi (desperado na). yung unang taxi na nakita namin, mukhang rapist ang driver, kaya hindi kami sumakay. yung sunod e isang matandang lalaki na mukha namang mabait. sabay-sabay kaming lima (ako, mark, mavi, nica at siya (sorry...)) sa taxi. dahil malayo ang bahay ko, ako ang huling bumaba. kahit 2/7ths lang ng kabuuang bayad ang binayaran ng apat kong kasama (5/7ths ang akin), sulit naman. sinigurado naman ni manong makwento na nakarating kaming lahat ng okay sa bahay-bahay namin (lalo na yung tatlong babae naming kasama, hinatid pa namin ng tingin bago umalis). :)

"salamat ivan. ingat ka sa pag-uwi.."

***

pahabol!

bakit "sampaloc wine" ang title ng post ko?

isang wine kasi ang hinanda sa birthday nina recee na lasang-sampaloc. at 'yun ang kaisa-isang dahilan kung bakit nakausap ko ang babaeng hindi ko naisayaw pero gusto ko. hahaha. :)

hala. binenta ko na sarili ko. XD

eva fonda.

2008-12-01T21:01:00.006+08:00

december 1, 2008.

panimulang litrato. :)

birthday ng ate ko ngayon. 19 na siya. pero, wala ako sa dito sa bahay buong araw kase nakaschedule ang cwts outreach namin ngayon. medyo nakakadepress ang schedule ng cwts ngayon dahil:

a. national holiday ngayon. hindi ko alam kung anong araw ang sine-celebrate, pero dapat walang pasok ngayon.
b. natapat sa monday ang national holiday. palagi namang ganun.. pero ang masaklap, lugi kami dun. monday minu-move lahat ng holidays madalas, e pag monday, wala talagang pasok ang engineering sa UST. pero kahit na, dapat wala paring pasok ngayon. x_x
c. birthday ng ate ko nga. imbis na nandito ako sa bahay buong araw at kumakain ng spaghetti, lumayas ako.

***

4:30 ng umaga, gising na 'ko. 12 ng gabi ako natulog kagabi. do the math. :)

paggising ko, natuwa naman ako kasi may christmas decorations na sa bahay namin (nilagay namin nung sunday). nakasindi na ang christmas lights ng christmas tree. pero, kahit gusto kong enjoyin nalang yon, nagseremonyas parin ako para pumunta sa UST. 7 am ang calltime. medyo hindi naman ako nagmamadali kasi national holiday, siguradong walang traffic. mga 20 minutes lang ang lipad ng kotse pag ganun.

6:30, nasa school na 'ko. wala pa 'kong makitang kagrupo. at ang mas malungkot, wala akong load. pero di nagtagal, nakita ko na ang mga kasama ko. 7:30, nakasakay na kami lahat sa bus na may alyas na "circle" at minamaneho ni "kuya danny". eto ang mga kasama ko, lahat engineering: sina alec, michael, jackie, eunice, rhenz, melvin, at "tatlo pang iba", na kagrupo ko; mga dati kong ka-pe, iba pang kaklase sa cwts eng-10 na section, at si prof nebres. bago sumakay si alec ay tinext pa siya ni jackie ng "hinihintay ka na ni rhenz". si rhenz nga pala ang secretary ng grupo namin na nakakatuwa(-tawa). :)

katabi ko si alec sa 2nd to the last na pair ng upuan, buti hindi siya burakot. sa tarlac kami pupunta. nung umaga, wala pa kaming ka-ide-ideya kung anung gagawin namin dun. pero bago ang tarlac, nagstop-over muna kami sa isa sa mga "stop-over-an" sa superhighways (alam mo yun? yung may kfc-jollibee-caltex in one? XD). bumili kami ng pudtrip (alec's vocabulary).

kapatagan. :)

maganda ang scenery papuntang tarlac sa labas ng bus. may kapatagan, bundok, lawa, kapatagan din, at kapatagan sana. meron din palang kapatagan with sogo. inantok ako nun, kaya natulog muna kami ni alec (inantok din yata siya).

paggising ko, gising na si alec. nasa tarlac na kami. nakita ko yung pag-a-outreachan namin, "malasa day care". malayo kami sa kabihasnan, walang masyadong signal. update: pina-loadan pala ako ng tatay ko pagkatapos niyang mamalengke. hindi ko pa natatanggap noon.

pagbaba, inalsa ung mga pala at bareta (uy. bago ang bareta sa vocabulary ko). hinati ang labor, ang c-eng9 ang magbubutas ng lupa at ang c-eng10 ang magbubungkal ng lupang ilalagay sa mga binutas ng c-eng9. para 'yun sa mga batang nandun kasi delikado ang lugar, kaya tatabunan ng lupa ng maayos.

TOP: ang malasa day care center. BOTTOM: (L-R) si rhenz, si eunice, ako, at si alec: may hawak na mga bareta. :D

si "ate lucy" ang teacher sa day-care. ininstruct nya kami kung anong gagawin. sinimulan namin ang pagbubungkal na akala namin ay chicken feed. sa simula nagkakahiyaan pa (parang patusok-tusok, pabaon-baon ng pala, pabunot-bunot ng damo style), pero nung tumagal, nagkabakbakan na.

sa banda ng c-eng10, nagsisimula na ang gawain. ang pangit ng spot na napili namin (ni rhenz). haha.. mabato. matigas ang lupa. kaya konting pukpok, pagod agad. may sari-sariling ginagawa dun, ang mga "tiga-butas at tiga-palambot" (mga may hawak ng bareta at ng level 10 weapon na kung tawagin ay "piko"), mga "tiga-hukay" (may hawak ng pala), mga "tiga-salo" (naghahawak ng sako na paglalagyan ng nahukay na lupa), "tiga-buka" (mga humihila ng gilid ng sako para malawak ang bukana para mas madali ang paglalagay), at ang mga "tiga-buhat" o ang "human trail" (mga bruskong lalaki na magbubuhat ng nahukay na lupa papunta sa butas). ang nagawa ko lang dun e maging tiga-butas at tiga-hukay.

masakit sa kamay ang humawak ng bareta, lalo na ung may pa-ikot na bakal sa gilid. nakakapaltos lalo na kapag wala kang gloves. nakakangalay naman ung pala, both sa likod at sa braso. pero nakakaubos ng lakas ang level 10 piko, pag hinampas mo, kala mo dinadala na niya kaluluwa mo. :)

buong umaga ganun ang ginagawa namin dun sa lupa katabi ng day-dare. bungkal-hukay-sako-dala. dahil hindi ako pinanganak na maging athletic na tao, nakakapagod talaga 'yun. kaming lahat sa grupo namin ay palaging busy. madami din kaming pictures, pero mabenta talaga 'yung picture entitled "alec in action". hahaha. :)

alec in action. >:)

12 ng tanghali, naglunch na kami. first time, tahimik si rhenz (kumakain kasi). napilitan kaming manuod ng wowowee dahil yun ang palabas sa bus. dahil katabi ko si alec, nagcompare kami ng kamay. paltos na pareho. haha.. :)

pagkatapos ng break, wala parin ang load ko. tuloy uli sa pagbubungkal, at ang masaklap pa nun, nagtatrabaho parin ako. e ewan ko din, alam ko namang hindi ko masyadong kaya 'yun, hindi nga ako athletic diba? pero siguro tinitignan ko lang kung kaya ko talaga. kaya ko naman. :)

TOP: tatlong babae sa grupo namin (si eunice ang nasa gitna). BOTTOM: ang limang babae sa grupo namin, kumpleto sila dyan. :)

naawa na sa amin ang mga "native kids". mas bata pa sila sa amin pero halimaw kung bumayo. anlakas. yung mga back-up DAW namin na mga tatay ng lugar, hindi na dumating. maski babae gumagawa na din dun. eto ang isang takbo ng usapan kung saan nakikisama ang "native kids" sa aming "amateur carpenters":

native kid 1: "kuya, ang hina mo! hindi ka pa marunong maghukay!"
amateur carpenter 1: "talaga? o eto nga buhatin mo!"
native kid 2: "akin na! patuli muna kayo!"
prof nebres (nakita ang nagbubuhat na bata): "ba't eto nagbubuhat?"
amateur carpenter 2 (pabulong): "maam kasi supot pa daw kami."
amateur carpenter 3 (nakibulong na din): "maam maliit daw kasi ang sa amin.. *sad face*"

hahaha. :) anyway. matapos ang mahabang pagbubungkal na-satisfy din naman na yata si maam. kaya, pinatigil na kami. hinugasan namin ang 17 materials ng UST (tanda ko kasi grupo namin ang natirang naglinis). pag-akyat sa bus, kami nalang ang hindi pa ready-to-go. pagkatapos makumpleto sa bus, bumyahe na kami pauwi. magkakaroon pa daw ng isang stop-over bago umuwi sa UST.

kami ng seatmate ko. hahahahaha. XD

pero anlaking pagkakamali pala ng planong stop-over na yun.

ok lang yan, kahit tunog tragic ang statement na yun wala namang patay. :)

nagstop-over kami sa isa nanamang stop-over-an. lumabas kami ng grupo namin. kami ni alec, nag-cr lang tapos pinlano talaga naming bumalik agad (kasi pagod na kami, tutulog nalang sana kami). pagbalik namin (sina eunice nasa labas pa, si rhenz bagsak na a.k.a. tulog), ipipikit ko na sana ang mga mata ko pero may narinig akong tunog ng brakes ng kotse.

paglingon ko sa likuran, ang bus na kasama namin (c-eng9 ata), nabagsakan ng poste ng isang chowking ad, at sa tabi nun, isang pajero ang nakabangga sa kanya. edi issue diba? ginising ko si alec (iniwan namin si rhenz) tapos bumaba kami. nakasalubong namin sina jackie na nagbabannana cue at nakatanod sa eksena. si kuya bannana cue, lumapit pa sa eksena para makabenta. XD

dahil walanghya ang grupo namin, nagpicturan pa SILA sa may eksena. napahaba ang 15-minute break dahil dun. nakapagpudtrip pa si alec at nakapagpicturan pa kami sa stop-over-an na akala mo e tourist spot. :)

TOP: kami-kami: (L-R) ako, si jackie, si alec (nakatayo), si eunice, at si melvin. BOTTOM: ang minalas na bus. :D

si rhenz galing langit. XD

pagkatapos ng lahat ng commotion, sumakay na uli kami ng bus at bumyahe pauwi. wala pa ang load na pinaload ng tatay ko nun pang umaga. masakit ang braso ko. yung tipong hindi mo madescribe ang sakit. hindi tuloy ako makatulog. tapos, palabas pa e kung-fu panda. ang masaklap e pagkatapos nun, nilipat sa local channel at naabutan pa namin ang patalastas ng bagong "eva fonda" (kala ko nung una porn). :)

hindi pa tapos ang eksena. pagdating sa ust at pagkababa ng bus, naiwan si alec sa loob. XD

huling litrato ng araw. wala si alec dahil naiwan siya sa bus. XD si rhenz, ewan.

konti pang thoughts:
-may technique pala ang paggamit sa bareta.
-hindi ko alam ang spelling ng bareta.
-mukha palang triple x ang eva fonda.
-malakas pala ang mga batang bundok.
-eto seryoso. magmasid sa malayo. :-(

***

EPILOGUE

pagdating ko sa bahay, gawa na ang desktop pc namin. meron na rin kaming router. natuwa naman ako. hindi pa rin pala ubos ang handa ng ate ko.

may assignment pala kami sa computer pero hindi ko na gagawin [obvious naman siguro. nagbablog ako ngayon e. hahaha.. :) ]. wala pa rin ang load.

ang sakit parin ng braso ko. kaya tatapusin ko na 'to. :)

EDIT: salamat kay jackie para sa pictures, sobrang salamat. :) ang buong album ng adventure ay nandito sa site na 'to. :)

the quick brown fox jumps over the lazy dog.

2008-11-24T23:07:00.005+08:00

pwede ba 'kong mag-english uli? salamat.

***

i'm blank. and i don't even know what to do.

i know something's rumbling up inside me. but what? i really have no idea. maybe that's why the title's so random. just look, it's a phrase that jumps out straight from your grade one notebook.

i know. i'm too unclear. so just let me scribble a few things, okay?

some thoughts.

okay, one.

falling for a long-time friend is the sweetest suicide. that line's been stuck in my head. i don't know why, i'm not experiencing this (much that i know) but, it's there. stuck. reading itself to me over and over again. if you ask me if i agree, well, yes. i do. people may not seem to notice, but you're risking almost everything there. maybe that's why there's a thing called unrequited love. people maybe are much happier to see the one they love smile, not to cry because of them. either way if it comes out well, or not; if it's out in the open, some things will change, whether you like it or not.

i really pity the world. thoughts contradict each other here. that's why i don't really speak of things and claim they're right. and if i do speak, i tell the receiver not to believe.

two.

i wonder, why is it that in the game of chess, the queen protects the king? isn't it that it should be the other way around? the king just runs away. when you're winning, the queen doesn't really attack, does it? but, in the long run, when the king runs out of anyone else to turn to, when his life looks much like a mess, the queen is there, to protect him, to shield him, even sacrifice herself for him. i wonder if a queen like that ever exists. someone who truly cares.

three.

something's really not right within. but, maybe i don't want anyone to care, not because i'm selfish, but because i'm really not a person someone should waste their lives, happiness and smiles to worry about me. maybe it's just the way i am. my skills can do all the work of covering me up. so don't worry about me, alright? i'm fine. :' )

look, the star's falling down. :' )

listen to emmy rossum's song "slow me down". it's wonderful. :)

well, don't worry. i'll always be here for all of you. and i'm happy with that, that's one thing for sure. :)

***

-TAGALOG MODE ON-

oo nga pala. pinublish ko na yung post ko tungkol sa debut ni erika. :) wala pa siyang pictures (wala pa kase akong oras (at motivation) na gumawa ng multiply account para makakuha). pero, pwede nyo nang basahin. :)

at, eto pa. pa-plug. :D

bisitahin niyo ang bagong website na kinababaliwan (at kinabababuyan) ng lahat: ang kagila-gilalas na kwento ni tambunting! (co-author ako.)

pagod at bored ka na ba sa walang kwenta mong academics? wala ka bang magawa? gusto mong sumaya at mabuang? punta na sa site! :D

LINK: ~~si tambunting ay pogi~~

hahaha. bisitahin niyo na. :)

~

stringing

2008-11-09T21:03:00.002+08:00

sige na, ipapaubaya ko na sa inyo. :' )

***

feel the warmth. the moon shines upon us. stars are there, gazing at us through billons of miles away. the earth does its best, it turns for all of us. people are all the same, they never really differ. it's so exciting, it's like riding roller-coaster (walang kwentang sentence). it is all so deep, yet from our eyes, it is not. why do we dream? passing through it again and again. come on, it will set us apart. this way is endless. breeze is everywhere. come here. the snow is as cold as your freezing palm. are the eyes really the windows to our souls? is everything just coincidence? life really is not fair. i don't know why, i just knew. no questions asked. why does it have to end like this? it is all in perfect harmony. peace and serenity. the notes flew as though they had wings. flying like everything is possible. believing really is powerful. some things have reasons that reason itself cannot reason out. why delay? build it. what is today, but yesterday's tomorrow. this is what i desire. your point of view really is one-sided. you only have a pair of eyes. stand up, keep on moving. this is the greatest feeling. that thing is an ugly terrible business, practiced by fools. what's left, but some memories. what makes you human? the past, the present, the future. take it. it speaks for itself. grow old. happiness is just a teardrop away. when do we meet again? protect, protect, protect. simple, isn't it? live on. spoon and fork, two bowls of soup, the glass and all, a paper tape. walking endlessly. does forever exist? i can give you everything. what does everything mean? reality seems to mix with fantasy. there is a thin line between the greatest love and the utmost hate. eternity is just infinity. infinity is undefined. look. look closer. time flies, yet we stand still. cheers. ties that never find a knot. a significant other. spend the rest of your life.

save me. take me far away.

this is just the beginning.

***

ust at 400, literally.

2008-10-28T19:11:00.004+08:00

ok. depressing ang post ko. maghanda ng tissue.

***

october twenty-eight, two-thousand and eight.

october 28, 2008. 'yan ang schedule ng enrollment ng engineering sa UST. edi, ayan, kahit tamad na tamad akong magpa-enroll at gusto ko nalang magbuhay-tamad sa bahay, pumunta parin ako. kahit na nasa "bakasyon mode" ang utak, katawan, at kaluluwa ko, pupunta parin ako. kahit na alam kong maiinitan at magpapawis lang ako dun, punta parin ako.

sana pala bukas nalang ako pumunta.

maaga akong gumising kanina. hindi ko kase alam ang exact time ng enrollment, atsaka isa pa, hassle magcommute sa tanghali. kung gigising ako ng maaga, may benefit ako dun sa pagsabay sa tatay kong sa pasay nagtatrabaho. yun nga lang, antok ako pagdating sa school. gusto ko din kaseng malaman na ang oras ng enrollment, tas pila kagad, para makakuha ng magandang PE. yun naman talaga kase ang pipilahan mo dun. nadala na kase ako, tuwing kukuha ako ng PE e ganito ang scenario:

*maglilista ako ng mga PE na gusto ko sa labas ng venue.*
*pagpasok sa loob, andaming tao.*
*pag kaharap na ang maglilista ng PE, sasabihin niyang "wala na 'yan" sa lahat ng nilista ko.*
*ang reaction ko nalang: "kuya, ano pa'ng meron? yun nalang kuya.."*
*maiisip kong walang kwenta rin pala ang paglilista, ganun naman palagi.*

edi ayun. dahil gusto ko ng may dangal na PE, sinakripisyo ko na ang tulog para sa enrollment. nakarating akong UST ng mga bandang 7. nagdatingan ang mga kasama ko ng bandang 8. pare-pareho ang reasons namin sa pagpunta ng maaga.

ang mga kasama ko (lahat kami ay eng'g students ng UST):
-alec
-mark
-jackie
-recee
-avis
-dionglay
-homer
-si rhenz humabol.

nalaman namin na 12 pala ang enrollment. 12-2. pinlano naming kumain na ng 11, para 11:30 nakapila na kami (syempre, ipaglalaban ang PE e).

buti nalang, napag-isipan naming kumain nalang pagkatapos mag-enroll. maaga naman kaming matatapos, tapos tagumpay-feeling pa kame (kase nga maganda ang PE). saktong pag-upo namin malapit sa enrollment venue, after mga 15 minutes, nagbukas ang enroll-an. 11 NAGSIMULA!! tsamba kami. akala namin, tagumpay na.

nilista namin ang mga matitinong PE: handball, table tennis, basketball coed, football (kahit medyo hindi na matino un, dugyot kase). sabi namin, "siguro naman isa dito may makukuha na tayo". pang-apat na row kame, kaya maaga talaga kaming makakapag-enroll, kung titignan mo.

pagpasok sa loob, nakangiti parin kami. "oye. owning kami. maganda ang pe namin" -- yan ang mukha namin in words.

DEPRESSION MODE ON.

nakasalubong namin ang mga kaklase namin na sina ciolo (nauna samin). ang takbo ng usapan:

grupo namin: "o ciolo? anung PE mo?"
ciolo: "wala. babalik ako bukas."
grupo namin: "ha? BAKIT?"
ciolo: "wala na daw bukas na PE. meron pa konti, pero pangit."

nagulantang kami. ang mga mukha namin e parang yung mga nakatapak ng tae + nawalan ng isanlibo. nanigurado kami. nagtanong na kami sa isang nag-pi-pe enlistment dun.

grupo namin: "kuya, may bukas pa ba? ano pa'ng meron?" <--- ^@*!#&*ang dreaded question na iniiwasan namin nung umaga pa.
kuya: "uhmm.. eto, bukas. social dance.. SWIMMING.. FITNESS.. FOLK DANCE.. eto-- aa, eto bukas. basketball, 9-11. monday."

kahit conflict samin un (wala kaming classes ng monday), ok na samin un, magka-PE lang ng matino. nagpalista na si mark. nung si homer na..

kuya: "ay sorry! sarado na. puno na."
mark: (expression ng mukha) "leche?"
grupo namin: "ha? e kuya, wala na ba talagang iba?"
kuya: "bukas, magbubukas kami ng PE."

napagdesisyunan naming pumasok uli bukas. kesa naman mag-swimmingtrunks kami ng di oras.

nang nagbabayad na, biglang nawala si recee. tinext namin siya, sabi nya, NAWALAN DAW SIYA NG SECTION. e, naisip namin, panu mangyayari yun, e PUMIRMA kaming lahat sa section 2-8 nung pre-sectioning (parang enlistment sa UP). panu siya mawawalan, e ako nga ang pinakahuling pumirma? 'nyeta.

hinintay namin si recee makapagpa-enroll. hindi na namin siya kasection.

tirik ang araw. tigang ang lahat. nababakas sa mukha namin ang "%#!%!@$ UST". ang sana'y magandang araw, nauwi sa alas-dos na tanghalian. the cream just to top our day.

ETO NA ANG INAABANGANG PART: PERSONAL REASONS NG KATIGANGAN SA ARAW NA 'TO:

alec
-walang PE. sa rizal nakatira si alec. papasok uli siya bukas.
-nawalan ng extra rice. may kumuha.

homer
-walang PE.
-nagbenta siya ng aso. walang bumili.

jackie
-walang PE. sa santolan nakatira si jackie. papasok uli siya bukas.
-sira ang "buhay-tamad" plans niya. (parang ako.)

rhenz
-section 2-22 siya napunta. gabi ang sched ng 2-22.
-wala siyang kasama.

dionglay
-walang PE. tiga-LAGUNA si dionglay.
-walang uniform para bukas. nasa laguna.

mark
-nahiwalay ng PE. hindi na namin siya kaklase.

ako.. alam niyo na naman siguro kung bakit ako nalulungkot.

ngayon, bakit ganun ang title ng post ko?
kase, bulok na ang sistema sa UST. tamang 400 years.
pagkawala pa lang ng section ni recee e, alam na. nagpasection un a! with pirmahan and all.
pati ang pagpapa-PE. kaya kami nawawalang mga engineering kase may pinaprioritize na maunang mag-enroll samin. sila nakakakuha ng magagandang PE.

sige na, tama na 'to.
sana maganda ang PE bukas.

***

music twenty-one

2008-10-12T12:39:00.008+08:00

event nanaman after ng major test. haha. :)

dati, prelims, pagkatapos ng test, nag-18 si kimberly. ngayon, meron nanamang nagdalaga: si erika, na isang espesyal na tao na pamula pa noong highschool. :)

****

matapos ang huli naming finals test (philosophy), na kung saan "nagkawanggawa" nanaman kaming magkakaklase, nagwithdraw kaagad ako ng pera pang-uwi at bumyahe. 4 kasi ang tapos ng test, e ang sabi ni erika, 6 onwards daw ang handaan. kaya, ayun. rumagasa ako pauwi.. ang kaso, nagtext si marlo na pwede naman palang ma-late, kaya napagplanuhan naming umalis nalang ng 6:30. nagpahinga muna ako't gumawa ng sulat para kay erika.

6:30, umalis na kami ni angela (isa pang kaibigan). iniwan na namin si marlo kasi NASA BAHAY PA DAW SIYA, at kapag hinintay namin siya e mga 7:30 na kami makakaalis. nakarating naman kami ng maayos sa venue ng mga bandang 7. nandun na si erika, bumulantang samin na nakapula't dalagang-dalaga na ang dating(?). haha..

maagang hinanda ang pagkain samin. dahil naman sa magmumukha kaming OP kung silang lahat e kumakain at kami ay hindi, kumain na din kami. nandun na pala ang mga dati kong kaklase (na kaklase din ni erika - magkakaklase kami nung 4thyear) - na sina naomeiry, judy, khamille, matthew, ariel, borgy at gene (may nakalimutan pa ba ako?). nandun din pala ang mga college peeps ni erika (na hindi ko naman mga kakilala) at ang pinakamatindi sa lahat: the YU clan; si tito erika (aka. mr. chainsaw), tita erika (mukhang 25-30+ year-old lang, parang bata pa talaga), "ate" (kasambahay nina erika na palaging sumasagot ng telepono pag tumatawag ako sa kanila with matching malumanay voice), at si darlene (na parang ka-edad lang ni erika o pwdeng mas matanda pa, ang itsura). ang setting ng place: isang malaking open-space videoke room, na may malaking tv (with lyrics at video ng kanta), speakers na kasinlaki ng cabinet, at madaming-madaming upuan. ay, may stage din pala para sa performers (dun dun dun!!!).

nang mga bandang 8 na, nagsimula ang kantahan. dumating na din ang mga kasama ko: sina kimberly, marvin, at marlo; at ang barkadahang erika: sina talyn, jelai, selna, at angeline (complete with boyfriends).

..meron nga palang isang tao sa mga nandito na kung san, merong "nagdaan" saming dalawa. para maprotektahan ang privacy ng lahat (kahit hindi na private sa mga nandun), tatawagin ko nalang siya dito bilang "nagdaan"..

..pagdating nina kimberly dun, sina "nagdaan" at judy ang kumakanta. ang malupit na pambungad sa kanila ay mga lyrics na kinakanta ni "nagdaan" na galing pa sa isang aegis song. anlupit.

hinanda na ang sanmig light. ang susi sa pagkanta ng mga ayaw kumanta.

pinapapili na ako ni erika ng kakantahin naming duet. usapan kasi namin 'yun, na pag 18th birthday celebration na niya, kakanta kami ng isang duet. ang original naming plano ay "my boo" pero wala palang "my boo" sa bukbuking list of songs ng lugar na yun. sa kakaisip kung anong pwede, nakakita din ako, sa wakas.

pero bago ang duet namin ni erika, tinawag muna kaming dalawa ni "nagdaan" ng celebrant. pinagduet niya kami (hindi pwedeng tumanggi sa celebrant). hindi ko na matandaan kung anong una naming kinanta, pero 'yun ang una kong kanta yesternight. ang medyo nakakahiya lang ay ang pagsigaw nila ng "kiss, kiss!!" pagkatapos ng kanta at ang paghiyaw ni talyn ng "yuck, so highschool".

inom, inom, inom. grabe, tomador si kimberly, talo kami ni marvin. anlakas e, pro. si talyn din, sa bote pa! tsk tsk. si marlo pala ay nakikipagbonding noon kay darlene. si angela ay hindi umiinom. usap, kwento, kulitan.

dumating din ang duet namin ni erika. at ang kanta? "bakit ngayon ka lang?". classic videoke duet song. ok naman.. tsk! anu na kayang dating ko sa YU clan?!?!

magkatabi kami noon ni "nagdaan". inaya niya ulit akong magduet.

kinanta namin ang isang kantang pinasikat ni bryan adams at barbra streisand. isa 'yun sa mga pinakagusto kong kanta sa mundo. ang galing din ng pagkakakanta niya.. natuwa ako. :' )

kumanta rin kami ni angela ng duet (teka bakit ang benta ko sa duet? -_-): cruisin'. (gasgas na gasgas na ang cruisin sa buhay-kanta ko.)

umiikot sa table ang isang shotglass. nakakatawa ang shotglass na 'yun. umiinom lahat (maski si angela nakaubos ng KALAHATING BASO *achievement*). si marlo, napasubo din. pinupunasan pa ng tissue ang glass bago lumagok. bading.. haha..

sa upuan namin, nagcheers kami ni "nagdaan". nagkausap din kami (hindi naman maiiwasan yun). madami siyang sinabi sakin, na tinanggap ko naman lahat. minsan bulong, minsan group message. habang nagpeplay ang mga kanta sa tv na iniaalay kay erika, nakikikanta lahat ng katabi namin. minsan, nagsolo pa si "nagdaan", at idinedicate sa akin ang kinanta niya. hay. bakit nga ba ganun siya kagabi..?

nasasayangan daw siya.

ayun, matapos ang sobrang pagwawala ng mga tao (si kimberly at talyn yata ay may tama na), natapos ang handaan ng 1 ng umaga. hindi ko masyadong nakakwentuhan si erika. x_x syempre, expected ko na naman 'yun kase kelangan niyang i-entertain lahat ng guests niya. kahit gusto ko pa siyang kausapin at kwentuhan kagabi, okay lang naman. at least nakasama ako sa isang turning point ng buhay niya. lahat nga pala ng kinanta ko dun, kahit di ko nasabi, pa-birthday ko na sa kanya (kasama na din ang regalo ko).

umuwi kami lahat diretso. si erika, isinabay na si naomeiry dahil "narating na ni naomeiry ang langit" (in other words, lasing na siya). ang college friends ni erika ay sabay-sabay din umuwi. ang samahang YU (iyung complete with boyfriends) ay sabay-sabay din umuwi, kasama sina talyn at kimberly (na babangag-bangag na). si gene ay umuwi mag-isa sakay ng isang taxi. sabay-sabay naman kaming umuwi nina judy, ariel, marvin, marlo, at angela. :)

haha.. ayun. eto pa!
ang mga bagay na tinake-note ko..
-nagvavibrate pala ang upuan mo kapag may malakas na speaker sa ilalim.
-mas lasinggero pala ang mga babae sa mga lalaki.
-mahilig palang mag-alok ang tatay ni erika.
-makwento pala si darlene.
-adik pala talaga sa cr si marlo (at marvin).
-may yelo palang nilalagay sa ________ sa cr.
-pag lasing ka na, ok lang kahit nag-iingay ka na.
-kung di ka lang tao.......... hahaha..
-mahirap pala ang ganun

happy 18th, erika garcia-yu. :' )
FD

***

one point zero

2008-10-02T19:29:00.003+08:00

etong post na 'to ay para sa inyo, lalo na sa'yo.

***

matapos ang mahabang paghahanda, eto na siya. 'di mo akalain na dadating pa pala ang araw na 'to, sa sobrang bilis tumakbo ng oras at panahon. pero, wala kang magagawa. eto na e.

bumilis ang takbo ni manong puso. ewan mo ba kung bakit ginawang reflex ng diyos na maghuramentado ang dibdib mo kapag dumadating ang ganito. pero, sige lang. nagsimulang kumanta si manong speaker.

syempre pa, pansin mo ang lahat. madaming tao sa paligid. pero, kahit anung gawin mo, di maitatagong mas matutuon ka sa taong nasa harapan mo. iba ang dating nya ngaun.

ayaw mo nang burahin ung istura nya sa isip mo habambuhay. simple lang ang dating, pero may kakaibang kung ano na nagpapaningning sa kanya ngaun. malamang-lamang halos magkakapareho sila ng mga "tao sa paligid", pero, ewan mo bang talaga. mas litaw siya.

o, ayan na nga. kumakanta na si manong speaker. hinawakan mo ang magkabilang kamay niya at sabay niyong sinuong ang oblivion.

para bang dinala kayo sa ibang dimensyon. nakikita mo pa ang mga tao sa paligid, syempre, pero parang hiniwalay kayo sa madla. wala kang ibang madadama kundi ang medyo nangagatog din niyang kamay. wala kang ibang makikita kundi kayong dalawa, para bang third-person view ang nangyayari sayo.

dadalhin kayo ng tugtog sa sarili nyong mundo. ang focus niyo ay sa inyong dalawa lang at sa ginagawa niyong mga galaw.

humihigpit ang pagkakahawak. parehas nyong aalalayan ang isa't isa. at ung saya ng damit nya.. yung saya!!! nililipad ng hangin tuwing umiikot siya. ang ganda-ganda.

@: "hinga ka lang.. wag kang kabahan."
#: "aaaa.. baka magkamali tayo."
@: "ok lang yan.." *muntik nang magkamali*
#: "uy! dahan-dahan ka! haha.."
@: "hawakan mo ako ng mahigpit pag may gagawin akong mali! haha.. para di matuloy.."
#: *mukhang magkakamali din*
@: "wag kang kabahan.."

sana alam niyang hindi mo naman siya bibitawan, ano?

tuloy-tuloy pa. tuloy, tuloy, tuloy. pero mas maayos na ngayon, nakangiti na kayo pareho. nawawala na ang kaba. mas hihigpitan mo ang hawak sa kanya. mahirap na talaga. haha..

nang naiisip mo nang hindi na 'to matatapos, mabibigla ka, tapos na pala. napangiti nalang kayo pareho sa pagtatapos. haha..

..pero ang malungkot, mukhang eto na ang huling beses na magagawa niyo 'to. nakakalungkot talaga.. ingat ka a? sana, sana talaga,. hindi eto ang huling beses, kahit parang eto na. :'-(

may aftershock.

tapos na pala?

***

dot, dot, dot.

2008-09-18T21:38:00.004+08:00

anu ba'ng meron sa pagiging tahimik?

pasintabi sa mga kumakain.

~

hindi naman ako sobrang-boisterous na tao. minsan lang mangyari yun, kapag na-e-excite ako sa isang bagay (debate tungkol sa principles, challenging questions sa calculus at physics, triple kill sa dota) o kaya kapag napapasarap ang kwentuhan (madalas tungkol sa banatan). kadalasan, mas gusto kong mahina lang ang boses (kahit madalas mahirap ang ganun) at kalma lang ang usapan.

pero, sa reaction ng mga kasama ko palagi, di pala sila sanay na ganito ako. ung parang, minsan, tahimik ako. palagi nilang sasabihin sakin, "ayban, ok ka lang?". tapos, meron din daw "mali" sa tingin ko (pati tingin ko sinali? haha..), yun bang parang may gusto daw akong sabihin/iparating.

meron nga bang 'meron' kapag tahimik ako? ewan. siguro.

madalas akong nagsasalita (malamang). pero, ang sinasabi ko, madalas din, parang puro joke, puro walang saysay, puro walang kabuluhan. technique ko lang siguro yun, para maitago sa sarili ko ang mga iniisip kong maseselan(!) at malalalim na bagay. pag sinabi ko kasi un ng malakas, ewan ko ba. either walang makakaintindi o iisipin nila na peculiar ako. pag nagkakataon naman na napapag-usapan ang mga maseselan na 'to, may nagsasabi na parang edad-trenta (30 years old) na ako kung magsalita. ang mundo nga naman, oo. -_-

pag tahimik ako, mas napapansin ko ang nangyayari sa paligid. mas masarap maging spectator kesa speaker. tsaka, kapag tahimik, mas clear mag-isip. pero, nagiging mysterious naman ang dating nun sa mga tao sa paligid ko. kahit na sabihin ko pang "wala ngang problema", kukulitin parin ako. medyo narerelate pala sa problema ang katahimikan. siguro nga tama, pero di naman palagi.

pero isa lang ang sigurado. kapag tahimik ako, tatlo lang siguro un: may something-of-deep-concern akong naiisip tungkol sa isang taong malapit lang sakin (literally or not) ng mga oras ng pagkatahimik ko, may gusto akong i-telekenetik message sayo (oha. tama ang ibang assumptions niyo!), o may problema ako (iniiwasan ko talagang ipakita 'to).

wala lang, para sa mga nagtataka sa meaning ng "silence" para sakin. hahaha..

..at ang pinakamalaking misteryo ng post ko: bakit may "pasintabi" sa una?

sagot: wala lang din. para ma-intriga ka. haha.. :)

***

oo nga pala.. may post akong naka-draft bago 'to. kung gustong mabasa, ilagay ang botong "oo" sa cbox ko. kapag madaming may gusto, pag-iisipan ko. hahaha.. :)

sundance..? :)

2008-08-18T22:41:00.010+08:00

ang pangalawa kong post ay tungkol naman sa celebration ngayong august 18. birthday kase ni marlo ang cnelebrate ngayon. eto, 2 posts in a day! oha oha. :)

***

ang mukha ko noong celebration. :D
kagabi, tinext ako ni kimberly. (summarization of texts nalang ang ilalagay ko. :D)

"ayban dear.. gising ka ng maaga bukas! mga 10. sorpresahin natin si marlo.. bili taung cake!"

umo-o ako at natulog na agad. ayokong mahuli kinabukasan. haha.. kawawa naman si bestfriend marlo diba? :D

kinabukasan, nagising ako ng 8, handa na ko ng 9:30. nasa fcm na ko ng 10. kaso, si kimberly, nahuli ng gising! haha.. hinintay ko si kimberly ng hanggang 11 ata or 11:30. nagpunta kami sa isang sikretong lugar (di ko na ilalagay kase di pambata) tapos bumili ng "surprise" namin para kay bestfriend marlo. sinisipon nga pala ako ngayong araw na 'to. delubyo. hahaha..

ako at si kimberly. :)
tinaxi na namin ang sm fairview (desperado na) at nagplano para ndi kami makita ni marlo. surprise nga diba? haha.. nakakunchaba namin si talyn at erika para sa surprise. si kimberly, pagdating namin, ang gumawa ng mga plans para i-delay si marlo at makahanap kami ng makakainan nina erika. habang naglalakad pala kami nina erika at talyn, mukha kaming pamilya. si erika, nanay. si talyn, anak. ako, complete with cake, ang tatay. hahaha.. meron pa daw namana si talyn samin ni erika. :)

sa yellow cab kami bumagsak (na memorable, kase halos lahat ng former birthdays ng barkada, dun cinelebrate sa yellow cab ng SM fairview). nagko-coordinate kami gamit text. pagdating ni marlo, all set na ang surprise namin. :)

ang birthday people:

-erika
-ako
-kimberly
-talyn
-marvin
-paul
-marlo
-jullian
-albert
-madeleine
-jelai
-mirai (boyfriend ni madeleine)

ang cast: (L-R) marvin, paul, jullian, marlo, albert (nakatayo), talyn, kimberly, ayban, erika. :)
mga pictures kasama ang iba. :) *pasensya na, sinisipon ako.*

si erikang maganda. :)

umorder si bestfriend marlo ng manhattan meatlovers at isa pang combo pizza na mini-size. meron ding SOLA iced tea at mineral water. ubos within siguro 20 minutes. :)

pagkatapos nun, nilabas na namin ang surprise kay marlo at jullian: isang cake na hugis katawan ng babaeng naka-two piece. :)

*kaliwa: si marlo at jullian, minanyak ang cake. kanan: "happy antonio"-- isang malaswang banat. :)*
dun na, dun na nagsimulang lumala ang usapan at naging "open-minded"-type (sabi ni marlo). grabe, wala nang naging wholesome. lahat participate e! haha.. eto ang ilang sample banat:

-"putok"
-"bundok"
-"hiwa"
-"dugo"
-"kandila"
-"pasok"
-"tulo"
-"cake" (pati eto na-relate.. ang tindi na talaga nila grabe)
-"happy antonio"
-at madami pang ibang kapag pinost ko dito ay hahuntingin na ako ng MTRCB dahil di pambata. XD

kalokohan sa ilalim ng lalagyan.
pagkatapos kumalma, napag-desisyunang manood ng sine. ang matindi nun, ang ganda ng napili namin: A VERY SPECIAL LOVE starring SARAH GERONIMO and JOHN LLOYD CRUZ. tuloy-tuloy parin ang kahalayan ng usapan ("eskandalo" at "torotot"). hahaha..

bago pumasok sa sinehan ay may binulong sakin si kimberly na nakapagpa-alarma saken.

ang pamilyang tumagal lang ng limang oras. :)
pagpasok sa sinehan, huli na kami. napilitan kaming umupo sa part ng sinehan kung san nandun ang "putukan" (di ba kami titigilan ng espirito ng kahalayan ngayong araw na 'to? x_x). mukha nga kaming istorbo dun e, sa kanila.. katabi ko nun si jullian (sa kaliwa) at kimberly (sa kanan). wala akong mxadong maalala sa sine maliban sa pangalan ng bida (miggy MONTENEGRO-- inuulit ko, MONTENEGRO) at ang sundance. :)

paglabas, nagka-ayaan na umuwi. wala na kaseng pondo at may pasok pa bukas. hahaha..

..para namang walang mxadong nangyari ngayon diba? parang lang. meron din naman. eto yun..

-na-LSS ako sa "I'm Yours" ni Jason Mraz (pinakinggan ko habang hinihintay si kim sa FCM). kinakanta ko siya buong araw, as in buong araw. tinutugtog pa nga siya dito sa laptop ngayon habang nagtatype ako. :)
-si erika, madami nanamang shinare.. at sabay nanaman kaming umuwi.
-at si kimberly, di sinagot ang tanong ko nun sa sinehan. tumawa lang nung tinanong ko ulit sa text. -_-

haha.. ayun.

happy 18th marlo! (at jullian na din). :)

**picture links

the cast. :)
marlo at jullian, minanyak ang cake
"happy antonio". :)
kaming tatlo nina erika at kimberly.
kami ulit, plus talyn.
sa ilalim ng lalagyan. :)
pamilya ko. :)
si erika..
ako at si kimberly.. :)

for complete album, go to kimberly's site. :)

the day she became a full-fledged lady

2008-08-18T21:04:00.004+08:00

okay, itong first post ko ay flashback ng debut ni kimberly noong august 16, 2008. matatanong nyo siguro kung bakit di ko napost 'to nung 16? kase, except sa fact na debut night yun ni kimberly, umuwi ako noon kinabukasan na, august 17, sunday, ng umaga. oha. di ko na nasulat. kaya eto.. ngayon, bawi. :)

***

pagkatapos ng prelims ko sa philosopy at literature noong sabado ng alas-dos (bigo ata ako), dumiretso ako ng uwi. kelangan ko kaseng magpahinga para sa debut ni kimberly sa gabi. syempre, napaka-special na tao ni kimberly para saken kaya effort talaga. :) ayun, nakasabay ko si marlo at nakauwi ako ng mga 4 or 4:30. dumiretso ako ng kama (hindi ako nagbihis-- sensya, dugyot) at naka-idlip kagad. usapan namin kase ni marlo at maykel na magkikita-kita sa greenwich-fcm ng 5:41 ng hapon para sabay-sabay magpunta sa camelot hotel, kung san magdedebut si kimberly.

pero, anak ng-- late na ko nagising, 5 quarter! kaya ayun, medyo nagmadali ako ng konti para makaabot sa usapang call time. nagkagulo pa kase binalot pa ang nanay ko ang regalo at maluwag ang polo ko.

sa awa ng lahat ng santo, nakaraos naman kame at hinatid kami ng tatay ko sa camelot. pagdating dun, nandun na ang iba pang loverboys: si paul, si jullian, si albert, at iba pa. dumating ang iba pa naming former classmates na sina danico. :)

nagpalista ng pangalan dun sa may entrance ng "king arthur's room" (ata). may nakita si maykel na mukha DAW sinapak na bampira. nabigyan kami ng "pig-in-a-hairnet" dahil una daw kaming dumating. umupo kami sa table 6.

umakyat kami sa room 122 nina maykel at marlo dahil a) kasali kami sa kutilyon at b) kase kakanta ako ng "cruisin'" mamaya sa intermission kasama ang ka-duet kong si madeleine, magpapractice kami ng konti. pagpasok sa kwarto, nakita namin ang mga dyosang nagkatawang-tao: sina erika, crystalyn, madeleine, at selna (di ko na matandaan kung nandun si jelai). pagkatapos ng konting practice, bumaba na kami.

pagdating, umupo kami sa kanya-kanyang table. nandun na ang escort ni kimberly na si jonah (kaibigan ni marlo).

unang pinalabas ang video ng "debutant/e". nakakatawa, mataba pala si kimberly nung bata! hahaha.. san na kaya napunta lahat ng taba nya? haha.. meron pang mukhang nanlilimos sila ng kuya nya. tapos ung huling part, siya tsaka si randy santiago magkatabi. pfffft. supot.

nagwelcome speech ang tatay nya, tapos, inannounce na na papasok na siya. ang aming reyna, ang aming nag-iisang si kimberly.. pagpasok niya, nagfull-blast sakin ang dating na dalagang-dalaga na nga siya. :' )

konting salitaan (pro ung emcee na lalaki). pgkatapos, nagpasalamatan ang platon family sa isa't isa. nakakatuwa..

tinawagan ng pansin ang mga loverboys, 18 roses kase agad. alam ko na ang ginagawa pag participant ka dun, pero, iniisip ko kung pano ko gagawing special ang waltz namin. ayun, sa aming barkada, nauna si paul, tapos si marlo, tapos ako. bumulong ako sa kanya ng isang bagay na di niya alam. haha..

pgtapos ko, si maykel, tapos si escort jonah, tapos si papa platon (tatay ni kim). pahinga ng konti, tapos, dinner na yata. medyo bigo kaming magpapare sa dinner kase 'di namin nakita ung lechon sa gilid (nakita namin pagkatapos na kumain). pero, bawi naman kase halos magkuta na kami sa tabi nung chocolate fountain sa sobrang sarap. :)

di ko na alam kung anu nang pagkakasunud-sunod nun pagkatapos ng dinner at bago ang kanta namin. pero eto ang ilang nangyari:

-napanalunan ni jullian sa isang segment ang isang give-away na may presyo pa: 60 pesos pero sa taas, mas masaklap: 3 for 120 pesos.
-naging active sa isang segment ang mga "kampon" (-albert): clue, sila ay may sobrang habang pangalan. :)
-kumanta si pro emcee. pang-broadway ang boses nya.
-napansin kong madikit si codename zoids kay erika. tsk tsk.. parang awa. delikado.
-ilang beses ding nag-aya si marlo ng CR.
-pasikreto kaming nagpractice (ulit) ng kotilyon.
-nagkalat ang pictures namin sa labas, parang isdang pwedeng pakyawin sa palengke.

ayun na nga. pagkatapos nun, kumanta ang pro kong ka-duet na si madeleine. kinabahan ako ng konti kase ang galing nya.. tapos sasabayan ng isang noob na tulad ko. sayang nga at 'di daw narinig ni kimberly dear ang performance namin.. pagktapos ng performance, lumabas kami kagad kase sasayaw na kami ng tango.

*kalat portion*
*kalat portion end*

ayan.. haha.. siguro nagets nyo naman ang nangyari. :) nagsexy dance din sina kimberly at iba pa (kaya na-a-alaska siya ngayon na "baby kim gone ****"). hahaha..

di ko na matandaan kung anung nangyari pagtapos nun (in order), pero natatandaan kong nag-release ng butterflies at nagpaPUTOK ng poppers. kawawa naman ang aking reyna.. takot siya sa butterflies kaya nandun lang sya malayo sa stage. nagsubuan din ng debut cake ang pamilya platon.

pagkatapos non, lowbatt na ko (actually empty batt). nagpicturan kameng magkakaibigan at nag-aya si kimberly ng overnight sa camelot. swerte namang pinayagan ako (kung alam nyo lang kung ilang korte pa DAPAT ang apilahan ko para lang makapag-overnight..), pero nag-aya ang loverboys na sila willbert (dating kaklase) na magdota. sinabi namin kay kimberly na babalik kami. naiwan muna siya dun kasama si jonah.

eto kaming naghunt ng dotahan (parang out-of-place e no.. galing debut tapos dota) - ako, maykel, marlo, paul, albert, willbert, k-mart, patrick (nagdadrive), marvin, at charles. mga kaklase ko sila nung highschool. pero, ayun, naka-liberated-an lang sa kotse, wala kase kaming makitang dotahan. alas-dose na kase, may bukas pa kaya e no? hahaha.. bumalik nalang kaming camelot. umuwi na yung iba, kami nalang mag-o-overnight ang natira.

sayang at 'di nakapag-overnight si erika at angela. =(

pumunta kame sa room 116, kung saan mag-o-overnight. pagpasok sa loob, madami nang nandun, pero umalis ung iba. eto nalang kaming natira noon sa kwarto:

-maykel
-ako
-marlo
-kimberly
-paul
-albert
-jonah
-justin
-si jullian lumayas na.

..oo nga pala, may pinabasa pala sakin si maykel na letter galing kay codename canadian girl. mukhang maganda naman ang sitwasyon.. :)

nagkwentuhan lang kami ng nagkwentuhan. ayun. memorable pa ung isang kwento, ung "middle-aged man". kinabahan ako hindi dahil nakakatakot ung kwento, kundi dahil baka umiyak nanaman si kimberly. ayaw niya kase sa mga ganun, pero kinig parin. labooooooooo.

bigla kaming winelga ng mga college friends ni kimberly (puro kase kami highschool peeps dun, si jonah lang ang pure college friend). ayun, naputol ang kwentuhan. di na namin nasolo si kimberly (hinarass ata ng college friends nya). nagka-ayaan nang matulog. dapa at pikit kagad si maykel, paul, albert, kimberly, jonah at college friends. di kami makatulog nina marlo at justin agad kase DI NA KAMI KASYA. pero si justin nadiskartehan, nakatulog din siya. kami ni marlo bestfriend, gising buong madaling araw.

kwentuhan kami ng mahal kong pare.

kinalaunan, humarok si codename manyak. sobrang lakas. kala mo galit sa mundo at sisinghutin kaming lahat. tinapik namin. dun na nagsimulang magkagisingan. 5 nadin kase.

pagkagising nila nina paul, maykel (may laway pa ata.. hahaha), albert, at justin, napag-usapan namin na kumain na ng breakfast sa mcdo. nagsisisi daw si maykel dahil di siya nagising, kaya di siya nasama sa pagkukwentuhan namin ni marlo.

sa mcdo: lahat kami nainitan sa hot choco. lapnos-dila. daredevil stunt pala ang pag-inom nun pag fresh..

bumalik kami sa hotel. gising na si kimberly dear, katabi ni jonah. nagpaalam kaming aalis na, kelangan na kasi. pumayag naman si kimberly, at inihatid kami sa PINTUAN NG ROOM. hahaha..

bago umalis, nagpaalam kami isa-isa nina maykel kay kim. niyakap niya kaming lahat individually. masaya yung pakiramdam ng mayakap ka ni kimberly,.. na kahit full-fledged dalaga na siya, di nya parin kami limot. bodyguards lang naman niya kami. hahaha.. :' )

umuwi na kami. nagkamanyakan pa ata sa FX. ahaha..

sa kabuuan, masaya naman ung debut. memorable.. pero, sablay lang dahil sa konting bagay. isa na dun ay ang..

..paghagulgol ko ng "charger" buong overnight. x_x

happy 18th, dear. :' )

bayaan mo 'yung plaka.

2008-07-24T23:03:00.003+08:00

bahala ka na kung pa'no mo iintindihin ang post ko. goodluck. :)

****************

step. close. step-back. close..

sa simula, wala ka pang nalalaman. ganun naman ang lahat e. pinanganak na walang alam sa mundo. bakit, nung niluwal ka ba, alam mo na kagad na E is equal to emsee skweyrd? magsisimula kang walang nalalamang kahit ano. tapos ayan na..

ramdamin nyo. ikot, sige, four sides..

magsisimula ka sa basics. magtatanong, ganun. madami kang malalaman sa pagtatanong. syempre, di naman lahat ng gagawin mo pagkatapos malaman ang basics ay tama. kelangan mong malaman ang madaming bagay. mga bagay na maituturo sa'yo o masasabi sa'yo. basta galing muna lahat sa iba ang malalaman mo.

o ayan, sige, advance. face each other..

kanya-kanya kayong harap sa ibang tao. aba, kaka-alam mo lang ng basics, ipapaharap ka na kagad sa ibang nilalang. pwedeng mapababae o mapalalake, walang pakialam ang lahat. basta ba parang aksidente na lamang o kapalaran 'yung makaharap ang unang taong makakaharap mo. syempre pa, kailangan, magmumukha kang madaming alam. first impression lasts, kuno.

sige, try it again with your partner. 'wag babangga sa katabi..

anu naman 'tong nangyayari? kailangan hindi ka na magkamali? unang experience mo palang 'to, alam nating lahat na hindi kagad natututunan ang isang bagay. masama na ba'ng magkamali?

partner: "sorry.. haha.. natapakan kita. wag mo 'kong tatapakan ha.."

nagkamali ka din sa harap niya. panu na 'to? hindi mo na alam ang gagawin mo. palage nalang, pag nagkamali ka, parang lahat ng bagay na nalaman mo sa basics, mawawalang parang bula. kumbaga sa isang buong malinis na papel ng bond paper, litaw na litaw ang isang tuldok ng mantsa.

kakalas ka sa partner na akala mo ay mabuti nang partner para sa'yo. marahil ganun palagi pag una, dahil nga sa wala ka pang nalalaman at hindi ka pa marunong magdala. bibihira lang ang mga una palang, tatagal na. kung meron man, ayos yun. masaya.

okay, ira-ramble-ramble ko kayo.. ayan, dyan ka..

ayan, may nakapareha ka nang iba. nasabi mo sa sarili mo na, eto na. natuto na ko sa mga pagkakamali ko! kaya ko na 'to..

hawakan nyo 'yung kamay niya..

ayan. aba, komportable. bakit kaya?

sige, alam niyo na ang gagawin ha? isasaksak ko na 'to..

nagsimulang tumugtog ang isang napakagandang tugtugin, parang kantang ginawa para lang sa inyo ng kaparehang ngayo'y hawak mo na ang kamay. hinigpitan mo pa ang hawak sa kanya sa takot na baka mawala ang sayang nadarama niyong dalawa.

"walang iba pa'ng sasarap, sa pagtitinginan natin.."
"sana ay 'di na magwakas.. itong awit ng pag-ibig.."
"awit natin ay wag na wag mo'ng kalimutan.."
"pangako ko naman, na lagi kang pakikinggan.."

hila.. sabay ikot..

"..magpakailanman.."

nag-iba naman kayo ng approach. kahit pa paikut-ikutin kayo, o magka-el-bimbo-han ng walang humpay, kahit pa i-twist mo siya at i-twist ka nya, kahit magtravel pa kayo hanggang sa wala nang matravel pa, o kaya'y mahagis pa siya sa iba, wala ka nang pangamba. alam mo na may tiwala kayo sa isa't isa at sa huling linya ng kanta, babalik siya sa'yo, babalik ka sa kanya.

"..huwohwohwohh.."

aba, may bumirit. kailangan mo siyang ihiga ng hindi hinuhulog, hilahin patalikod pero suportahan, at ibale-balentong at gawing parang yoyo. bah, wala 'to. kahit pa dumaan kayo sa baku-bakong humps at challenges na tulad nito, alam mo naman na alam niyang walang bibitaw sa inyong dalawa. mahirap.

okay, pwede na yan. good! see you again next time..

tapos na pala? hindi mo man lang namalayan ang paglipas ng oras. pero, hindi natatapos ang mga ganitong bagay. dadalhin at dadalhin mo 'yun kahit saan ka magpunta. wala nang ibang makagagamay pa sa'yo ng ganun kundi siya lang.

"uy pare, kamusta social dance?"

"tae, madami akong naiisip. hindi lang puro sayawan 'to pre. ang saya talaga pag sumasayaw ka. 'di lang dito."

*******************

nalalaglag na dahon.

2008-07-08T19:14:00.004+08:00

isang araw, nagkaroon ng napakalaking problema sa kaharian ng berbanya. ang ibong adarna, si prinsipe juan, si florante, si laura, si prinsipe diego, si prinsipe pedro, si royal guard, ang grand thief, si flerida at si aladin ay nagkita-kita sa bundok-makulot para mag-usap tungkol sa buhay, pagkakaibigan at pagkakaunawaan.

unang nagsalita si laura. sabi nya, "madami akong nalaman sa buhay. malalim pala ang ibig sabihin ng galaw natin. pwede mo palang maiugnay ang ating mga aksyon sa nangyayari sa mundo. ang tanong ko lang, bakit pumasok kayo sa kweba ng mga impakto nang hindi kayo nagbabanggit?"

natahimik ang lahat. napaisip sila kung, bakit nga ba, sinuong nila ang madilim at mabantot na kweba ng hindi alam ng karamihan.

pagkatapos ng kaunting muni-muni, nagsalita na si prinsipe juan. may sinabi siyang kunektado sa ibong adarna, pero parang may ibang dating iyun, kasi natanto daw niya ang ilang bagay na galing sa pagpapaliwanag ni laura.

hindi na nila alam ang sasabihin. alam nilang malaki ang epekto ng rebelasyong iyun ni prinsipe juan. siguro kaya sinuong ng grupong berbanya ang kwebang punung-puno ng impakto.

matapos ang ilang sandali, naisip na ni royal guard na magsalita. tinanung nya sa lahat kung meron bang natatagong galit o hinanakit ang isa sa isa. hindi naman napigilan ni aladin ang damdamin nya at sinabing, "royal guard, bakit ba tayo ganito? palagi nalang tayong nagbubulyawan tungkol sa mga di naman masyadong importanteng bagay.."

habang nangyayari ang lahat, magkasundong-magkasundo ang halos-kambal nang si prinsipe pedro at prinsipe diego. nilalaro nila ang kulungan ni ibong adarna. siguro ay yun ang kanilang paraan para makinig nalang muna at maintindihan ang sinasabi ng bawat miyembro ng team berbanya.

si grand thief, na hindi na rin nakapagpigil, ay nagbulalas ng ilang bagay tungkol sa mga sulat ng isang royal guardess (meron bang ganun?) na natanggap ni royal guard. nagkabistuhan na meron pa palang namamagitan kay royal guard at royal guardess. nagulantang ng konti si royal guard sa rebelasyong ito.

nagtanong din si grand thief tungkol sa konsepto ng narudyart. nakuha ni florante ang ibig niyang ipahiwatig.

ang lahat ng sinasabi nila, naisip ni florante, ay kunektado sa kuwebang madilim. kaya siguro nila sinugod yon nung isa pang buwan ay dahil hndi nagkakaintindihan ang bawat isa, kaya't nabigla ang lahat at pumasok nalang.

habang nag-iisip ng ganito si florante, nagulat din siya. sinabi ni grand thief sa kanya na minsan dati'y hindi niya gusto ang ugali ni florante. tanggap naman ni florante ang lahat, alam niyang sa lahat siguro, siya ang pinaka-walang silbi. pero, okay na naman daw si grand thief, handa na ulit daw siyang maglakbay kasama si florante.

si flerida ay biglang nagsalita. sabi nya, hindi naman daw makatarungan na maasar si grand thief kay florante. napakababaw naman daw nun kumpara sa kinakaharap na problema ng berbanya: kung bakit sila sumuong sa mapanganib na kwebang punung-puno ng medin-- este, impakto.

ang ibong adarna ay nagpapahinga sa tabi ni laura. ito'y humuhuni ng tahimik, pero parang nakikinig sa bawat salita ng grupo. malapit na daw siyang lumipad.

napansin niyo sigurong tahimik sila florante at prinsipe juan. hindi na narinig ang tinig ni prinsipe juan buong pulong, kahit siya ang pinuno ng mga manlalakbay. si florante naman ay nag-iisip kung saan huhugutin ang sasabihin.

hanggang, sa nagsalita si flerida at royal guard. sabi ni royal guard, "sa lahat satin, kung meron mang makapaglalabas ng kailangang harapin, para sa akin, may tatlong max level na dito. si prinsipe juan, florante at prinsipe pedro." sabi naman ni flerida, "florante, prinsipe juan, magsalita na kayo.. para maayos na ang ating bagabag.."

pero dahil mukhang hindi na talaga iimik si prinsipe juan at busy naman sa kulungan ni ibong adarna si prinsipe pedro, nagsalita na din si florante.

"bakit ganun, dati, maganda at nakakakalma ang kausapin si ibong adarna. ngayon, ayun, parang lumilipad siya ng hindi tayo tangay. ewan ko ba, siguro mali ako, pero, hindi tayo makakagalaw hangga't hindi ulit humuhuni si ibong adarna ng galing sa puso.. pero, alam kong nabuhay na siya ng isanlibong taon. siguro naman ay alam na nya ang gagawin, kahit siya lang ang may alam kung paano niya gagawin yon. hindi naman nagdadamot ng healing powers ang adarna ng walang dahilan."

hinarap na ni florante sa grupo (at sa sarili na niya din) na isa iyun sa mga pinakamabigat na dahilan kung bakit pumasok ang grupo sa madilim na kuwebang puno ng impakto. hindi naman kinailangang suungin ang kweba, bakit pa? nagkakalayu-layo ang landas ng bawat isa dahil hindi nila iniisip na kailangang walang maiiwan para makamove ang lahat. kumbaga sa kotse, sasakay ka ba ng walang marunong magmaneho? walang dapat maiwan. walang dapat itagong sama ng loob.

pero, sa kasamaang palad, umuwi si floranteng bigo. siguro, pagpasok nya bukas, nasa daan parin sila ng madilim na kweba.

******

of second year, summer break and potatoes.

2008-07-04T22:52:00.002+08:00

july 04, 2008.
10:55 pm

dear blog.

wala akong magawa. tsaka, namimiss nadn kita e.. halos ilang buwan din kitang hindi nasulatan. quiz namin sa filipino bukas, pero nakakatuyo basahin ung tungkol sa wika. paulit-ulit lang ako.. siguro natatanong mo, "ayban? anu ung filipino, subject mo ba un? kelan pa?", kaya, ngayon, kukwentuhan na kita sa mga nangyayare saken. sabagay, ikaw naman ay saksi sa buhay ko mula pa nung third year high school. =)

*******

march.

katapusan ng school year. syempre, medyo masaya, medyo malungkot. masaya, kase, parang yes! tapos na ang kalunos-lunos na taong 'to!.. malungkot, kase, babye pansamantala, PP.

kung anu-anong pagpaplanong bakasyon ang ginawa ng aking butihing pamilya. pero, nauwi lang sa calatagan, batangas. ayun. tsaka, ewan. kung bakit summer na summer eh bumabagyo. un lang ang summer na nakita kong parang september kung umulan.

dito din nagsimula ang ScytheRO life ko. private server sya ng ragnarok. friendly ang society at mahal ang mga gamit. eto, ang naging simula ng summer ko. medyo walang dating.

april at may.

(pagsasamahin ko na.. siguro ngaun medyo may clues na kung bakit hindi ako nakapag-sulat ng ilang buwan.)

ScytheRO. kung susumahin man ang buong summer ko, ayan ang salita. kinain nya ang summer ko. wala naman kasi akong pagkaka-abalahan. walang vacation plans, walang get-together plans, walang girlfriend. o dba.. kaya ayun, nag-focus (or na-focus) ako sa pagpapalakas ng cyber characters at paghanap ng bagong friends from all over the world. international kase ang laro. sa mga panahong 'to, yumaman ang characters ko at nakilala ako sa laro. o dba, sikat na 'ko. :D

nga pala, ung pre-sectioning. 2-9 dapat ang magiging section namin (kase galing 1-9.. 1-9, 2-9.. basta. hahaha..). kaso, nung pilahan na, inaggre (inaggresive) ng mga former 1-10 (ata) ung list of 2-9'ers.. kaya, ayun. naging 2-10 kame.

tinapos ko din ang maison ikkoku (na isa sa pinakamagagandang anime sa balat ng lupa..) na idadagdag ko sa best anime list ko pag nagka-oras. grabe, panuorin nyo sya. stick-to-reality ang settings at storya. :D (medyo luma na xa kaya ndi high-tech ang visuals.. pero okay parin. :D)

in short, konti lang ang naging laman ng summer ko. maski ako, nalungkot, kase parang lumipas ang summer ko ng walang nangyayare. pati driving lessons ko na ifafinalize nalang dapat, na-unsyami pa. =(

june.

nagsimula ang buwan sa enrollment. ang saya-saya ko pa nun sa banyo habang nagsasabon, kase makikita ko nanaman ang prospects. pipila nanaman kami sa mainit na gym.

dumating ang tanghale. nagsimula na kame. pamula nung pre-sectioning, hindi ko pa alam ang mga kukuhanin kong subjects. eto pala sila:

-differential calculus
-computer
-literature
-filipino
-physics
-philosophy
-nstp (na community service)
-social dance(!)

nagulantang ako dahil social dance ang pe ko, 3-5pm pa ang sched. hindi bagay sa sched kong pang-umaga na hanggang 12 noon lang. kasama ko sa pe sila bea, alec, eunice, at ara. sila recee at jackie naman, advanced volleyball. sila mark, homer at dionglay, advanced basketball. ang kulit pa, kasi ung mga barkada ko nung highschool (at hanggang ngayon) ay panay social dances din. hindi pa kame nagkasabay-sabay ng scheds. nameet din ng patatas ang aking loving father. :D

unang araw ng klase. tandang-tanda ko pa, enjoy na enjoy ako nung araw na un. kase, walang prof lahat, tsaka un ung naging daan para makapagkulitan muna sa former 1-9s (na 2-10s na ngaun). kaso, malungkot ung tanghale. dun na nagsimula ung bagay na parang maliit lang sa tingin nila pero pag di nangyayare, malaking bagay saken.

naging kaklase din namen ang mga former batchmates ko sa ssa. ang liit nga naman ng mundo oo. hahaha.. ung bakal boys. nung una, hindi pa sila maka-fit in, pero nung bumanat si divino na "gatas at tulog ang kelangan para maging DL", sakto. astig. pasok. :D

syempre, hindi nanaman mawawala sa buhay ko ang bisyo ko: anime. 3:30 ng hapon, dapat nasa bahay na ko. honey and clover na kase. isang anime na nkakaliwanag, nakakakalma, at nakaka-touch. minsan, magulo,.. pero mapapansin mo na iba sya. ibang-ibang-iba. ibang klase. nakahanap nanaman ako ng idadagdag sa listahan ko. =)

nakilala ko din ang iba't ibang prof ko sa iba't ibang subjects. ung physics teacher namin, parang ung tipo ng studyante dati na puro physics-aral-aral ung iniintindi. kala mo nerd. sa philo naman, isang stereotype na philo teacher: mukhang pilosopo, payat, kumikinang ang noo, at mukhang maraming nalalaman. ung sa computer, kala mo inosente pero adik pala sa C (isang programming program).

na-adic din kame sa pe namin na akala ko ay magiging disaster. kami na ngaun ang mga alagad ni maam apolonia (prof sa pe). LA walk palang, panalo na! hahaha.. ang ganda pa nung una kong naging partner (accidental 'to.. alphabetical order): si isa (isabelle). sila bea at alec, yaoi. lalake partner. =)

kumalat ang EL CUERPO MADNESS sa klase. solid. napag-usapan kase isang afternoon eating session ang mga kakornihan ng channel two. habang inaalala namin ang patay nang "INOSENTE DE TI" ay may biglang bumanat: "alec, nanunuod ka ba ng EL CUERPO? pagkatapos ng LIGAW NA BULAKLAK?". panalo. ligaw na bulaklak palang, pang-title na sa recto. un pang EL CUERPO eh no? napag-tripan naming panuorin. kinabukasan, SALVADOR SERINSA na ang tawag kay alec (si salvador ang hairy bida ng EL CUERPO).

konting inuman. sa debut kuno ni maykel at liscense celebration kuno ni selna.

~~~
isang sabado, namiss namin ng mga barkada ko nung hayskul ang samahan. nakamiss sila maykel, marlo, erika, kimberly at talyn. napagdesisyunang "gumimik" at dadayo kame sa timog. unang sakay palang sa sm fairview, goyo na kagad kame. ganito ang naging takbo ng usapan:

manong manloloko driver: "san kayo?"
maykel: "sa timog po.. dadaan po ba kaung q-ave?"
manong manloloko driver: "oo.. sakay na kayo!"
maykel: *sakay naman si loko*

dinala kame ng fx ni manong sa isang lugar malayo sa timog, q-ave. nadating namin ang isang masayang palengke ng alas-diyes ng gabi. nagbayad na kame ng mahal, nakabihis pa sila ng todo sa PALENGKE. :D

dahil napurga na sila, sumakay na kame ng jeep na may label na "QUIAPO", para hindi na kame ma-goyo. pagbaba namin sa timog, sumalubong samin ang mga "LuLu Merchandises" (para malaman kung ano 'to, magcomment dito or kausapin ako ng personal. di pambata e. :D).

after 30-45 minutes na pagmumukhang mga taong naliligaw sa timog, nakahanap din kame ng tatambayan: barraks ata ang pangalan nun. pag-upo, pinatay kagad ni marlo ung kandila (ka-badingan XD) at umorder kame ng tacos, chicharong bulaklak, calamares, at anim na bote ng sanmig light.

sumayaw ng konti. ayoko na, social dance lang kaya ko. eto, maselan. ahaha...

lumipat kame ng ibang lugar. ambaho ko na. kahit nakainom na ko ng konti, "sane" parin ako. amoy-yosi na ko. ayoko na ng amoy ko. 2 am na ng umaga. seige na sa scythero. kelangan ko nang umuwi.

pero, kwentuhan at samahan talaga ang habol ko dun, kaya sama parin ako sa next stop na hindi ko na matandaan ang pangalan.

umorder nalang kame ng mga pampalubag-loob: cocktails, flavored alcoholic drinks, at isang bote ng red horse. meron ding fries at iba pa. dito, medyo nakapagkamustahan at opening up ulit kame, kaya naisip kong sulit din pala ang hindi ko muna pag-uwi. marami akong nalaman at naisip, na isang araw eh gini-em ko pa sa mga tao sa phonebook ko. :D

dahil napansin na namen ni maykel at kim na may tama na sila talyn, marlo at erika (kami nalang ang matino(-tino) pa), umuwi na kame. 3am nadn nun no. kila talyn natulog sila erika at kim, at si maykel kila marlo. ako, tahimik na umakyat sa bahay, nagtoothbrush, at natulog ng 4:30 am.
~~~

start ng july.

eto na, present. kinonfront namin ang isa't isa sa patatas at sinabing may problema. yan ang simulain ng july ko.

******

dear blog.

ayusin na sana ang "problema"ng ito. madami din ang misteryo para saken ngaun, na nangyayari sa paligid. kawawa naman ako, no? parang, sa loob ng apat na buwan, binubugbog ako ni salvador.

PS.

narealize ko na hindi ko pala trip masyado ang bars, gimik at sayawan. mas okay saken ang simpleng kwentuhan sa isang bahay o lugar habang pinapaikot ang boteng pinaghatian ng pagkakaibigan. un ang halaga ng alak para saken.

july 05, 2008
12:17 am
end

*****

haberday! pede din ang bird day.. o bertdey.. o birthday. :D

2008-02-21T21:32:00.002+08:00

february 21 nanaman! haha. =)

anu bang meron pag araw na 'to? wala naman diba? guni-guni nyo lang na merong may birthday ngaung araw na 'to! haha.. =)

ayun, sige, dahil dyan, ikukwento ko nalang ang birthday story *part 1.. baka sila kimberly ang part 2. =)* ng isang lalakeng nagngangalang ayban. :D

CHAPTER 1: The Planned Misunderstandings (dun dun dun!)

kahapon (february 20), nagulantang si ayban dahil mula sa isang napakagandang umaga, biglang nagbago ang ihip ng.. aircon?

bigla nalang nabwiset si rhenz. sumunod na naging cold si dionglay at si recee (tgshaak!). medyo mukhang dumidistansya si mark at biglang nawala si avis. si eunice ay nagtatanong ng mga kahindik-hindik na bagay at si bea ay mukhang problemado at high nanaman sa droga. si alec at jackie ay mukhang normal parin at si homer ay may "maling kamay" (not related).

sa kainan sa tabi ng lopez (kilala sa tawag na orange *orange lang*), humiwalay ng upuan si rhenz, recee at dionglay. si bea ay tahimik nanaman. may napansin daw si jackie at si mark ay mukhang naguguluhan at hindi alam ang susunod na gagawin, kaya umupo siya sa table namin (jackie, alec, bea, homer, mark). si ayban naman, na walang ideya sa nangyayare, ay nananahimik at tumatawa nalang sa jokes ni jackie (pagong, kambeng, patiiing at la-yon). hindi matagalan ni ayban ang ganung mga sitwasyon (ung tipong nagpaparinigan, parang hati at may mga parang naghahanap ng gulo), at kelangan din niya pumasa sa trigo, kaya't sumibat siya agad. sinamahan siya ni bea hanggang engineering. nakakadama na ng konting.. mm.. "may-ibang-ibig-sabihin-to" aura si ayban.

kinagabihan, nagtanung-tanong si ayban sa ym kung anung problema. hndi daw alam ni mark. si bea naman, may sinabing mga kahindik-hindik na rason kung bakit. dahil sa mga kaganapan nun sa orange (at sa pag-aakalang sabog nanaman ang birthday niya, dahil baka hindi na kumanta ung choir), napagdesisyunan ni ayban na wag nalang pumasok bukas sa berday niya. pero napilit siya ni bea (sabi siya na bahala) at recee (na kung hindi dahil sa "kasalanan" niya sa "iba pa" ay hindi na talaga ako papasok) na pumasok na bukas. nagkabatian ng "happy birthday!" sa ym, text, at frendster nung gabi. napapa-isip na si ayban at pinagkakabit-kabit ang puzzle pieces ng mga nangyayare. sa corner ng isip niya, alam niyang may "ibang-ibig-sabihin-to" ang mga nangyayare.

kinabukasan, pumasok na medyo sabog, puyat at bangag si ayban. medyo nagiging balik-sa-dati na sina dionglay, avis, mark at recee (si recee, nung gabi pa nga nagbalik). si rhenz ay mukhang nanggagago parin (sa pamamagitan ng pagbati ng "happy birthday!" sa lahat maliban kay ayban), samantalang si bea ay nag-a-assure na ng magandang araw. samantala, isang misteryosong parang-"stalker-letter" ang nakita ni ayban sa table nya pagkatapos ng isang madugong trigo quiz. sinasabi sa letter na yun na makipagkita daw si ayban sa benavides statue ng 9:30am. dun medyo na-clinch ang "ibang-ibig-sabihin-nito" perception niya. medyo nakukuha na niya.. pero ideya lang naman niya yun. hindi pa siya totally sigurado sa mga nangyayare.

9:30 ng umaga. sumibat sina ayban, bea, recee, eunice, alec, at mark papunta sa "stalker" sa benavides statue. NAKADAMA na talaga si ayban! haha.. kala niyo a. nakarating kame sa statwang nakaturo sa FEU, at anu -slash- sinu-sino nga bang nandun? sina avis, jackie, rhenz, at dionglay.. hinihintay si ayban na meron pang chocolate cake, mga plato ng styro, at chips deluxe. joke-joke lang pala ang awayan, hindi pag-uusap, lokohan, pang-i-invisible kay ayban, pagdistansya kay ayban, pag-iisa nila kontra/laban kay ayban, paghiwalay nila kay ayban, at ang paglayo kay ayban. lahat ng bagay na ayaw niyang maramdaman at makita (ulit.. dati kaseng mga birthday niyang sabog, ganito), gancho, denggoy, trip, at effort lang pala para may thrill ang araw.

"sabi na nga ba", nasambit nalang ni ayban sa sarili niya. "pitas ako a." sabay ngiti. hindi nila alam na medyo nakuha na niya ang napaka-effort-ed nilang plano nung kahapon pa. =)

CHAPTER 2: DotA at Lamon

dahil tapos na ang delubyo ni ayban (dahil wala pala talagang away), at nilang lahat (dahil tapos na din ang super-acting nila), napag-usapan na nila na SUWAYIN ANG "2-WEEKS-WALANG-DOTA" CONTRACT. naglaro sila sa dapitan at nakasali si gerald.

pagkatapos ng dota, eto nanaman ang delubyo ni ayban. LIBRE. haha.. ayun. sumugod agad ang mga hayok at gutom sa jollibee asturias at naglunch. si recee ay nagkalat nanaman. =)

pagkatapos ng kainan, napagpasyahan nila na gumawa ng kodigo-kards para sa geom bukas sa lover's lane, kasabay na ang pagkain ng choco cake dun. kaso, uma-ambon na noon, kaya naisip nlang nilang pumunta sa bukbukin at walang-entertainment na bahay ni rhenz.

CHAPTER 3: Ang Cake at ang Truth or Consequence (na actually, truth lang.)

ayban, bea, jackie, avis, recee, dionglay, rhenz, mark, eunice at alec: ang party na nagpunta kina rhenz. kinain na nila ang choco cake. walang gumalaw sa chips deluxe sa utos na din ni ayban (heaven kase ang chips deluxe). pagkatapos ng lamon, napagpasyahan na maglaro ng truth or consequence. sumibat na si alec at jackie dahil kelangan na (at sa tingin ni ayban, magpapa-godlike nanaman sila sa geom kinabukasan).

nagsimula ang truth (truth lang). clockwise seating arrangement: avis, rhenz, bea, eunice, ayban, recee, at dionglay. si mark madaya: over-seer lang. ayun.. hindi ko na ikukwento ang mga talagang napag-usapan sa truth game nila ayban (sa kadahilanang "maseselan" ang ilang bagay-bagay dito), pero magbibigay ako ng ilang "pitas moments" o "pitas-like words" na pede nading makapagpa-isip sa lahat.

-"autobots, transform." -rhenz
-"chubby!" -avis
-"BUTAS!" -rhenz
-"mataba e." -ayban
-"ronald." -eunice
-"hindi ko alam.." -recee
-"basketbol.." -dionglay
-"lagi ako pass?" -bea
-"kanina pa yang 5 minutes!" -mark
-"rhenz!" -avis, dionglay, ayban
-"bakla.. *censored for conservative reasons*" -recee
-"puro 10.." -dionglay
-"warat.." -ayban
-"alak." -bea
-"mark.." -eunice
-"idol e." -recee
-"nasabi ko lahat-lahat sa kanya." -ayban
-"prospect.." -silang lahat
-"*all about 1-9*" -silang lahat parin

ayun. =)
at pagkatapos nun, napagkasunduang umuwi na silang lahat.

CHAPTER 4: Ang Choir

kumanta.
naghum.

ayun, sumaya si ayban. =)

pagkatapos ng isang mahabang araw, sumibat na din silang lahat.
nagtapos ang berday si ayban. =)

ayun..
baka may birthday part 2 pa, kasama naman ang mga kaibigan ko galing ssa. =)
tapos na, ang berday.
at pinitas ko ang chips deluxe mag-isa. =)

haberday! =)

***

field trip: the first year -second sem- version. :D

2008-01-27T19:59:00.000+08:00

ang sakit ng paa ko!

haha.. kakatapos lang ng field trip namin, at haggard na 'ko. alam kong haggard na din ang buong one-dash-nine dahil sa araw na to.

hndi ko na patatagalin pa ang pagkukwento ko. eto na ang summary of the day ngaung january 27, 2008.

-nalaman kong pag linggo ang okasyon at 5:30-6 ang usapang time, pwedeng 5:15 na 'ko umalis sa bahay. 30 minutes lang ang 'lipad' ng kotse namin pag linggo.
-napatunayan nanaman na pag 6 ang usapan, 6:30 ang alis. :D
-umupo sa likod namin ang lima sa may pinakamababaho at pinakanakakapanindig-balahibong set ng PAA: si leo, si gab, si tordik, si bea, at si daryl. nalaman ko na ndi dapat sila umupo sa likod mo; masisira ang field trip mo. :D
-katabi ko si/na: eunice [kaliwa], recee, jackie, rhenz (later), at avis [kanan], dionglay at mark [harap], at alec, jules at pancho [harap-diagonal kanan].
-marami palang picture, sculpturesi alec sa calamba at los banos.
-importante "yun", hndi dapat mawala. dapat talaga sumama "ka" sa kanila sa labas at iniwan mo 'kong naghahanap, para mas msaya "ka". pero, okei nadn, nahanap naman natin eh. =)
-kamay.. ulo..
-nalaman kong mainit pala sa fort santiago kahit umuulan lang kani-kanina. tatagas talaga ang pawis mo.
-nalaman kong may dalawa palang batang tambay sa ilog pasig, at kapiling nila ang mga basura at dumi nito. =(
-pag sumigaw ka sa may bangin ng fort, may sisigaw sayo pabalik.
-dapat magdala ng payong pag may field trip. magdala ka nadn ng isang malaking bote ng tubig.
-wag kang tatakbo ng patalikod lalo na pag umuulan. si eunice kase, nag-frog splash ng patalikod. haha.. =)
-pag nagkakagipitan, kasya pala ang tumataginting na anim sa isang commuter-sized payong [iyung de-tupi.:D].
-bwal palang hawakan ang paintings at relics sa mga museo. bawal dn ang picturan.:D
-masarap magpicturan sa museo. lalo na kapag puti ang background at nakashades kau.. =)
-magaling palang magpakababae si avis. =)
-malaki ang abs ni magellan, napupugutan pala ng ulo ang mga nalalaglagan ng blocks, at diretso-kabaong pala si rizal matapos siyang barilin sa bagumbayan. =)
-masaya.. masaya nanaman ang dulo ng field trip ko, tulad ng huli. =)

eto, pahabol..
-ikaw, kapag ganito ang naging temperatures mo buong araw: malamig, umulan, uminit, umulan, lumamig, umulan, uminit, umulan, lumamig, umulan, uminit, uminit pa lalo, lumamig.. ndi kaya sa tuesday eh may gumuhit na sa amin na sipon na mukhang "11"?

haha.. enjoy ang araw na 'to. =)

"..i feel so peaceful today.." =)

***

para sa pics.. pumunta lang sa... *i-e-edit ko pag may site na. =)*

anniv nanaman. bwa-ha-ha-ha-ha. :D

2008-01-20T10:49:00.000+08:00

january na pala. sabi ko magpopost ako ngaung january dba?:D

ayun, kakatapos lang ng prelims namin. medyo nag-aral naman ako kaya nakikita ko na ang maganda kong future sa academics (sana). haha.
bagong taon na nga pala! ngaun ko lang nasulat 'to dito. haha.. 2008 na! ibig sabihin 2 years na ang aking bukbuking blog! hmm.. pero kumokonti ang laman nito. kelangan damihan, para may mabasa naman ako [o kaya kayo, kung meron man] pag nagrereminisce ako/ikaw/tayo.

eto na. ang mga events na nangyare sa buhay ko.. haha.

-nakakuha ako ng 1,200 pesos sa aking mga napamaskuhan.
-tumaba ng husto si recee, kaya mataba na siya ngaun. :D
-nagkaroon kame ng laptop. haha. amazing. =)
-nagkaroon nadn kame ng BROADBAND! bwa-ha-ha-ha-ha. sa wakas, imortal na dn ako. :D
-na-adic kame sa Lovely Complex at Bokura ga Ita.
-na-adic naman ako [ako lang] sa Maison Ikkoku, ROD The TV, His and Her Circumstances at isa pang "manga" na hndi ko pa ipinagkakalat.
-nagpaskuhan kame sa UST at nahuli ako sa fireworks display.
-nakapag-review kame para sa prelims at natuwa ako sa sarili ko dahil sa wakas ay nagrereview na dn ako [mula kinder kase ay hndi ako nagrereview, nagbabasa lang ako ng konti pag may exams].
-nakapag-scan na ako ng isang drawing. haha. nakakatuwa. =)
-nakakita ako ng isang magandang dalaga sa dorm nina eunice [kaklase ko]. ngaun "in motion" na si eunice at hina-hunting na nya ung babae. gusto ko siya maging kaibigan, :D
-ang araw-araw kong kasama, medyo new crowd sila: alec, mark, recee, jackie, rhenz, avis, eunice, at dionglay(-kee). kung hndi kami sa "mashpo" kumakain, malamang nasa jollibee asturias kame.
-may nagtapat, naging important, bagong pinrotektahan, at nagkaregaluhan.
-naisip ko nanaman na hindi necessity ang girlfriend. pero masaya pag meron. pag may dumating na tama, aja. haha. =)
-nalaman ko na pag sinigaw na "WALA DAW THEO?!" sa classroom ay si bea lang ang may pakana non at ang totoo ay meron.
-kasabay non e nalaman ko din na 1hour pure torture ang theo, 2hours naman ang chem.
-madami palang ndi alam ang ibig sabihin ng "prospect", "tikbalang", at "watusi". :D
-nakapanood ako ng dalawang astig sa youtube: si moymoypalaboy at ang partner nyang si roadfill. *papa oom mowmow-- tuttuttut!*
-nagkaroon ako ng bagong sun sim. nag-expire na ung dati kong sim card sa sun. haha. =)
-masaya naman ang christmas at new year ko. =)
-nalaman ko na masaklap pala yung alam mong bagsak ka na pero 1 point lang pala ang ibinagsak mo. tsk. haha.. :D
-kimberly, sakal sakali saklolo? haha. may nagpaalam.
-maykel: malaki ka na, kaya mo yan. marunong ka namang magdala, di ba? :D
-marlo, bading [parin]. =)
-medyo kumonti na ang DotA moments ko kase walang masyadong time at palagi naqng pagod.
-nalaman ko din na hindi ka dapat umo-order ng sizzling pag may PE ka. malalapnos ang bibig at dila mo.
-nakapasok ako sa SM San Lazaro, at ang una naming pinasukan ay Comic Alley. maliit pala talaga un, pero ndi ko na na-comprehend masyado kase arcade, videoke at Comic Alley lang ang narating ko sa SM na un.
-nakapunta na ako sa bahay nina eunice, recee at jackie.
-nagdebut ang ate ko nung december 1 at nakapag-overnight kame dito sa bahay. first time na nangyare un, kaya masaya. ang mga nakasama: kabayo [jullian], madeleine [walang alias], bading [marlo], aso [kimberly], manyak [maykel], noballs [cezar] at BOY SUKA [albert]. (sorry ngaun ko lang nakwento, kase wala akong time magpost nung nakaraang months. haha. :D)
-nadiskubre ko na ang Wikipedia, ThemAnimeReview at Anime2Leech ay mga napakagagandang websites. =)
-na-upgrade na ang YM namin to super high-tech 9.0.0.907 version.
-nawasak ang DVD player namin kase naabutan ng nanay ko ang ate ko na nanonood pa ng DVD ng 4:30 ng umaga. :D
-naka-attend ako ng dalawa nang debut. siguradong madami pa 'to this year. :D
-nalaman ko din na kahit pano, kahit ganito ako, na mukhang walang kwenta, ay meron parin akong halaga sa buhay ng iba. =)

waw! napahaba yata ang post ko. haha.. =)
o ayan, ang post ko para sa anniv ng blog ko. :D
[super belated] happy new year. =)

IMAGES *asensado na ko :D* [click niyo ung link sa baba para sa full size. =)]

drawing ko na first scan din. =)

picture sa bahay namin. :D

***

hay.. tsk. ang aking blog...

2007-12-29T22:52:00.000+08:00

psst.

buhay pa 'ko. haha.. =)

pero masyado yata akong busy.
kaya ayun, napapadalang ang pagpopost ko.
hmmm.. baka sa january magpost ako, kase second anniversary na ng blog ko sa january. haha..:D

madame namang nangyayari sa buhay ko..
pero.. wala talagang time para magkwento.

saka na ulit ang susunod na adventure. siguro, next month slash year.

hanggang sa muling pakikipagsapalaran.
hindi pa dito natatapos ang BLOG ko! haha. :D

aYBaN`

PS.
kimberly, wala na 'kong unli, as of 11:03 ng gabi, december 29, 2007. sorry.. hndi na kita marereplyan tungkol sa 'horror house' question mo. haha.. =)

***

madami akong kwento. :D

2007-10-19T11:38:00.003+08:00

antagal ko nadin palang hndi nakapagpost!.. ngayon lang nangyare 'to.. walang entry sa isang buwan sa aking blog! (September 2007). haynako.. dahil dyan, gagawin kong medyo "creative" ang post na 'to..

simulan na naten.. :D

ayun,.. ganun parin ang buhay ko.. walang masyadong nagbago,. maliban na lang sa mas nakapag-interact kame ng mga bago kong kaklase sa 1-9. mas nakapag-DotA kame, mas naka-close ko sila, at marami pang iba.

pero xempre, hndi parin nwawala ang pagkakaibigan namen ng mga barkada ko. minsan nga nung mga huling buwan (hndi ko na matandaan ang exact date), eh as usual, nagka-ayaan ulit sa people.. at ayun, nagkataong "na-stranded" kame sa lakas ng ulan sa fairlane..

at ayan kame nung mawalan kame ng magawa sa fx... ung isa, yan ang kotse sa likod namen.. maxadong nainip ang driver kaya nawalan siya ng breeding. :D

madame dn akong na-accomplish sa aking magaling na studies. sa awa ng diyos, naipasa ko naman lahat ng units ko sa first sem. ang mga kaklase kong magagaling, puro uno.. pero ako, mga nasa dos lahat. =)

SUMMARY OF GRADES (1st SEM 2007-2008):
Chemistry 111: (ewan.. basta siguradong hndi ako bagsak)
Mathematics: 2.25
English: 2.5
History: 2.25
Values Education: (ewan din, wala akong pakialam dito)
Theology: 82 (ndi ko alam ang conversion nyan,.. malamang 2.5)
Drawing: 1.5 (ang highest ko.. haha.:D)
P.E.: 2.something.. haha. =)

gumawa nga pala kame ng bible sa theology.. atsaka ung family tree namin, sinubmit din namin sa history. masarap palang gumawa ng sarili mong bible.. tsaka maghukay ng family tree mo.

good news! pede nyong makita ang aking bible at family tree. malay mo, namention kita sa bible ko. =)

DOWNLOAD:
bible.doc (70kb ata, English. :D)
familytree.swf (9kb lang, Flash Format. :D)

***

ayan, punta naman tau sa exciting part. =)

nung wednesday, october 17, kasama ang mga kaklase kong sina bea, recee, jackie, ara, ruena, leonell, at paul (si tordick at miguel ay may ibang kasama), nagpunta kame sa Enchanted Kingdom (where the magic begins. :D).

ayun,. usapan, 7:30-8 am ang meeting place sa carpark ng UST. pero dahil sa isang karumal-dumal na reason, 9 na kame nakasibat paalis. =)

nag-LRT kame papuntang Santolan. nag-eskandalo ako dahil unang beses kong nag-LRT sa buong buhay ko. muntik nang kainin ung card ko, tsaka hinarang ako ng "entrance metal" (ung umiikot). buti nalang, kasama ko ang mga kaklase kong pro sa LRT.

pagdating sa Santolan ay dumiretso kagad kame sa jeepney na sasakyan namen papuntang EK. nagdala rin kame ng ilang equipments at weapons, at ito'y:

-gitara na wala sa tono (tinono ko)
-dalwang deck of cards
-isang 5-gallon na tubig
-kutsilyo
-isang kaldero ng kanin
-dalwang supot ng Andok's
-popcorns
-chichiriang pinakyaw sa suking tindahan
-digicam na wala pang baterya
-I.D. para maka-discount
-"songhits" ni ara

lumarga kame papuntang EK.. habang nasa jeep ay naglaro kami ng cards. naburot at natadtad ng powder sa mukha sina ara at ruena sa "Who's The Killer" at "Ungguyan" (si ara ang unggoy). =)

nang mag-alas dose, nag-stop over kame sa petron sa SLEX. nagbaha sa jeep dahil nagdurog kame ng yelo. eto ang patunay (si leonell may hawak na kutsilyo):

ayan. o dba, wala kameng breeding. :D

pagdating namen sa EK ng mga 1, natigang na daw si paul dun (lahat kase kame galing maynila, si paul sa batangas) sa kakahintay, kaya kumain muna kame ng.. pagkaen. :D

pagkatapos, pumasok na kame sa EK. naging official bag ang bag ni recee at naging official baggage girl naman si jackie (ndi kase sya maxadong nag-rides.).

eto ang mga sinakyan namen:

-Roller Blades (ata)- mini-roller coaster. ndi nakasakay sina bea at jackie.
-Anchor's Away - barkong gumegewang. dalawang beses namen 'tong sinakyan. nung pangalawang beses na, ndi na sumakay sina bea at jackie (teka, bakit nga ba kaung dalawa palage? :D)
-Logs (not exact name) - mababasa ka dito. ndi nakasakay si jackie.
-Rio Grande - mababasa ka din dito. kawawa nanaman sina ara at ruena dahil napuruhan sila. ndi nanaman nakasakay si jackie.
-Flying Fiesta - pampatuyo. ndi ulit nakasama si jackie.
-Bump Car (not exact name) - bungguan malamang. kawawa si recee dahil na-focus fire sya. si bea naman, na-stuck sa gilid. bigo. =)

nagvideoke kame nung hapon. winaldas ni paul ang tokens namen sa ilang walang kwentang kanta. madaya si recee at bea dahil hndi sila kumanta. =)

nang maghapon, basa, tuyo, tigang, uhaw, gutom, wasted, haggard, pawisan, at pagod na kame. pero may pahabol pa bago kame umuwe: ang Ferris Wheel at Carousel (pangarap ni jackie).

yan ang kuha namen sa tuktok ng Ferris Wheel (left-right: bea, jackie, recee, ako). mahangin sa taas kaya mukha kaming hinahangin. :D nasa kabilang cabin naman sina paul, leonell, ara at ruena.

humabol pa kame sa Carousel at Tree House bago umuwe. bumili pa kame ng hotdog sa HOTDOGAN at saka lumarga (si paul umuwi na ng batangas).

7:00 na ng gabi.

natraffic kame sa may Alabang. unang bumaba si ruena, tpos si bea sa pasig. kanya-kanya kaming pwesto sa jeep,. nagconcert si ara.

nang makadating kame sa santolan, nag-LRT ulit kame. xempre, naiwan na si jackie dun. si ara, bumaba sa cubao, at kami nina leonell at recee ay bumaba sa Recto. nawindang pa kame ni idol recee dahil hndi namin alam ang sasakyan.. haha.. =)

nakauwi naman kami ng buhay. nairaos namen ang EK Day. =)

sobrang saya. =)

katapusan na 'to.. saka na ulit ako magpopost. =) ABANGAN ANG 2ND SEM!!! =)

pictures links:
*kaming tatlo nina kimberly at maykel..
*sa jeepney..
*sa ferris wheel..

mukha lang akong napilitang mag-post,.. pero hinde. =)

2007-07-05T15:20:00.000+08:00

haha..
halos isang buwan na din pala ang nakalipas mula nang matapos ang bakasyon.

at eto,.. regular na freshman na ako sa university of santo tomas, faculty of engineering.
haha.. medyo hindi parin nawawala ang hangover ko sa bakasyon.

heto, mga general na bagay na hndi special mentions na nangyayare sa akin sa bago kong "royal and pontifical" na eskwelahan..

-1-9,.. ang aking bagong seksyon! haha.. meron na din naman akong mga kausap at kakwentuhan sa seksyon na 'to. =)
-sina avis, rj, bea, paolo, dyes (kristen), byron, paula, raz, mark, at si kabayan: ang mga bago kong kausap! haha.. kahit papano eh nagkakasundo naman tayo sa mga tsubibo naten. =)
-si danica: ang bago kong friend na galing sa CFAD building.. kaklase ko sa PE at katext every two days (ata). =)
-si iza: ang tourism freshman student na nakilala ko sa picture assignment nila (sorry ha,.. wala pa 'kong load eh.. haha.Ü)
-at ang iba pang kakilala ko na parang hnde.. hello!Ü haha. =)
-ang UST ceremonies: mass, arch march, orientation, library orientation, at concer at ang tour na medyo nakakapurga lahat. =)
-ang mga kainan na lahat eh puno sa tanghali: da best parin ang Anong's! haha.. (rice all you can)
-medyo nakakatamad din palang humawak ng T-Square at ng volley ball. =)

at eto..
mga special mentions na special siguro:
-dahil mga wala kaming kwenta, pinatay namin ang 1/10% ng mga kandila sa gabi ng concert.. (actually, pasimuno ako.Ü haha..Ü)
-sa isang buwan, naranasan ko ang mga ways to go home na lahat iba-iba: jeep, fx, bus, jeep at jeep ulit, jeep na bitin (hanggang fairview market lang). =)
-ang medyo nakakaasar na eng'g faculty na madaming rules, with matching enemy at the gates: si manong guard.
-ang bagong party tuwing tanghali: ako, marlo, kimberly, talyn, at lolo. si jullian (wednesday lang), jameson (optional minsan lang), joseph (mas optional), michael (ewan dito), madeleine (optional din), reinhold (sandalan pag DotAhan), morena, glecy, erika, at luthor (optional din lahat) ay mga OPTIONAL na kasama. pero lima kaming "main" members. =)
-tuwing sabado, sa pipol ay nandon si michael, balls, at si PAUL! haha.. anong med tech?. ano yun?!?!?! nakakain ba un? =)
-at ang payong ko na tig-po-400 pesos na nawala.. OMG. sayang..

ayun,.. ang mga events ng almost-first month ko.

saka na ulit ang susunod,.. haha.. =)

****

P.S. nanonood parin ako ng TV: Ah! My Goddess, FateStay Night, School Rumble at Akazukin ChaCha ay nasusundan ko parin.. haha.Ü
("Ivan! TAMA NA ANG TV!!!" -nanay ko.Ü)

~ah! my goddess!~ (aa! megami-sama!) ~ああっ女神さまっ~

2007-06-06T16:25:00.001+08:00

keiichi.
belldandy.
urd.
skuld.
at iba pa.

~nang nagkaroon kame ng cable (na matagal ko nang hinintay), isang palabas kagad ang hinanap ko: ang Ah! My Goddess (Aa! Megami-sama! sa Japan). balita ko, sikat na sikat daw ang storyang 'to ng isang dyosa (Belldandy) na nanirahan sa lupa dahil sa isang hamak na technical college student (Keiichi). sabi nila, sobrang ganda daw ng storya nito pati na yung graphics (isa syang anime). kahit na tagalized ang maabutan ko sa telebisyon eh ayos lang, hinanap ko parin.

nang masimulan ko 'tong panoorin, grabe.. naadik kagad ako. tama nga sila, makasaysayan nga ang palabas na 'to. pwede ko na syang i-ranggo kasama ng mga paborito kong anime: Samurai X at Fullmetal Alchemist. kaso, ibang klase talaga ang Ah! My Goddess! dahil "unique" at, para sa akin, "special" ang lahat ng tungkol dito.

hi-nunting ko ang lahat ng impormasyon tungkol dito, at nalaman kong meron syang 5-episode OVA, ilang episode ng Adventures of the Mini-Goddess, isang movie, at dalawang season ng TV Series na may total na 50 episodes (yata-- para makasigurado, i-type sa Wikipedia ang "List of Ah! My Goddess episodes".).

standout talaga ang storya nito. isang napaka-sincere at TUNAY na love story. hndi lang yan, may halo pa siyang mechanics, humor, magic at kung anu-ano pa.

si Belldandy-- sana makahanap din ako ng isang tulad niya. grabe. pag nakahanap ako ng tulad niya, sisiguraduhin kong hinding-hindi na ko hahanap pa ng iba, pakakasalan ko siya, at mamahalin ko HABAMBUHAY. kahit tanggalin mo lang ang pagka-goddess, basta ka-ugali niya, grabe. MAMAHALIN KO TALAGA.

ang love story nila ni Keiichi-- kahit nandoon ako sa mundo nila, hndi ko na sila guguluhin. bakit? kase nakikita kong totoo talaga siya-- hndi sila nagmamadali, naghihintayan at nagsasakripisyo, atsaka grabe, may respect at sincerity. kaya nakakatuwa talaga siyang panoorin-- maaaliw ka na, ma-i-inspire ka pa.

dahil sa kagandahan ng anime at kaadikan ko, ngaung nagtatype ako sa netopia ng SM Mall Of Asia eh kakabili ko lang ng TV Season 1 & 2 ng Ah! My Goddess!. maya-maya pagdating ko sa bahay eh aadikin ko 'to kahit hndi ako nakakaintindi ng Nihonggo.

eto, isang patikim ng kung anong meron sa anime na 'to,.. ang ending theme ng unang half ng Season 1:

***PARA MAPANOOD NA WALA ANG BACKGROUND SONG NG SITE KO, PINDUTIN ANG STOP BUTTON SA TAAS TAPOS SAKA I-PLAY ANG VIDEO.***

(P.S. marunong na akong kumuha ng videos sa YouTube at ma-save sa computer. kung pa'no, kontakin lang ako. =) )

kaya sa inyong lahat, pino-promote ko ang Ah! My Goddess! (Aa! Megami-sama!) para panoorin.
salamat nga pala kay Mr. Fujishima sa pag-conceptualize nito at sa TBS para sa paggawa ng anime nito. sobrang salamat. =)

Ah! My Goddess sa Philippine Cable:
HERO Channel 44
Weekdays 1:00pm & 7:30pm
Tuesday-Saturday 12:30am (para sa mga hndi nakapanood ng maaga-- nightshift special! haha.. =) )

***

graduation memoirs...

2007-03-30T07:33:00.000+08:00

03302007.
ilang oras nalang,.. gagraduate na kami.

leche...
hndi ko maisip na tapos na pala ang highschool life ko.
ambilis naman ata... nakakaasar...

ayoko pang iwanan ang highschool ko.
lahat ng tungkol dito...

mga mukha ng mga kabatch ko,.. mga section,.. mga teachers,.. mga upuan, la mesa, blackboard, classrooms at lockers nito... ang C.R.,.. ang canteen, mga vendors at mga tinda nito... ang highschool building... ang quadrangle... ang covered court... ang gate 1... ang school uniform, P.E. uniform at ang batch shirt... ang flag ceremony,.. clearance,... C.A.T.,.. mga project... ang paging system,.. ang garden,.. variety store... swimming pool... library... corridors...

basta lahat-lahat na...

nakakainis! graduation na... yoko pa talagang lumayas ng highschool...

pero kelangan ko na ring tanggapin ang katotohanan...
hndi na maibabalik ang oras...

sa katunayan, tumatakbo na nga 'to ngaun papuntang graduation mamayang 4...

MGA PANAWAGAN:

SA LAHAT NG KABATCH KO (mamaya ang special mentions):

salamat sa inyo! kahit ung iba sa inyo ay hndi ko maxadong nakilala,.. hndi nyo lang alam kung pano ako natuwa at kayo ang nakasama ko sa mga taon ko sa eskwelahan na 'to. dahil loyalty awardee ako, malamang-lamang nakita ko lahat ng dumating, nag-stay at umalis sa batch natin. kahit hndi ko kayo kilala lahat eh salamat parin... hndi ko makakalimutan lahat ng nakakaloko nyong mukha.

kahit magkakahiwa-hiwalay tayo, maliit lang ang mundo.
isa lang ang patutunguhan natin, at sigurado doon, magkikita-kita talaga tayong lahat.
sa HEAVEN! (naniniwala ako na kahit pasaway ang bansag sa batch natin mapupunta parin taung lahat dun!,..)
pero habang malayo pa yon...

goodluck sa mga buhay nyo.
kudos.
salamat sa memories ng batch.

SA MGA TAGA-GOMEZ BATCH 05-06:

salamat sa inyo... hndi nyo siguro ramdam pero sana malaman nyo na sa section na 'to naramdaman ko halos lahat ng mga feelings na nagpabuo ng highschool life ko. dito ako nakahanap ng barkada ko,.. ng mga ka-DOTA... ng isang butihing bading na adviser... iba't ibang klase ng tao... at ang unang babaeng nagparamdam saken ng lahat ng feelings kung saan natutunan ko ang maraming bagay na nakatulong at nakapagparealize sakin ng madaming bagay... at dahil graduation na hndi ko na isisikreto ang pangalan mo... kimberly.

SA MGA TAGA-LAUREL BATCH 06-07:

isa kayo sa mga seksyon na hndi ko makakalimutan... dahil sa seksyon na 'to, nakumpleto ang pagka-highschool ko... sari-saring tao ang kumumpleto nito... basahin nyo yung message book ni t. marco para makita nyo lahat ng message ko sa inyo...

sa lahat ng happenings na hndi ko malilimutan sa laurel: ang retreat, ang fieldtrip, ang foundation day (extra), ang iliad at xempre, ang prom. nga pala, ang ARAW-ARAW na kasama ko kayo,... memorable lahat un... mi-nention ko lang ang mga more significant.

hndi ko alam kung ano na ang tingin nyo saken ngaun... medyo nalayo kase ako sa laurel ng mga huling araw... pero sa akin? ASTIG parin kaung lahat... walang magbabago... ang top1, ang flowerboy,.. ang nazareno... lahat maaalala ko... wala akong kakalimutan... iingatan ko lahat ng memories nyo sa puso ko... tunog corny pero totoo...

hndi na rin xguro ako makakapagpaalam ng maayos sa inyo...
sana magka-outing tayo...
hndi ko kau makakalimutan...
salamat laurel...
salamat...

ANG MGA TAONG NAKAPAGPABAGO SA TAKBO NG BUHAY KO

ngaun pasasalamatan ko lahat...
*kung may idadagdag pa 'ko,.. o may naalala pa ko...
i-e-edit ko ang post na 'to para idagdag yon...*

khamille ugalde- salamat sa lahat ng iniwan mong alaala saken,.. mabuti na naman ang lahat between us... naintindihan mo na naman halos lahat dba?... basta hndi kita kakalimutan... tago mo ung t-shirt mo na may autograph ko ha?... tsaka ung promise mo... sa summer... itetext mo ulit ako...

kennettee-rem vargas- basta salamat...

marlo montenegro- leche! B.I. ka! haha... pero salamat din sau... magkikita pa naman tau sa U.S.T. eh... waaaa... wag ka kiligin ha! wa...

michael tinawin- ikaw din! magkikita pa tayo sa U.S.T.! saka na ang drama sau! waaaaa...

paul alonzo at jullian carranza- magkikita pa tau! waaaaaaaa...

angela espela- salamat sa lahat ng memories mo saken... alam mo,.. may hndi pa 'ko nsasabi sayo... pero bayaan mo na,... pasensya nga pala sa lahat ng kasalanan ha?... atsaka nung prom,.. ndi kita nasayaw... sorry... kung may pagkakataon,.. babawi ako sayo...

erika yu- habambuhay kitang hndi makakalimutan... memorable ka lam mo ba yun?... ikaw ang first dance ko pamula 3rdyir hnggang ngaung 4thyir... atsaka halos walking and talking diary na kita... wahaha... salamat sa lahat ng alaala mo... magkikita pa tayo... habambuhay kitang maaalala... hahanapin kita mamaya sa graduation...

aleida avestruz- salamat sa pagpili mo saken bilang depensa kay 'evil stalker'... paalam na rin...

anna palac- hndi kita makakalimutan anna... pamula grade6 hnggang ngaung 4thyir isang tao lang nakaalam ng buhay ko, ung updated... ikaw un... halos lahat na napag-usapan naten... nakapagdamayan na tayo... halos palageng pareho ng sitwasyon... exchange advices... sorry rin nga pala at hndi kita nasayaw nung prom... babawian dn kita kung may pagkakataon... isa ka ring walking diary... wag mo sana akong kakalimutan... dahil ganun ang gagawin ko sa mga memories mo... may hndi pa rin ako nasasabi sayo pero bayaan mo na... basta mag-ingat ka palage... nandito lang ako para makinig sayo...

madeleine ruiz- sa lahat ng alaala mo... salamat... hndi ko makakalimutan lahat ng pinagsamahan naten... sana sa U.S.T. ka pumasok... madami pa akong sasabihin sayo... sana malaman mo lahat un... alam mo naman kung pano mo nabago buhay ko eh... salamat talaga... ingatan mo sarili mo...

willbert juanengo at marvin diaz- sa lahat ng nai-impluwensya nyo saken... salamat... magkikita parin tayo... wag kayong makakalimot...

judy gojar, francis manliclic at iba pang astigin ng laurel, kasama na si t. marco- salamat sa lahat ng naituro nyo saken... habambuhay ko kayo maaalala...

amelia peñalosa- sa pagiging mabait mo saken... salamat... hndi ko alam kung anong meron satin ngaun... kung friends ba tau, magkuya ba o magkagalit na... hndi kase kita makausap,... ginagawa ko lahat ng paraan... sana... wag mo sana akong kakalimutan... ung sandaling panahon na nagkasama tau,.. habambuhay saken un... parang ung hinahanap mong asawang habambuhay kang aalagaan... ganun katagal ung alaala mo saken... sana sa U.S.T. ka din pumasok... babantayan padin kita... sana tumangkad ka na... ingatan mo sarili mo amelia...

ma. charmaine diaz- hinding-hindi kita makakalimutan... hndi man naging ganun kaayos ang pagtatapos naten... sana matuloy nga ang kasunduan nating friends parin tayo... at tulad mo, nandito parin ako palage para sayo... anghel ka parin... wala sanang kalimutan...

kimberly platon- kimberly... sa lahat ng tao sa pagkahighschool ko, isa ka sa naging pinakamemorable... alam mo, hndi kita malilimutan... magkikita pa tayo sa U.S.T., sana wag kang malayo saken... sa amin... lahat ng alaala mo, iingatan ko... madami pa naman tayong oras,.. alam ko sa sarili ko na hndi pa tayo magkakahiwalay... madami pa 'kong sasabihin sayo... sa U.S.T. ha?... kita-kits dun...

gene rose vicencio- hndi ko alam kung ano nang gagawin ko... yokong mwala ka... pero wala rin naman akong magagawa kung ganun nga ang mangyari... hndi mo lang siguro alam kung gaano ka ka-espesyal sa'ken... waaaaa... magalit na ang lahat ng magagalit,.. magcomment na ang lahat ng gustong magcomment... mainis na lahat ng maiinis... basta matuloy lang ang "wish" ko ngaung graduation... masaya na 'ko dun... sa lahat ng mga nasayang na panahon,.. pagkakataon... hndi lang nung prom dahil ndi kita nasayaw kundi sa lahat na ng nasayang na oras... sorry... sorry dn sa lahat ng naging kasalanan ko sayo... MAY GUSTO PA 'KONG GAWIN, SABIHIN AT PATUNAYAN SAYO... kung pagbibigyan ng reality at panahon... sana... sana... destiny parin ba?... pasensya na ulit... salamat sa lahat... ayaw pa kitang bitawan... waaaaaaaa... kasama ng memories ng highschool ko... pero kung hndi man ako (o tayo) pagbigyan... ingat ka nalang palage... at salamat, salamat, salamat...

...sayo ko naramdaman ang isang bagay na hndi ko ma-explain kung ano...

***

sa mga hndi ko nabanggit, sorry...
sa lahat ng bumubuo ng cast ng pagkahighschool ko, salamat...
ngaun, sabay-sabay tayong lalabas ng gate 1...
marahil ung iba hndi na bumalik...
pero bayaan nyo, darating ang araw magkikita-kita pa taung lahat ulit...

dalawa't kalahating oras pala akong nagpost,.. akalain mo un...
iba talaga pag loyalty ka...

SA HIGHSCHOOL KO,
GOODBYE,
SALAMAT,
SORRY,
GOODLUCK,

...at i love you...

SCHOOL OF SAINT ANTHONY GRADUATES BATCH 2006-2007
at lahat ng bumubuo nito...

congrats.

paalam.
hanggang sa muli nating pagkikita.

****

si fernando poe sr. at si st. thomas aquinas... 031107

2007-03-11T13:44:00.000+08:00

waw...

antagal ko nang hindi nakakapagpost...
andami kaseng kelangang
-tapusin
-harapin
-at ayusin eh...

RECAP: LAST POST: PROM
nagtapos pala ako sa prom...

ayun...

bertdey ko pagkatapos nun...

lumabas kame ng feb20 at hindi nung feb21 (na totoo kong birthday).

pagkatapos nun,... wala na namang maxadong significant na nangyayari...

nagkaayos naman kame...

halos pare-pareho na nga lang nangyayari sa mga nagdaang araw eh...

pero xempre, meron parin naman akong konting kalokohang maibabahagi dito...

...

eto, ang update sa makulay at masalimuot na buhay ko,...

-bagong gupit ako! shet... ang ikli na ng buhok ko... pag nakita ko ulit ung barberong naggupit saken, ipapasalvage ko xa hanggang sa WALA NA SIYANG BUHOK.
-masarap palang magpunta sa U.P. ... tahimik, may privacy atsaka WALANG HUMAHAMAK SAYO DUN...
-masarap din pala ang may Globe™ na sim... madame kang nadidiscuss...

-nakaupo siya sa isang madilim na sulok...
gusto ko sanang marinig ang boses mo't umasa na rin na sana'y mahawakan ko ang palad mo...
gusto ko sanang lumapit
kung 'di lang sa lalakeng kayakap mo...
'di ako makatulog
naiisip ko ang ningning ng 'yong mata...
nasa isip kita buong umaga...
buong magdamag....
ang sakit isiping ito'y isang
panaginip
lamang...

-princessa (The Teeth)

-mahirap palang magmadali ng requirements... lalo na para sa isang tamad na tulad ko...

-ako na yata ang pinakauna at pinakahuling magiging bodyguard at tagapagtanggol mo...
-madeleine... la lang...
-amelia... la lang din...
-buti naman nagkaayos na...

-ilang taon pa... sobra...
-dadasalan ko na si thomas aquinas at hindi na si st. anthony...
-jullian= ngantares= ngocchi= ngoblation

wala na...
konti lang naman maiikwento ngaun eh...

hanggang ngayon

may hangover parin ako ng prom...

haha...

***

021907... ang gabing hindi malilimutan, last volume

2007-02-20T08:20:00.000+08:00

monday... february 19, 2007...

senior's prom.

kaso, ndi ko maxadong ine-expect ung araw, kxe andaming nangyari bago un.

ang pinakahuling sayaw.
sa huling taon.

dala-dala ko ung nanay ko, sa pnb muna kame tumambay bago sa Sofitel (former Westin) Plaza.

blue ung suot ko... maluwag ang sapatos at belt ko...

6:00.

dumating na halos lahat ng batchmates ko.
magsisimula na...
iiintroduce ko pa pala ung section namen...
ako ang tatangke sa kahihiyan...
la pa naman ako sa mood.

*lampasan na naten ang presentation at kainan parts*

8:30 ata o 9:00

nagsimula ang informal dancing...
pero ako, parang walang mangyayari sa gabi ko...

**...buti nalang, andyan si...**

first dance ko si erika.
mukhang ndi ko na xa makakalimutan habambuhay...
sa buong pagkahighschool ko, xa ang naging first dance ko.

mga sumunod:
-madeleine
-rosa
-jelai
-kimberly
-judy
-agnes

..isama mo na rin si katherine at selna..

**parang hanggang dito nalang gusto kong i-discuss...**

pero tuloy naten...

pagkatapos non...
puro mabibilis na kanta, kaya naupo muna ko't nagmunimuni kasama ang mga ka-table ko.
medyo matagal-tagal un...

tapos...
ayun... sunod...
..7 or 8...
...sumaya ako sa part na 'yon, kxe un ung isa sa mga kokonting reason para magpunta ako sa prom na un...

tapos...
may kumuha...
upo muna...

tapos...
konting pahinga...

at biglang sinabi na pikchuran muna tapos last 3 songs...
napeste ang buong batch at nagsimulang madismaya ang lahat...
after nun...

...quarter to twelve na ata...

mas nadismaya pa ang batch kxe isang kanta nalang daw.

last dance.

nabuo na isip ko...
tumayo ako...
yun...

**sakin nalang un**

P.S.
pesteng last song yan...
ambilis...
...

at sa mga panahon ding 'yon nangyari ang mga pangyayaring pagsisisihan ko habang buhay...
*hndi ung sayaw*
doon,.. sa mga oras na yon...
nanghinayang ako,.. nalungkot...
nagsisisi ng sobra...
at tumatanggap ng sobrang p*gk*d****.

pagkabalik sa reality...

...tahan na...

natapos ang prom ko nang magbigay sila ng souvenir.

eto na...

sa lahat ng hndi ko nasayaw...
sorry...
alam nyo namang gusto ko kayong isayaw...
kaso kulang sa oras...
at pag pinupuntahan ko kxe kayo,..
may iba kaung kasayaw.
sayang...

at dun sa isa...
sorry talaga...
gusto talaga kitang isayaw...
kaso hindi tayo pinagbibigyan ng reality...
panaginip...
panaginip...

...ang last prom ko...
ayos naman,..

pero mas maraming part na ansarap tanggalin...
kesa alalahanin...

***

likod ng kaliwang tenga,..

salamat ulit sayo...

...

..: 021907 :..
..: ang gabi ng pagkadurog... konting saya, subsob sa pagsisisi, panghihinayang, at ang dapat kong tanggapin na katotohanan :..

021807..

2007-02-18T11:09:00.000+08:00

mai problema ba?...

ginagawa ku na lahat ng paraan para makausap ka...

sana makausap kita,...

sabihin mo naman saken...

yoko nanamang magkaroon ng isang sabog na prom at birthday tulad ng last year...

sana talaga makausap na kita...

01242007...

2007-01-24T23:06:00.000+08:00

hai...

isa nanamang post. =)

mai gusto lang naman akong sabihin ngayong gabi (dahil halos tulog na silang lahat at ang tahimik ng paligid)...

eto:
-tinetesting ko ngayon ang bago kong template... at
-happy birthday amelia! =)

...yun lang...

...minsan talaga weird ako. =)

happy brthday ulet! =)

***

ang double -sary: month at anniv

2007-01-21T22:49:00.000+08:00

hai... antagal ko nang hndi nakapagpost dito!,... mxado kxeng busy... =)

eto na...
i-a-update ko na... =)

pero bago ang updates:

ANG DALAWANG -SARY:

.anniverSARY.

one year na ang blog ko! =) ginawa ko 'to nung mga january last year...
andami nitong lamang storya, halos lahat (halos lang... =>) nandito na...
paghihirap sa prom...
pighati ng summer...
challenges ng 4thyear...
"bago" at "nakalipas"...
symbolic stories...
lakad, DotA at grades update...
entrance tests, at mga holidays...
paul, marlo, michael, jullian, "xa", "xa" pa ulit, at kimberly updates...
kaguluahan...
simpleng kwentuhan...

haha... andami nang laman... =)

hapi anniv blog!^_^ (parang buhay ah! =>)

***

.monthSARY.

second "brthday" na namen nung 15...

...SAKIN NALANG 'TO. =)

***

eto na ang pinakahihintay kong part:
-new year na! year of marlo (pig)... =)
-si "manteau" at iba pa...
-bagong laro ng masa: ZetaRO!... haha... (hndi na kame mxadong mahilig maglaro...)
-TantraBoi ako ngayon... =)
-ang di-maiiwasang hndi pagkakaintindihan...
-nasosolve naman. =)
-ang panaginip ko na sari-sari ang lumalabas...
-partner ko xa sa prom! =)
-medyo masisipa na sila sa pagiging officer...
-nakapagsanay ng konti sa jackstone...
-ang napakanakakangalay na pagpapalipad ng rocket...
-ang kadugyutan ay ndi parin nawawala...

-mahal ko xa! =)

***

gabi na eh...
eto na muna. =)

happy SARY! =)

update ng disyembre... =)

2006-12-27T14:22:00.000+08:00

waaaaaaaaaa!,...

ngayon lang ulit ako nakapagpost sa blog ko...
andami kase masyadong nangyayari sa buhay-buhay namen...

ngayon lang ulit ako nakapag-online! =)

eto ibabalita ko na ung mga nangyari...

-lumipas ang pasko... wala akong masyadong regalong natanggap...
-pero kontento naman ako sa mga natanggap ko! =)
-ang makasaysayang sine ngayong taong to: TENACIOUS D! =)
-sa wakas,... nakalabas din... =)
-ang pesteng KennyRoger's na dumating sa kasagsagan ng kagutuman...
-xa lang ang minamahal ko... ayos ba? =)
-lumabas kame nina erika, kimberly, jelai at marlo para magliwaliw...
-ang damit na walang available size ni kimberly... =D
-marketmarket, tokyotokyo...
-nakatulog ako bago mag-midnight!... sayang...
-ang isang araw na bakasyon sa batangas...
-dalawang linggong pesteng pahirap...
-si paul ndi na sa shop tumatamabay... sa coveredcourt na! =)
-si marlo... nahiyang magbigay ng regalo!:D
-si maykel ndi sumama para lang makipagkita...
-si jullian at ang kanyang get-together na 3 lang ang umattend...
-si kim at ang nawawalang size ng damit...
-si cezar at ang "8-k***-theory"... (sikreto...)
-ang ndi natuloy na gomez xmas party...
-at ang sobrang pagkamiss...

...saka na ulit ang isa pang post... =)

***

ang people @ work... makasaysayan.

2006-12-02T10:24:00.000+08:00

people@work

makasaysayang pangalan para sa aming lahat.

ito ung computer shop sa may tapat ng palengke.
malapit sa edlice.
dalawang shops ung sakop nito, kaya convinient talaga.

at dito rin ako nagpopost ngayon. =)

naisip ko lang,... andami na palang nasaksihan ng pipol no?...

kung iisipin mo, parang extension ng ssa ang butihing shop na 'to.

madame 'tong nakita para patunayan sa'ten na significant xa.
baket kamo?...

eto:
GENERIC:
-ang pinakamabentang tambayan ng mga hayok sa DotA. (galing SSA.)
-ang pinakamabentang tambayan ng mga hayok sa o2jam. (galing SSA.)
-dito madalas nagtutungo ang pepsquad pag wala silang magawa.
-saksi 'to sa muntik nang pagkakuha ng castle ng Skadi Guild (ng SSA) sa isang castle sa ragna.
-ang pinakamabentang tambayan ng mga hayok sa Ragnarok. (galing SSA.)

SPECIFIC:
-madalas matagpuan dito si kimberly at ang kanyang "zoid".
-saksi 'to sa pagkakapakialam ni paul sa YM ni jullian (na nakasira sa kanyang dignidad).
-dito ang diretsuhan ng barkada tuwing pagkatapos ng:
-klase
-CAT
-S.M.
-diretsuhan din namin 'to tuwing sabado. =)
-saksi 'to sa pagbabago ng pangalan ko sa DotA, mula "eXCaLiBuR-RosE" papuntang "Ü...totnub".
-saksi 'to sa madalas na pagtatakip ni maykel sa kanyang "pet". =)
-saksi 'to sa pagbabago ng pangalan ni paul, pamula " " (space) papuntang "nighTsKy™".
-saksi 'to sa pagkakamabutihan "namin". =)
-nakita rin nito ang pagkakahamak kay jullian, ang pagluha ni cezar, ang pagsosolo ni glenn, at ang pag-"i-internet (is for ****)" ni albert.
-at ang huli sa mga mabibilang ko, ito ang madalas dahilan kung bakit kami nayayarog sa mga nanay namen. =)

...
o dba? napakagaling...

kaya siguro kung magiging alumni ako,...
kapag bumisita ako sa SSA...

isasabay ko na rin ang people. =)

***

11282006...

2006-12-02T10:00:00.000+08:00

waw...

ito ung araw ng fieldtrip namin.

UMAGA.
ang dapat usapan na 6:00 na alis, naging 7:00 (ata).

yung bus6 (bus namin), wala pang aircon nung pagdating namin.
akala ko nga ndi buhay yung bus namin.

ang astig na seating arrangement:
harap namin: karel (pacman) at kelly.
kaliwa namin: (wala)
harap-kaliwa namin: marvin, claude at willbert (singit).
likod-kaliwa namin: joanna bondoc at janessa.
likod namin: fellone at montaner. =)

xempre, inaantay ko yung araw na yon. =)
malamang, buong araw ko xang katabi. =)

-nung umaga eh halos pumutok na ang pantog ko dahil sa "kakapigil".
-tulog kami halos buong umaga kase nag-iipon kami ng lakas. =)

TANGHALI.

nakarating kame sa Aguinaldo Shrine. aba, astig! nakapaglabas ako ng "puputok na sanang pantog". (ang pinakauna kong ginawa pagdating.) =)

antique ung bahay ni aguinaldo. ang sarap tirahan. gusto ko ngang magpagawa ng ganun eh.

pagkatapos nun, konting pitchuran, tapos pumunta kame ng YOKI farm.

kumain kame ng tanghalian dun... ang sarap ng adobong manok ni donna, tinalo ung binabad ng katulong namen. =)

HAPON.

pitchuran kasama ang mga ugok. =)

nagsimula ang (pesteng) race.

ayoko nang mag-elaborate dito. gusto ko na nga 'tong kalimutan eh. puro sakit ng paa lang ang inabot namin.

pagkatapos ng makasaysayang lugar na 'to, dumiretso kame sa Mahogany Market.

hndi ako bumili ng pasalubong don.

inalagaan ko nalang ang nahihilo 'kong minamahal. =)

KINAGABIHAN. (dapat wala na nito, kxe ang ETA ay 5:30.)

ang highlight ng araw ko.

pagkatapos ng mahabang araw (at pesteng race), talagang napagod na 'ko.

********* ***** ******** ** ******* ***, ***** *********** *** '**.
*****, *** ***** ** ********** ***... ********** **** ***** ** ***** ** ***... =)

naiintindihang version nung nangyari: e-mail me kung gusto nyong malaman. =)

nakarating rin kame sa skul...

at nag-uwian...

tinext nga pala ako ng nanay nya! =)

***

.: "hndi na sana ako bumalik sa lagro... para dun nalang ako habambuhay..." :.

bago...

2006-11-24T23:00:00.000+08:00

eto... gabi na... november 24, 2006...

bago ako matulog eh naisipan kong magpost dito. =)

hmmm... la namang bagong nangyayari... ganun parin...
eto, ilan sa mga "latest happenings" na mas interesante pa kesa sa pesteng BoomTaratTarat.

-kawawa parin si jullian tuwing recess at lunch
-nagseminar tungkol sa mga pakielamerong parents na nanglilitrato ng mga inosenteng estudyante...
-nagkaroon ng bagong "1/10th hotdog wrapped in flour" (kasize ng isang lollipop) na overpriced sa canteen [wala sa equilibrium... ndi nagkakasundo ang mamimili at ang nagbebenta... sh*t! economics! wtf! =)]
-nagkaroon "na" si cezar "nobols-pero-ngayon-may-isa-na" opana
-nangangabayo si maykel, lumilipad si marlo, nalalaglag si paul, may baby si cezar, tumatahol [sabi nila] si kimberly, "JUKLA" si jullian
-medyo nabangag ako nung isang araw kakaisip...
-pero naayos rin naman... =)

at syempre,
-kaya ako na-inspire magpost ngayon [kahit gabi na] e dahil sa GusotNaPolo.Com (iclick mo na... wag nang mahiya...) na pagmamay-ARI SI,... este, ni, ruther.
astig!,... =)

ayun, ganun parin,... magpapasko na, isang buwan nalang. =)
***

..: "mahal na mahal kita... ndi kita pababayaan, tandaan mo 'yan... =) " :..

11/15/2006...

2006-11-15T16:53:00.000+08:00

11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...
11/15/2006...

... =)

may makkwento ba 'ko?Ü

2006-11-07T17:46:00.000+08:00

november 7, 2006.
ilang lakaran ang layo ko sa eskwelahan.

hmm... kakatapos lang ng [pesteng] sembreak at second day palang ng 'resume of classes'...
bakit [peste]? ikkwento ko rin...

mga recent happenings ng buhay ko:
-nakapagsembreak ako ng medyo ndi mapakali.
-nakabisita ako sa mga lolo't lola ko na yung isa eh nilipat ang libingan.
-nakaranas kami ng "one day holiday" na minsan lang mangyari every 100 years.

...konti lang naman...

...medyo ndi kame nakapag-usap ng maayos nung past 5 days ata...
kase:
-walang signal ang kanilang lugar.
-madalas iba ang gumagamit ng cellphone na dapat eh daan.
-nagkasore throat siya at kelangan nyang magpahinga.

kaya nga medyo peste ang sembreak.
medyo nagbalik nga ang "suicidal mode" ko nung mga nakaraang araw.

...

pero bawi naman ngayon.
nakapag-usap kame ng maayos kahit medyo magulo ang paligid.

grabe... ang saya talaga pag nandyan siya.

***

... : astig ka talaga!... mai talent ka atang magpasaya ng ibang tao, lalo na 'ko...Ü : ...

10/23/06... at ndi ko kakalimutan ang mga susunod pang 10/23... =)

2006-10-23T18:18:00.000+08:00

hai... kakatapos lang ng pesteng field demo...
first runner up... pero wala akong pake dun. =)

andaming nangyar ngayong nakaraaang mga araw...
siguro october na ang isa sa pinakamemorable na buwan ng pagka-fourth year ko. =)

ma-narrate nga lahat... [in chronological order:]

-nagpramis ako ng 'honesty'...
-nasabi ko sa "kanya" na mahal ko xa,...
-mai nasabi rn "xa" saken na nakapagpasaya nang sobra saken...
-mai "nangyari" na medyo nagdevastate samen...
-pero ayos lang, kinaya naman... =)
-nagkasama kame sa isang gabi nang walang masyadong istorbo...
-nakatawag ako sa "kanya" nang walang masyadong istorbo... [c/o SUN... salamat. =)]
-nakasama ko "xa" nang matagal sa skul... [ambabaw no?... pero significant... =)]
-nabantayan ko "xa" nang mas seryosohan...
-birthday nya ngayon,... nabigyan ko "xa" ng regalo... ansaya... =)

at xempre, save the best for last...
ang pinakamasayang balita...

OCTOBER 16, 2006...
umaga. [italicized: sya, normal: ako]

sya: "***,... may sasabihin ako sayo..."
ako: "o?... ano yun?..."
sya: "yung tanong mo saken kagabi... aba, napag-isipan ko na!,..."
ako: "waw... talaga?...
sya: "oo... ndi na nga ako natulog kagabi kakaisip eh..."
ako: "sabi ko naman sayo wag mong madaliin eh... ayos lang naman kahit matagalan..."
sya: "okei na... napag-isipan ko na eh!,..."
ako: "o,... anong sagot mo?..."
sya: "eto,... AYOKO."
ako: "ha?..." [pasikreto akong nalungkot... sobrang lungkot... nawala ako sa sarili ko nang ilang segundo, bago--]
sya: "joke lang... oo, payag ako. =)"
ako: "ha?" [medyo wala parin sa sarili]
sya: "oo... payag na 'ko... =)"
ako: "YEESSSS!!!" *tatalun-talon*
sya: *ngiti*
ako: *tunaw*

***

yun...
ang balita:
pinayagan na nya ako...

napakasaya!Ü

***

..: salamat sa'yo... ***** ** ***** ****... =) :..

sa wakas...

2006-10-07T13:07:00.000+08:00

astig talaga...

ngaun wala nang gumugulo sa isip ko...

ang swerte ko talaga sayo...

kahit nalaman mo na, ndi ka parin mukhang lalayo sa'ken...

salamat ha?...

ndi mo lang alam kung pano mo 'ko napapasaya...

wag ka munang lilipad ha?... =)

*astig ung picture... wala lang... =)*

... .: "babantayan kita hangga't kaya ko... ndi ako magsasawa don... basta ba kaya ko,..." :. ...

... .: "itutuloy ko ang pagbabantay sayo... =) " :. ...

10052006... sana...

2006-10-05T18:59:00.000+08:00

waaw...

andami rin palang nangyari nung nakaraang mga araw/linggo no?...

biruin mo, october na pala...

tapos, sembreak na... pasko... bagong taon... birthday... prom... tapos graduation...

pero teka, masyado kong pina-fast forward ang oras...Ü

basta, masaya parin naman kahit pa'no... asteeg. :D

may dalawang bagay naman na bago eh, (dalawa lang ang medyo significant, at ikukwento ko...) at eto un:

- nabansagan akong 'BODYGUARD#2' ni kimberly... (o ayan special mention) tapos nag-iimbento pa sila ng posing mala-PowerRangers;

at ung pangalawa; mas significant;...

- nasabi ko na sa 'kanya' ang 'semi'-feelings ko... aba't natanong niyo kung bakit 'semi'?... kasi ganito...

---> yung sinabi ko sa kanya, eh totoo naman... kaso, ndi lang naman sya talaga 'ganun', kase iba 'yun' sa 'mas may meaning'. siguro kung alam mo 'tong mga pinagsasasabi ko, mage-gets mo kung ano ung gusto kong sabihin... magkaiba talaga ung dalawa, pero aaminin ko...

...mas matimbang ung mas malalim...

---> BACK TO REGULAR PROGRAMMING:

ayan... yan ang dalawang significant happenings na nakaraan...

siguro marami pang dadating...

mag-a-update naman ako kung meron eh...Ü

***

...:: may bala pa 'ko, hndi kita iiwanan, lam mo ba 'yon?...Ü ::...

para sa'yo...

2006-09-23T21:36:00.000+08:00

Buti nalang nagreply ka...
Umasenso ung pagloload nung page...
Naks...Ü

lam mo ba...
kinabahan talaga ako kagabi...
akala ko kung ano na mangyayari saken...
akala ko dadalhin ka na ng hangin palayo saken...
salamat talaga kase nandyan ka parin...
medyo praning na nga ako at suicidal kagabi...
tapos mababaliw na ata ako kung hndi kita nakausap...
pero kahit ganun... masaya parin ako...

ndi ako naiwan ng anghel ko...

ndi mo lang alam kung gano ako sumaya...
nung naayos lahat...

ang sabi ko nga sa'yo...
ndi ako magsasawang protektahan ka...

ndi ako mapapagod...
wala akong balak mapagod...

kase mahalaga ka...

iingatan kita kahit anong mangyari...

sa langit...

2006-09-22T16:08:00.000+08:00

haai...

nitong nakaraang linggo/mga linggo eh maraming nangyari.

-natapos ang pesteng Iliad na hndi naman nakikita ung fight scene ko.
-naka-TOP4 ako sa Laurel (kanina lang nangyari 'to).
-best in English ako at 90 ako sa Math. (first time in 4 years... again.)
-umasenso si marlo, sumaya si paul, nakapagdesisyon si michael, at nalungkot si jullian.
-may balak sana akong durugin...
-...basta may nangyari kay kimberly.
-naka-monthsary ako nang hndi pagdo-DotA. (malaking achievement!)
-tumigil ako sa __________ kay ____.
-nakapagtest ako sa Ateneo (ACET) at ngayong linggo eh magtetest ako sa UST (USTET).
-at syempre, ang pinakamasayang nangyari...

may anghel pala sa paligid ko, ngayon ko lang napansin.

waaaa... pinapasaya nya ko...

kahit na maraming nangyayari, nagpapasalamat parin ako sa kanya...
grabe, parang may talent syang magpasaya ng tao (lalo na ako...).
alam mo sigurong ikaw yung tinutukoy ko, kung mabasa mo man 'to.Ü
lahat ng sinabi mo sa blog mo, yun din sana ang gusto kong sabihin sa'yo.Ü
bayaan mo, ndi ako magsasawang bantayan ka.

knight mo 'ko.
walang pwedeng kumontra.
goodlak sa UST!Ü

***

pls. interpret...

2006-09-15T20:25:00.000+08:00

*sa makakabasa nito, sana maintindihan nyo...^^*

"i have my angel in white wings... with petals of white roses flying with her..."

iba talaga pag nakita mo yung hinahanap mo...
o dumating yung hinihintay mo...ÜÜÜ

***

walang aapi sa'yo...

2006-09-09T20:51:00.000+08:00

kung pede nga lang rumenta ng magic carpet para dalhin tayo sa outer space...

doon kase, malayo tayo sa world...
asteroids lang ang meron do'n...

babantayan kita...
magdadala pa 'ko ng baril...

ndi kita iiwan dun...
magkakaroon pa tayo ng sheild...ÜÜÜ

walang pwedeng umapi sa'yo...
manggegera ako kung kailangan...

bsta mababantayan kita...
duty ako kahit tulog ka na...

hindi kita pababayaan...

bihira kang makakakita ng ganito...

2006-09-07T18:00:00.000+08:00

CHAIN LETTER NA MAY SENSE.

bihira ka lang makakita ng ganito.

kanina, habang nagbabasa ako ng mga messages ko sa friendster, email, at Y.M....
eh nakasalubong ko 'tong chain letter na 'to.
basahin nyo, pustahan hindi kayo mapupundi dito, katulad ng nangyari sa inyo nung nabasa nyo ung kung ano mang chain letter kamakailan.

___

*TITLE: BASA LANG*

It's definitely different when you love
someone and when you're inlove with
someone" explanation: alin nga ba ang mas
malalim?

Loving someone or Being in love with
someone? marami sa atin ang na confuse
tungkol dito.

Ikaw ba ay may girlfriend o boyfriend ngayon?

Mahal mo ba siya pero parang may isang
tao na parang mahalaga din sayo.
o may mahal ka na akala mo eh mahal
mo nga siya pero meron ka pa rin isang
tao na minamahal ng totoo.

Kapag love mo ang isang tao masaya ka..

Feeling mo ok na ang lahat...pero ang ma-inlove
ka, ang siyang pinakamasakit sa lahat!

Kasi ang mga taong inlove ay ang mga
taong ngsasakripisyo at ngpaparaya.

Teka bakit ka nga ba ngpaparaya?

Dahil ba hindi ka niya mahal o dahil
hindi ka siguradong ok lang sa kanya?

Kung yan ang dahilan mo, walang duda
na inlove ka nga sa kanya.

Kasi iniisip mo kung anong meron kayo
sa ngayon ang tanging mahalaga at
kontento ka na.

Pero isipin mo paano kung mawala ang
taong yon at talagang hindi na kayo mag-
usap at magkita, kaya mo ba?

Paano naman kung sayo siya inlove at
ibinigay niya ang lahat para sayo pero
hindi mo napahalagahan ang lahat ng ito kaagad!

Paano kung isang araw naguluhan na
siya sayo ng husto at maisipang lumayo
na lang?

Paano kung sa sobrang pagiging iba mo
sa kanya di ka na niya kausapin at
tuldukan na niya ng tuluyan kung ano na ang
meron
kayo?

Then bigla mong na realize kung gaano
ka importante sanyo ang bawat isa kaya
lang wala na siya!

Kaya mo ba?

Kung hindi ang sagot mo, malinaw na
inlove ka nga...

Paano naman pag mahal mo lang,
kapag mahal mo lang, alam mo na palagi kang
may choice, ayaw mo siyang mawala dahil
alam mong wala kang ipapalit.

Yung masaya ka sa kanya pero sa gabi
hindi naman siya ang iniisip mo.

Mahal mo siya pero aminado ka sa sarili
mo na balang araw hindi siya ang
pakakasalan mo.

Mahal mo siya pero ang puso mo hindi
lang pra sa kanya.. Mahal mo at masasaktan ka
pagnawala siya pero alm mo na kaya mo yon.

Ngayon anong nararamdaman mo
ngayon: DO YOU LOVE SOMEONE or
YOU'RE INLOVE WITH SOMEONE?

Isang araw magigising ka na lang na
INLOVE ka na nga pero kahit anong
gawin mo ay huli na.

Dahil maaaring yung taong INLOVE din
sayo ay wala na pala.

Tandaan mo: Masyadong mapaglaro
ang puso huwag tayo magpaloko!!!

We learn to love someone pero minsan
lang dumating sa atin ang pagkakataong ma-
inlove!!!

Kaya kapag dumating ito, ano ang
gagawin mo?

Post mo ulit ito at tulungan natin na
maliwanagan ang iba...

___

o dba? hindi sya nakakadismaya. totoo sya.
wala 'tong chain letter na 'to nung mga kundisyon tulad ng iba:
-mamamatay ka/ang minamahal mo/ang parents mo within 2 days.
-mamalasin ka within [insert time period].
-may magpapakita sa'yong [insert nakakadiring nilalang here].

gusto lang ng chain letter na 'to na tulungan ang sangkatauhan na maintindihan ang pagkakaiba ng dalawang magkaibang bagay.

napansin ko...
totoo sya.

iba nga yung dalawa.

***

it's all over...

2006-09-03T10:50:00.000+08:00

ngayong araw na 'to eh kumalas na 'ko...

ayoko sanang masaktan ka, pero kung hindi ako sigurado,
mas lalo ka lang masasaktan...

...kung itutuloy ko.

sasabihin ko na ang lahat ng salitang pwedeng magdescribe sa sarili ko...

-gago ako at wala akong patutunguhan
-sira-ulo ako kase weird ako.
-ako ay nagpapaasa sa wala (sa paningin ng lahat.)
-wala akong kwenta. period.
-tanga ako.
-hindi ako yung tipong nagpapaasa, nagmamahal talaga ako.
-...pero, pag may naramdaman akong iba/kakaiba, titigil ako.
-bakit? kase mawawalan rin ng saysay kung hindi na totoo/puro (pure).
-ayoko talaga nang may nasasaktan, pero kung mas masasaktan ka lang pag tumagal ng dahil sa'ken, aba.
-habang maaga pa eh ititigil ko na.

pasensya ka na kung mukhang pinaasa lang kita.

minahal talaga kita, at totoo yun, pwede ko syang sabihin sa'yo ng harapan.

kaso nga lang,

dahil sa gago at nakakainis ako,
hindi yata tumibay yon.
siguro may iba talagang nakalaan sa'yo.
hindi ako.

pwede kang magalit sa'ken.
alam kong kasalanan ko.

pero ganun parin, hindi na ko tutuloy pa.
kase hindi na 'ko sigurado.
at pag ganun na, tapos tinuloy ko pa,

mas lalo kang masasaktan sa huli.

***

para sa tatlong ugok...

2006-08-23T20:31:00.000+08:00

*pwede rin sana 'tong maging part ng 'unsent letters trilogy' kaso nga lang eh hindi ko naman talaga siya sinulat sa isang papel atsaka 'trilogy' nga eh, bakit magiging apat?*

para sa tatlong ugok:
ayusin na naten ang mga buhay naten tol. wag nyo nang pahirapan mga sarili nyo. kase naman, kung may kailangang gawin, gawin na! eto at bibigyan ko na kayo ng tag-iisang mensahe.

>>OZNOLA'HPESOJ'LUAP:

tol, ayusin na yan... wag ka nang mag-alala sa kanyang NAPAKALAKING kondisyon, kase naman, kung hihintayin mo sya, kaya mo namang sumunod sa kondisyon nya di'ba?... atsaka nga pala, bawal ang ETEDAK-RESIPO... kaya naman, cguraduhin mong magku-quit ka muna... nga pala, siguraduhin mo rin na siguradong-sigurado ka na bago ka gumawa ng KAHIT ANONG HAKBANG... para wala kang pagsisihan sa huli.

>>ORGENETNOM'OINOTNA'OLRAM:

pare, konting tapang... magsorry ka... atsaka wag mo KAAGAD kalimutan... grabe, pustahan tayo hindi mo magagawa ng madalian yang pinaplano mo. MAGSORRY ka. umamin kang ikaw ang may kasalanan, kahit wala naman sa paningin mo... alangan namang siya pa ang mag-initiate di'ba?... syempre dapat ikaw ang lumapit...

nga pala, wag mong alalahanin ung happening para sa next year... matagal pa 'yon, marami pa kayong magagawang productive sa mga natitirang panahon. WAG MONG ALALAHANIN. mahalin mo sya ng mahalin hangga't pwede, hangga't kaya... pag hndi mo na kaya, at talagang pinaglalayo na kayo ng distansya, saka ka kumalas. pag nakita mong wala na talagang pag-asa... aba, kahit hindi ko masyadong kakilala yan (pangalan at ugali lang nya ang alam ko), feeling ko naman eh mahalaga ka para sa kanya.

"she made your life complicated;

but don't make HER life more complicated..."

>>>(basta kilala mo na kung sino ka):

pare... HINAY-HINAY... alam mo namang dapat, totoo. magdesisyon ka kase. wag namang ganyan... sige ka, baka mas lalo ka pang magkamali kesa sa'ken... wag mo 'kong tularan, alam ko namang gago ako... pero wag mo nang gayahin.

nga pala, kung alam mo na, ipakilala mo ha... wag yung palihim kayong nagkikita tuwing reccess/lunch (putek palihim ba 'yon?...).

ayusin mo buhay mo, kase baka mawala ung 'BUHAY' mo talaga.

---

*sa inyong tatlo, sana mabasa nyo 'to.*
*P.S.*

*kung gusto nyong ipabura 'to, sabihin nyo lang.*

***

08212006...

2006-08-22T20:44:00.000+08:00

ang araw ng lunes.
NINOY AQUINO DAY!... syempre, mapapalampas ba ang araw na 'to nang hindi lumalabas?...
syempre hinde...

YESTERDAY'S AGENDA:
1. kalahatiin ang araw para sa iliad practice at birthday;
2. makakain ng marami at ma-enjoy ang araw;

UMAGA.
8:37 ako dumating ng gate 1. syempre, ine-expect ko na marami na ang dumating para sa 'iliad' practice kxe 8:30 ang usapan. pagdating ko, anak ng butete... wala pa sa sampu ang nandon!

kaya naman, hndi ko na masyadong ididiscuss ang aming practice... kxe nagmukha akong 'semi-tanga' don kase wala akong mga characters na naka-scene. lahat late/absent/susunod.

kaya ayon, nagpaalam ako sa aming butihing direks na magpupunta ako sa 'birthday celebration' nina marlo at kimberly.

TANGHALI.
sumugod ako sa ulan para lang makahabol sa sinasabing '1:00' meeting sa french baker. excited pa naman ako dahil birthdayan 'yon. pero as usual, anak ng butete nanaman, dadalawa lang sa lima ang naabutan ko 'don; si michael at si paul.

apter siguro mga 10-20 minutes dumating si marlo. at syempre, dahil nagkaayaan, eh nagkakwentuhan muna kame sa food court.

***PS. antayin nyo ang message ko sa inyo. END PS***

dahil nga sa 2:00 na nang icheck ko ang orasan ko, medyo anak parin ng butete nang dumating ang celebrant (kimberly) at ang kanyang butihing kasama (jelai).

dumeretso kame sa sinehan ng robinson's dahil:
1. hindi nila trip ang 'Penguin, Penguin, Pa'no ka Ginawa?' ng S.M.; at;
2. mas mura ang sine sa Rob.

maaga pa ng isang oras, kaya nagDotA muna kame.^^

tapos, napadpad kame sa 'Mortuary' kung saan anak ng butete parin ang 'monster'.

***COMMENT: basura yung sine. END COMMENT***

...ano pa nga ba'ng mararamdaman mo pagkatapos magsine... diba gutom?...
kaya ayun, pagkatapos ng konting kahiyaan kung saan kakain (CONTENDERS: KettleKORN™ [ata], GotoKing...), napadpad kame sa YellowCab.

ayun, masarap.^^

tapos non, picturan... medyo bakla yung kumuha sa'men pero ayos naman, maayos parin.^^

'yon... doon nagtapos ang exuberant day na nangyari noong 08/21/2006... NinoyDay, Lunes.

PS. paul, marlo at michael.
antayin nyo yung susunod kong post.

***

the lost chapter...

2006-08-14T16:21:00.000+08:00

up in olympus...

pheobus apollo, son of zeus and leto...
the god of truth, for no false word ever fell from his lips.
zeus, the greatest of gods, the superior one;
leto, his 'mother';
artemis, his sister and twin;
and hermes, the most cunning, most famous of gods,
were his closest partners.
but even though apollo is inferior to them, he could stand on his own feet.
zeus loved hera, whoever she might be.
artemis loved poseidon, the sea god, always a stranger.
hermes loved athena, the keeper of the lance.
from apollo, whose mouth always spoke the truth,
came the fact that he loved aphrodite, goddess of love and beauty; ensnaring all within her power.

whole of olympus, far and wide,
came to know the said truth.

the fact that everyone of them said they were happy...
but guess what,

only apollo tells the truth.

zeus thinks of more things than hera, even though she's totally within his power.
hermes loves athena... or so he said?
artemis... happy?
and apollo tells the truth...

for even gods feel certain doubt.
even the god of truth.

selene. the moon-goddess...
serene, simple yet beautiful.
not a very famous figure in the holy place.

...just as she arrives,

apollo feels a certain heartbeat for her...

truth shall be truth.
leto advises something...
but in the end...

it will be either 'aphrodite' or 'selene'...
and the reality.

***

TROY...Ü

2006-08-10T19:03:00.000+08:00

teten... teteteteten... tentenenen...

iliad na namen!...^^

kakatapos lang ng UPCAT, at ngayon lang ulit ako nakapagpost!
*hndi na 'ko magkocomment tungkol sa UPCAT...*

anyway, ngaung 4th yir pala naka-schedule ang pagpepresent ng batch ng Iliad, ni Homer...
at aba! magkakaiba kame ng role ng mga barkada ko...

-ako: paris (ayoko talaga dito, pero ayos narin...)
-michael: hector (ang pinaka-weak na karakter... mya i-e-explain ko.^^)
-marlo: achilles (macho 'daw' sya e...)
-kimberly: andromache (asawa ni hector...><)
-janeen: thetys (nanay ni achilles...)
-paul: king priam (sya ang pinakamalakas na character ng Iliad, ayon sa'min, kase napatay ni achilles si hector, napatay ni paris si achilles, pero nauna si paris sa kalangitan kesa kay priam... ang gago 'no?)
-erika: pallas athena (isa sa tatlong goddess na nakipag-agawan sa apple)
-danico: zeus (malaki at malakas!^^)

...hindi ko na maalala ung iba e...
ung iba, hindi ko pa natatanong...

astig no?
walang nagkapareho ng role, kahit iba-iba kami ng seksyon...^^

***

napakasarap mabuhay...

2006-07-08T22:01:00.000+08:00

dahil napakadistant ng tatlong 'royalty'... grabe, nakakabigla... may dumaan sa buhay ko na...
seryoso 'ko... napakasaya ko kxe dumating xa...

sobrang special nya...

napakasaya ko sa knya... at sigurado 'ko don...

bakit ba kxe ngaun ko lang napansin...

pero nagpapasalamat ako...

kse sa dinami-dami ng tao...

nakilala ko xa...

dumating xa saken...

...pero syempre, kelangan munang makasigurado...
mahirap na...
pero lam nyo...

...di 'ko 'to pinagsisisihan...

...promise...